Teresinka Pereiera Presidente IWA

        Teresinka Pereiera Presidente IWA

Teresinka Pereiera Presidente IWA

Kliko Linkun për të lexuar materialin e plotë!

http://atunis.forumotion.com/t125-poems-by-teresinka-pereira-president-of-iwa#232

Tersinka Pereira flet shqip 

 

BIONOTE FROM TERESINKA PEREIR

Teresinka Pereira was born in Brazil.She is the Founder and President of the
International Writers and Artists Association (IWA) which has more than 1511
members in five continents of the World. She is also Ambassador and Senator
of the International States Parliament for Safety and Peace, and Minister of Human
Rights for the World Organization of Indigenous Peoples. Pereira received the
title of “Dame of Grace” from the Sovereing Order of St. John of Jerusalem from
the 
Knights of Malta, the title of “Dame of Magistral Grace” from the Prince
Dom Waldemar Baroni Santos (of Brazil) for her literary merits, and the title
of “Gran Dama della Crisalide”, from Count Giuseppe B. Raddino, Italy. Among
other literary titles she has received are: National Prize for Theatre in Brazil,
Poet of the Year by the Canadian Society of Poets, Personality of the Year from
the Brazilian Writers Union, Gold Laurel Wreath from the United Poets Laureate
International, Su-Se-Ru International Literary Prize (Korea), Prize City of Athens,
Medal Sergio Vieira de Melo from the ISPSP. Pereira is the Director of International
Affairs of the Society of Latin Culture and Member Correspondent of the Royal
Spanish Academy. Pereira received the Philosophy Doctor Degree from the
University of New Mexico (USA), Doctor Honoris Causa from the University Simon
Bolivar (Colombia), Doctor Honoris Causa from Internationale Akademie St. Lukas
(Antwerpen), Doctor Honoris Causa from International Academy of Culture
and Political Sciences (Moldova), Doctor in Political Sciences from the American
International University of Paramaribo, Surimani. Pereira lives in Ohio, USA

 

Gjithmonë, që kur kemi lindur , ne kemi dëgjuar të tjerët të thonë se është detyra jonë që të respektojmë pleqtë. Por, në të vërtetë, te koncepti i “respektit” kaq është abuzuar, saqë kjo gjë nuk më ka ndihmuar të spiegoj admirimin e madh që unë kam për disa njerëz të pjekur, gjith përvojë dhe dije.

Disa  të moshuar, kur atyre u vjen radha që të na prijnë nëpër shkaqet dhe të kuptuarit të universit, paraqesin para nesh mëndje e zgjuarsi mbi ne të gjithë të tjerët.

    Kur kam qënë vajzë e  vogël, njeriu që kam adhuruar më shumë e mbi të gjithë, ka qënë gjyshi im Arlindo de Paula Pereira. Ai ishte një burr zotni i vërtetë, i ditur, admirues i shkrimtarëve klasikë dhe kishte qejf të diskutonte për politikën. Ka pas qënë elegant, i hollë, mbahej mirë dhe vishte kostume franceze . Ai, gjithashtu fliste frnëgjisht, një traditë familiare kjo. Ai fliste me mua, sikur të isha një e rritur, dhe unë e kuptoja fare mirë. Gjyshi im ka qënë kapitalist dhe, megjithse nuk i kam ngjarë hiç në këtë anë të personalitetit të tij, unë kam ndjekur rrugën e  tij të ateistit, sepse kjo gjë më ka bërë mua më shumë përshtypje, se sa gjërat supersticioze dhe formimi fetar i pjestarëve të tjerë të familjs, të cilët, gjithmonë , luteshin sepse Zoti do t’i mbronte ata nga të gjitha gjërat e djallit dhe keqbërjet në familje, mjafton të shkonin në kishë, të praktikonin faljen e lëmoshave dhe thërrisnin emrin e Zotit, sa herë që kishin halle.

      Këto ditë, një shoqe dhe poeteshë shumë  e mirë, grua shumë inteligjente, u bë 80 vjeçe. Ajo më tha se, me zi e beson që është bërë kaq plakë, sepse e ndjente veten si të ishte grua 30 vjet me e re. Ajo më tha, gjithashtu, se e bezdiste fort tashti në moshën e tretë, pyetja e përherëshme e njerëzve të famljes dhe të miqve të saj se, “kur do të të shohim pensionist?”. Tjetër që e bezdis, siç më tha, është shprehja që përsëritet shpesh “Ajo është e re tetëdhjetë vjeçe”. Asaj i duket sikur, të qënët i vjetër në moshë, është një gjë që, kushdo, duhet ta injorojë pretendimin e saj se e ndjen veten ende të re, se duhet të ikë tanimë e t’ia lërë të rinjve vëndin e  saj në punë e në  shoqëri.

   Në numurin e  fundit të revistës “Informacione të reja” është festuar tetëdhjetë vjetori i kryeredaktorit të saj Pol Kurtz. Ai sot është tetëdhjetë vjeç. Me mërzi unë lexova atje mburrje dhe lavde rreth talentit të tij, mjeshtrisë së tij, se sa i freskët ishte ai nga mëndja dhe, mandej, iu ktheva editorialit të tij për të parë se çfar kish bërë ai vetë për këtë festë. Dhe pyeta veten:Mos vallë mosha  tetëdhjetë vjeç do të thotë kufi për jetën ? Mos nuk bën , në kuptimin e arsyes, të jetosh më shumë se tetëdhjetë vjeç?

Përgjigja e kësaj pyetje më erdhi drejtpërdrejtë nga fjalët e Pol Kurtz: “Në një kuptim, njeriu nuk ka nerva të lexojë nekrologjirat tuaja, përderisa është akoma gjallë”

Megjithëse rrudhat në fytyrë ia tregojnë saktësisht moshën e tij tetëdhjetë vjeçare, filozofi amerikan thotë se ai e ndjen veten si 50 vjeçar. Ai duhet të ketë shëndet t ë mirë. Gjithashtu edhe artikujt dhe librat që shkruan ai, tregojnë se ai e kontrollon në mënyrë prefekte mëndjene   tij të kthejlltë. Ka një thënie një mikesë imja plakë që thotë “Ai e ka zemrën e re” , por Pol Kurtz është akoma më specifik. Ambicia e  tij është  të formojë një grup të rinjësh që mundet t’i vijnë pas atij në vizionin laik të humanizmit njerëzor  për një botë më të drejtë. Unë jam me të. Misioni i një mjeshtri dhe shkencëtari nuk ka nevojë për të qënët pensionist; atë e nxjerr nga jeta vetëm vdekja.

  Njeriu  i thjeshtë që tregon të vërtetën e moshës së vet dhe  që nuk i vjen turp që ta festojnë atë i lumtur, është plot ndjenja të mrekullueshme që ia arriti kësaj dite. Kur ti nuk ke  mundur të rrosh mirë, kur ke  humbur nga vite të tua në burg apo në egzil, kur ti e ke fshehur moshën prej dokumentave fallco apo kur e ke patur jetën të rrezikuar nga identiteti yt i vërtetë, nuk ka se si të jetë  i këndëshëm festimi i ditlindjes. Është mashtrim gjithsesi, dhe nuk ka ndonjë kuptim festimi i një date që egziston vetëm në kartën tënde të identitetit dhe, në të këtilla kushte, janë shumica e refugjatëve, imigrantëve, atyre që kanë hyrë apo jetojnë ilegalisht  apo qytetarët pa dokumente të rregullta këtu, në Shtetet e Bashkuara.

Papritur po më vjen në mëndje  oposumi (skilja – R.L.) që bën si i ngordhur për t’iu shmangur sulmit të armiqve të vet. Ne, qëniet njerëzore, gjithashtu, shtihemi si të vdekur që t’i shmangemi rasteve kur vdekja na kërcënon. Njëri nga dramaturgët më të mëdhej egzistencialistë të Amerikës Latine, Virgilio Pinera nga Kuba, në pjesën e  tij gjeniale “Dos viejos panicos” ( Dy pleq në panik) paraqet një çift pleqësh, që po prisnin vdekjen, që të dy. Ata janë në panik dhe nuk duan të vdesin. Mirëpo atyre u lind ideja për të bërë përditë sikur kanë vdekur që, në këtë mënyrë, gjithsesi, ata të mësohen me vdekjen dhe, kështu, ata të çlirohen nga paniku kur vdekja të vijë e t’i marrë. Pas ca kohësh, ata aq mësohen për t’u bërë “të vdekur”, saqë nuk kanë më fare frikë , ngaqë kushtet të qënit vdekur, ja, po i provonin përditë. Kaq mirë mësohen ata pas ca kohësh, saqë, kur më së fundi vdekja vjen t’i marrë, ajo mendon se ata tashmë janë të vdekur, dhe nuk e bezdis më veten për t’ua marrë shpirtin. Më së fundi, ata e kapërcyen rrezikun e vdekjes, mandej vdekjen vetë dhe u bënë , që të dy, të pavdekshëm. Mua më pëlqen shumë kjo pjesë sepse kështu ngjet me të vërtetë.

    Problemi i pensionistëve në SHBA është se pensioni parashikohet  të shkojë deri në ditlindjen  85 –të. Sipas këtij planifikimi, pensioni merret nga ata që vdesin para moshës 85 vjeç apo kur t’i mbushi ata, ndryshe, atyre, pas moshës 85 vjeçare nuk i duhen më paratë. Shumë njerëz që kanë mundur ta arrijnë këtë moshë, iu duket sikur u ka ardhur koha për të bërë vetvrasje ose për të hyrë në sistemin e ndihmës sociale , sepse ata nuk duan t’u bëhen barrë antarëve të rinj të familjeve të tyre apo të shfrytëzojnë fondet e pensioneve të punëtorëve të rinj. Ata përpiqen të jenë të dobishëm në këtë moshë, duke bërë punë vullnetare, por, mungesa e të ardhurave, sjellë mungesë motivimi për punën që u është ofruar.

Poeti i madh japonez  Takeoka Norio është vrarë nga djali i tij vetëm e vetëm se ai guxoi të bëhej 86 vjeçe. Fillimisht, biri i tij e futi në një spital që, atje, ai të vdiste nga uria. Që nga spitali, ai mundi të më dërgonte një mesazh dhe, ne hapëm një fushatë ndërkombëtare që ai të lirohej e të dilte që andej. Ne patëm sukses në këtë fushatë, por morëm vesh më vonë se djali i tij e shpalli atë matuf dhe e mbylli në çmendinë. Ne nisëm një tjetër fushatë , këtë radhë me Amnisti Internacional, Shoqatën Botërore të Shkrimtarëve dhe Artistëve dhe Parlamentin Botëror të Shteteve për Siguri dhe Paqe. Ne mbështetëm njërën nga vajzat e  tija me marrë një avokat dhe ai e paditi në gjyq djalin. Ne e fituam gjyqin, dhe Takeoka Norio u lejua të largohej nga spitali dhe të kthehej në Tempullin e  tij Budist. Mirëpo, nuk shkoi as edhe një javë, dhe atë e gjetën të vdekur brënda në atë tempull, që tanimë i kishte mbetur trashëgim vrasësit të tij, të birit, që sot , e gëzon  i lirë dhe i lumtur.

Arritja e moshës së pleqërisë është një problem shumë serioz. Editoriali i Pol Kurtz ma më ka hapur sytë. Nuk kam ndër mënd të mbaj duart kryq dhe të pres së çfar do të bëhet me mua. Unë do të përgatitem e të ndeshem që përpara për të gjitha këshillat e sugjerimet se në moshën 85 vjeçare unë do të jem shumë plakë për punë, shumë plakë për dashuri, shumë plakë për të bërë shaka, shumë plakë për të kontrolluar jetën time.

Sipas Pol Kurtz, kontaktet e përherëshme me studentët e rinj ( pasues të tij) dhe mundësia për të dëgjuar dhe diskutuar  opinione të ndryshme dhe me ba studime e kërkime aktive kanë me qenë shumë ripërtritëse. E, sa për frikën fizike të të qënit plak, njeriu fare mirë mund të ndjekë zgjidhjen e Pinerës: “ me luejtë si skilja”. Le të na mendojnë ata që tani se jemi 85 vjeç.

Djali im më i vogli, Luis Karlos , poet qyshë në moshë 12 vjeçare, muajt e fundit mbushi moshën. Hapi i tij i parë në jetë, tanimë si një i rritur, nuk ishte ai  që bëjnë amerikanët sipas traditës, kur kanë ditlindjen e  21 vjeç e që presupozon festimin e  saj me të pira me ndonjë pab me shokët e vjetër. Ai  mori një noter dhe ndryshoi emrin e  tij. Ai nuk don ta mbajë më mbiemrin e të atit, sepse babai i tij e braktisi qëkur ai ishte fare i ri dhe asnjëherë nuk e ka ndihmuar për në sukseset që ka arritur. Djali im don që të quhet ligjërisht Luis Karlos Pereira , duke mbajtur , pra, zyrtarisht, mbiemrin e familjes sime, siç e ka përdorur si poet prej vitesh. Unë mendoj se kjo është alamet ideje. Edhe unë, po marr një noter, për të ndryshuar moshën time në mënyrë që të bëhem që sot 85 vjeç dhe njaq të mbes përherë. Në këtë mënyrë, unë nuk do të jëm kurr as 84 dhe as 86 vjeçe. Që nga kjo ditë e derisa të shkojë, unë do të jem poetja plakë Teresinka Pereira, gjithmonë 85 vjeçare, e pa ndarë nga puna që ende nuk e ka përfunduar.

 DR. TERESINKA PEREIRA

 

Presidente e Shoqatës Botërore të Shkrimtarëve dhe Artistëve ( IWA)

Antare e Unionit Amerikan të Lirive Civile

Antare e Këshillit të Humanizmit jo fetar

Antare e Shoqatës së Bashkësisë së Kombeve, SHBA dhe e Këshillit të Biznest të Kombeve të Bashkuara

Përfaqësuese dhe ambasadore e Shoqatës Botërore të Shkrimtarëve ( IWAA) nw UNESCO

Email tpereira@buckeye-express.com

 

Përktheu RIZA LAHI, antar i IWA

 

 

 

Diversiteti Stilistikor dhe individualiteti (Patrick Sammut)

Disa shembuj nga poezia bashkëkohore e mbarë botës.

Teresinka Pereira krijon poema të shkurtra me një mesazh të vështirë për t’u harruar. Tematikisht Teresinka Pereira, gjithashtu anëtare e I.W.A, trajton botime të tilla si: dashuria, interneti dhe mungesa e dashurisë, kundërshtim, përballim, qëndresë, mohim, mos pranim,  padrejtësi, mungesa e lirisë, vdekja e radhës ose vargut, lufta  në Kabul,  mungea e paqes, jeta  një fantazi, sepse jeta  fluturon;  të drejtat e grave dhe fëmijëve të Gazës, lule Borgol. Si njeri dhe poete Teresinka është syhapur se çfarë ndodh në krejt botën, borgol, muri në Det, pashkë, veςanërisht në cepat ose qoshet, ku aty ka pastabilitet, vuajtje, padrejtësi. Ajo është gjithashtu  një njeri i rregullt, që ka udhëtuar shumë dhe ambasadore bote. Kushdo që i merr mesazhet e saj  përmes poezisë, lëshon një zë drejt  më pak shprehjes, drejt mendimeve që për mazhoritetin qëndrojnë të heshtura, të pathëna. Lejon vetëm që ato të shqiptohen me zë të lartë si p.sh. në poemën e saj “Hiroshima 26 gusht 2008”, Teresinka thërret: “Por Bota vëzhgon/ dhe bota nuk do ta lejojë një surprizë, ata ku gjithkund/, bomba atomike kurrë përsëri/ udhëheqës  i botës kurrë përsëri/, Derisa bota në SHBA është britmë kundër gabimit/ zotërimit imperialist dhe lufta, lufta, lufta.

E saj është poezia e protestës, e dënimit të atyre që e përdorin fuqinë në mënyrën e gabuar. Numri i poemave të Teresinkës u janë kushtuar personaliteteve të ndryshme, kryesisht që bashkohen në botën e  Paqes dhe Poezisë: Nelson Mandela, “Homazhe ose nderime” , “Nderime ose homazhe për Pete Seeger, Anna poezia”Mirupafshim”, “Poezi për Jozo Boskovski”. Midis karakteristikave stilistikore të Teresinkës njëra nevojitet për t’u përmendur. Përmbledhja “Luftë”, “Dita  e punës”, “1 Maji, 2008”, 9 poema,  nuk bie në sy dhe “Paralajmërim”, “Dialogu midis teje dhe meje”, poema tjetër, me një përzierje poetike – prozë, shkallë në nivelin stilistikor “Krishtlindje” dhe “Poeti në vdekjen e vargut”, një gjuhë metaforike, e cila është romantike direkte, drejtperdrejt e pastër dhe e sinqertë përshkruese, por, në të njëjtën kohë ekonomike në fjalë drejt mitit. “Tel me gjemba dhe trëndafila” dhe përdorimi i termave jo mesatare. Në  poemën “Hiroshimë, 6 gusht 2008” i referohet presidentit të papërgjegjshëm dhe te “Krishti i Rio De Zhaneiros”, Teresinka shkruan: “Krishti që unë shikoj është punë arti humane,/  ai është  roje i kohës, / prezencë e një trupi të çimentuar, simbol i përkohëshëm i dashurisë, / duke prekur qiellin me krahët e tij të hapura.

Poezia e Teresinkës është plot me pika ςuditëse dhe i saj është vargu ku: “Unë” është shumë më e fuqishme sesa shpata. “Nuk më duhet se unë i konsideroj kriminel dhe vrasës,/ unë mallkoj duart që janë duke marrë jetë (fëmijët e Gazës). Përballë gjithçaje Teresinka Pereira shkruan poezi në të cilën dëshiron të mbrojë diçka, të bëjë të ditur mesazhin.  Stili dhe individualiteti, pena dhe njeriu, si një qenie sociale në rastin e kësaj poete nga Brazili- ShBA shkon dorë më dorë.

 

 

The role of the writer/poet in the light of the natural disasters, nuclear threats and civil wars that are striking mankind today (6)

  Teresinka Pereira is interviewed by Patrick Sammut

1.The world today is facing very hard times. I just mention the floods that struck parts of Australia, the quake and tsunami in Japan and the following nuclear threat, and the civil war in Libya. How much do events like these touch the poet/writer? Did you react to such events through some kind of writing (poetry, novel,etc.)?

Before being a writer, a poet, or an artist, we are human beings with our fears, and understanding that our Planet is suffering a crisis of human self-destruction by capitalizing in the scarce natural resources and in the creation of nuclear power without protecting the environment. People with humanistic values don’t have to write in order to express their empathy with others and offer support to the victims. But at this point, we are all confused, because even knowing that we are destroying the Planet and provoking all these disasters, we cannot stop it by ourselves. The people who make more profits from the nuclear plants and the over-construction and production in the land need to have a more humanitarian conscience and refrain from their greed. What writers and poets must do is to call attention to the right cause, which is to save the planet, by supporting the peace activists, the organizations of anti-nuclear power and anti-war, like the NIHON HIDANKYO, the Japanese Confederation of A- and H-Bomb Sufferers Organization (which is IWA candidate to the Nobel Peace Prize this year), the International States Parliament for Safety and Peace, the American Veterans Against War, the American Friends Service Committee, The Universal Circle of the Ambassadors of Peace, and so many others that fight for peace in an intellectual and global context. Writers, poets and artists have a greater ability to imagine how others think or feel, hence, can express in words or in work of art the appreciation for the victims suffering and engage in an eloquent protest against the greedy of the capitalists that is causing this destruction of the Earth. I feel an obligation to do that.

<!–[if !supportLists]–>2. <!–[endif]–>Do you think that the writer/poet must express himself and sound his voice regarding such events as soon as possible? What is the role of the writer/poet faced with events like these? Is this role less or more important than that of today’s politicians?

Yes, I think the timing of the poets/writers/artists reaction to these events is important, and it has to be immediately. However, it cannot be prior of their analysis and understanding of the event. If their analysis is correct, the writers voice is more important than that of the politicians, because it serves to denounce their hypocrisy, their greed, their lack of appreciation for the people’s will, feelings and needs. The poets/writers and artists have to speak for the people who are unable to express themselves except for the vote, which many times results in disappointment. In a positive way, the voice of the poets may alert the people for future events, like the complete destruction of the Planet, if we do not change the way of life and reduce spending of the earth’s supply of energy.

<!–[if !supportLists]–>3. <!–[endif]–>The writer/poet has been insisting on the need for peace and respect of nature for decades. Perhaps now the people in general will understand that writers/poets were right. Do you think writers/poets are doing their utmost to make their plea heard? What more can be done?

In order for writers/ poets/artists (including mail artists) to be effective in our protest or in our message of support for the protection of the earth resources and stop the abuse, greed and overproduction of nuclear energy, we have to strive for perfection in our writing and our art. We have to make sure our readers are going to understand our message and even more important, is that they will read it. The internet is filled with texts and long poems and even entire books of poetry impossible to read because of the large amount of it. It would take hours and hours of patience and interest to read all the unsolicited material we receive, including junk e-mail with pornography or a number of pictures and videos that clog our programs and freeze our internet ways. Some sendings have three, four or more repetitions. Some internauts forward everything they receive. Blogs contain more than two or three hours of readings! When the vanity of the internet authors speaks louder than their humanitarian message, there is a lack of connection with the public, and becomes negative. I think there is a need for some kind of properness and less greed on the part of internet writers, poets and artists. Every time I open my e-mail the box is full. Besides losing the ones that could not fit in, I also lose the ones that are on the bottom of the 1200 messages. After one hour of reading, my eyes cannot stay open any longer. Your question: What more can be done? My opinion is that writers/poets/artists should go to the point with their message. Eliminate the verbosity, the prolixity, the logorrhoea, and show their ability to deliver the message with an original lyricism and fresh style.

<!–[if !supportLists]–>4. <!–[endif]–>There is a need for governments and authorities to acknowledge the utmost importance of disciplines such as History, Literature, Philosophy and the like. Modern society does not need only science, finance, marketing, economics and management. How do you react to such a statement?

I am not against government, because I believe in order and justice as well as the scientific progress that helps all of the people in the global community. What I protest against is the advantage of the progress in science, finance, marketing, economics and management to the use only for the high class in power, the rich and the politicians. Yet, in the rich and powerful countries, the poor accept and seem to be happy with the system of welfare, which is a very small amount of money they receive from the government and do not protest against the lack of health care, education and housing. In the United States, which is the richest country in the world, the tax money goes to make wars, what conservatives call “defence budget” and the poor are left out of the “American dream” and have no right to free university and health care. Even if the elected President wants to promote it, he is defeated by the Congress and the warmongers. The other problem of the democratic capitalism is that the candidate for the presidency is elected not by direct vote but by an electoral college, and the candidate that gets more campaign money is the one that wins the election. I think that democracy in this country is just a word without meaning. However the American WASP (White, Anglo-Saxon, Protestant) majority of the population is happy with this, not considering that if the poor African-American, Latino, Oriental and Native members of the Minority class were educated and had access to health care, the society as a whole would be much happier and would live in peace with each other.

Note: Teresinka Pereira is the President of the International Writers Association. She is also Ambassador and Senator of the International States Parliament for Safety and Peace, and Minister of Human Rights for the World Organization of Indigenous People. Teresinka Pereira is the Attorney Delegate in USA, from the Cambridge International University, Honorary President of the Hispanic Association of Writers and Honorary Ambassador of the International Forum for Literature, Arts and Culture (IFLAC) in USA.

 

THE CHRIST OF RIO DE JANEIRO

 Now I can see him

the way he always has been:

a divine beauty that looks

from the infinite horizon

taking care of the land and the sea

of the Brazilian Rio City.

 

The statue of Christ shows from

the top of the Corcovado mountain

the certainty of the present

without denying the wild past

nor the illusions of the future. 

The Christ I see is a human art work.

He is a sentinel of time,

eternal presence of a cement body

and a temporal symbol of love,

touching the sky with his open arms.

 

 JAPAN

March 2011

 

The elders quit

using their knowledge

from the first radioactivity

fallout.

They know the past

is just a rehearsal

of courage.

The future, running under   

such destiny,

is the real proof 

of courage.

 EASTER,  PASSOVER,  SPRING

 

The theme of renovation

life-death-life,

water-fire-sun

always ascending

as the luggage of the future

is Easter or Passover.

It is also Spring time for everybody.

Singing, dancing, praying,

which is the good thought

condensed in one total wish

of restoring life

the alchemy of the universe,

a fecund mystery of peace

ready to be discovered.

However, nothing happens

without a dream

of cultural harmony

and a new hope.

 

Wishing you a happy, beautiful and pleasant

Easter, Passover and Spring in 2011,

 

Teresinka Pereiera Presidente IWA

THE REFUGEES

They walk

and walk.

Spent and war-weary,                          

they arrive

at the refugee camp

Heads sun-soaked,

feet coated in sand,

their souls testify to

infinite loneliness,

fear, humiliation.

Dull eyes reflect

their everyday encounter

with Death.

Who invented war?

Women and children

are forever

the refugees.

LOVE POEM

It doesn’t take much:

a little bit of fire,

a little hope

can break the indifference

and make

a rose, out of one petal

mountains, out of one piece of dirt

and oceans, out of one wave

on a moonlit night.

To write a love poem

it only takes a few small words

that have wings

and dreams.

TRANSLATION BY:

“Tim Hall” timhall1@sbcglobal.net

UN VERSO DE AMOR

 no cuesta mucho:

un poco de fuego

y de esperanza

rompe la indiferencia

y puede hacer brotar

un rosal, de un petalo,

montanas, de una loma,

y oceanos, de un lago

en noche de luna.

Para escribir un verso de amor

bastan unas pocas palabras

que tengan alas

y suen~os.

Labels: http://1.bp.blogspot.com/-MPJAOxX5WrY/TbBkVKMacQI/AAAAAAAABX4/HJN-cyHB2WE/s1600/is-love-a-geometric-matter.jpg

 

 

 

 

SONG TO DISMISS THE FALL

Here the yellow leaves

darken

left, forgotten,

in the back yard.

Trees are bare,

and squirrels,

turtles,

bunnies,

deer,

raccoons

that visit my garden

are disquieted

by the premonition

that snow will come

before Christmas.

I retire to a little corner

of my room

like a dove that has

forgotten how to fly

before the storm.

Tomorrow

all dreams will return.

 

 

 

 

KËNGË QË NDALON GREMISJEN

(Shqipëroi Riza  Lahi)  

Gjethe të verdha

të zbehta

të lëna, të harruara

në fund të oborrit.

Pemët janë të çveshura dhe

ketrushët,

breshkat,

 lepurushët,

drerët ,

rakunët

këta , mysafirët e kopështit tim

janë të shqetësuar

nga paralajmërimi

se dëbora ka për të ardhur

para krishtlindjeve.

 

Unë ik dhe strukem në një qoshe të vogël

 të dhomës sime

 si një pëllumb që ka harruar të fluturojë

dhe furtuna po afron.

 

Nesër

të gjitha ëndërrat kanë për të ardhur prap.

 

 

 

 

EVERYBODY’S DREAM

 In memoriam to Dr. Martin Luther King

 

May the irascible supremacists

recognize the mud in which

they drown themselves

with their incompetence.

 

May the pseudo-democrats

notice that heaven flames up

with their hypocrite flights.

 

May the cowards look around

the tombs and see

the prints of their fingers

that without pulling the trigger

have killed so many human beings

in useless wars caused by their

ambition and unlimited greed.

 

The wish for peace could have

taken shelter in all of their conflicts,

if we could ever ask the irascible,

to the hypocrites, the cowards:

What is your dream?

 

 

 

 

 

THE EVERY DAY WOMAN

Every day

is the day of the woman

who works

because she loves

because she dreams

On the way

her feet go firm

in silence

breaking barriers

of discrimination

She swallows up her anger

to strengthen her soul

and convert it into pride

because she dreams

that the others will follow her

to the day of freedom

when she will be

a first class citizen

just as a woman.

********

 

 

 

 

 

 

 Reflection

In the well

the reflection

of a convulsed love.

The Moon

caught in the water

splashes her singing

like a blind bird.

WHAT POETS THINK OF?
We think of
absurd things.
We frequently are
impotent facing reality.
We think of labyrinthine
situations
of revealing words,
witherless roses,
magical daggers,
painless blood.
At the end of line,
we refuse to think
even in a perfect
and normal death.

SI E MENDOJNË JETËN POETËT?

E  vrasim mëndjen

për gjëra absurde.

Herë pas here jemi

Impotentë përballë

fytyrës së realitetit.

Ne vrasim mëndjen

për të zbluluar

gjithëçka fshihet

pas fjalëve

jemi trëndafilë

që nuk vyshken asnjëherë

 jemi kama

e misterëshme

që derdh gjak ngado

pa shpuar askënd.

Kur na vjen fundi

ne s’duam të mendojmë

qoftë e përsosur

a  krejt normale

vdekja.

Poetizuar në gjuhën shqipe, RIZA LAHI

VALENTINE
Inside
there is a hurry
in my heart beat,
a great passion.
But poetry lives
in this labyrinth
with delicious words
and colorful chocolates.
In fact it is so easy to say:
I LOVE YOU!

9-11-2001

 

The symbol of courage

that stays firm

in our souls since

the terrorist attack in New York

is not hatred,

It is not vengeance,

It is not the bombing

of innocent people

in other countries,

It is not the pride of being

citizens of the most rich

and powerful country

in the world.

It is the conviction that

only hope for justice,

and belief in equality and

universal solidarity

work in opposition

to patriotic hate.

Someday we will make

simple humanitarian love

our first welcome wish

to all dissidents of our

politics of power.

 

 

9-11-2013

*********

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s