Miltiadh Davidhi

          Miltiadh  Davidhi Miltiadh Davidhi ka lindur në Krutje të Lushnjës në 12 shtator 1955. Pasi mbaron shkollën fillore dhe të mesmen në vendlindje, Krutje, vazhdon studimet për mjekësi veterinare dhe diplomohet ne 1980-ën. Aktualisht jeton … Continue reading


  ©Jacqueline Ripstein (USA) “New Life”, 2003 ©by Jacqueline Ripstein Jacqueline Ripstein Fine Artist & Author Art Healing Pioneer & World Peace Envoy *United Nations ECOSOC representative of the International Association of Educators for World Peace. http://www.TheArtofHealingArt.comContinue reading


  ©Jacqueline Ripstein (USA)   “Life”, 1987 ©by Jacqueline Ripstein Jacqueline Ripstein Fine Artist & Author Art Healing Pioneer & World Peace Envoy *United Nations ECOSOC representative of the International Association of Educators for World Peace. Facebook … Continue reading


©Jacqueline Ripstein (USA)  “Eternity”, 1980 ©by Jacqueline Ripstein Jacqueline Ripstein Fine Artist & Author Art Healing Pioneer & World Peace Envoy *United Nations ECOSOC representative of the International Association of Educators for World Peace. Facebook … Continue reading

Mbresa dhe shënime rreth Simpoziumit Shkencor “Letërsia dhe Roli i saj në Diasporë – nga Raimonda MOISIU

  Mbresa dhe shënime rreth Simpoziumit Shkencor “Letërsia dhe Roli i saj në Diasporë                nga : Raimonda MOISIU             HARTFORD CT USA         … Continue reading






Teresinka Pereiera Presidente IWA


Presindte of IWA


The light comes back after the dreams

fulfilled or not
and floods again the hopes of each one of us.

The last stimulus of the year

is still the first one

in the blue sky of the new year:

We want PEACE!

We wish for inner peace

in order to live more confident

and peace among humanity

to see the planet renewing.

We trust you with all our love

and deposit in your hands








(Shqipëruar nga Riza Lahi, Tiranë)



U kthye sërish drita pas ëndërrimeve

E plotë ose jo dolli sërish në shesh

Dhe vërsheu ngado kjo ditë e datës një

kundër shpresave të secilit prej nesh.

 Stimuli i fundvitit është sërish i pari

Duam PAQE! – shkruan ngado

qielli blu i vitit të ri

Duam paqe të brendëshme

Duam jetë më të sigurtë

paqe mes njerëzve …paqe dhe dashuri.


Duam ta shohim planetin tonë të gjallërojë

Nga poli në pol, nga bregu në breg, gjithkund

E besojmë me tër dashurinë tonë…Ja kapari

mbi pëllëmbët tuaja



Motive nëntori, promovim,“Baca Dinë-DRITË E SHTIGJEVE TË DJEMVE TË LIRISË” i autorit Nezir Prokshi / nga Prend Buzhala

   MOTIV NËNTORI-promovim, monografia “BACA DINË- DRITË E SHTIGJEVE TË DJEMVE TË LIRISË” i autorit  Nezir Prokshi       Recension  nga  Prend Buzhala Në Bibliotekën kombëtare u promovua monografia “BACA DINË- DRITË E SHTIGJEVE TË DJEMVE TË LIRISË” e … Continue reading

Nezir Prokshi

       Nezir Prokshi Nezir Prokshi u lind në Fortesë (ish Vërbofc) të Drenicës, komuna e Drenasit,më 15.10.1945. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen në Prishtinë. Studioi, pa shkëputje nga puna, në Fakultetin Juridik të Universitetit të … Continue reading

Edira Merlika, nga kampet e përqendrimit drejtuese e “Ralph Lauren” për Evropën Edira Merlika, nga kampet e përqendrimit drejtuese e “Ralph Lauren” për Evropën   Historia e vajzës që lindi dhe u rrit në internim duke vuajtur dënimin komunist që i dhanë stërgjyshit të saj, Mustafa Krujës. Sot është drejtuesja … Continue reading

Michael Rosen / Modern Authors



Michael Rosen 

7 May 1946 / Harrow, London


a broadcaster, children’s novelist and poet and the author of 140 books. He was appointed as the fifth Children’s Laureate in June 2007, succeeding Jacqueline Wilson, and held this honour until 2009. 

Family and early years 

Michael Rosen was born in Harrow, London, the son of Connie Isakofsky and her husband Harold Rosen. The family background is Jewish, “from the Jewish East End tradition” as Rosen puts it. Rosen’s father Harold (1919–2008) was born in Brockton, Massachusetts, in the United States to Communist parents and settled in the East End of London at the age of two, when his mother returned to the country of her birth. While a member of the Young Communist League he met Connie Isakofsky, his future wife and Michael Rosen’s mother, in 1935. Harold was a secondary school teacher before becoming a professor of English at the Institute of Education, London, and Connie a primary school teacher before becoming a training college lecturer; she also broadcast for the BBC. Producing a programme featuring poetry, she persuaded her son to write for it, and used some of the material he submitted. Their ancestors came from Poland, Russia and Romania. Michael Rosen was brought up in Pinner, Middlesex, and went to various state schools in Pinner, Harrow, and then Watford Grammar School for Boys, and, having discovered the range of Jonathan Miller, thought: “Wouldn’t it be wonderful to know all about science, and know all about art, and be funny and urbane and all that.” Subsequently, in his own words:

… I went to Medical School, started on the first part of a medical training, jacked it in and went on to do a degree in English at Oxford University. I then worked for the BBC until they chucked me out and I have been a freelance writer, broadcaster, lecturer, performer ever since – that’s to say since 1972. Most of my books have been for children, but that’s not how I started out. …

Sometime around the age of twelve and thirteen I began to get a sense that I liked writing, liked trying out different kinds of writing, I tried writing satirical poems about people I knew.


After graduating from Wadham College, Oxford, in 1969, Rosen became a graduate trainee at the BBC. Among the work that he did while there in the 1970s was presenting a series on BBC Schools television called WALRUS (Write And Learn, Read, Understand, Speak). He was also scriptwriter on the children’s reading series Sam on Boff’s Island. But Rosen found working for the corporation frustrating: “Their view of ‘educational’ was narrow. The machine had decided this was the direction to take. Your own creativity was down the spout.”

Despite previously having made no secret of his radical politics he was asked to go freelance in 1972, though in practice he was sacked despite several departments of the BBC wishing to employ him. In common with the China expert and journalist Isabel Hilton among several others at this time, Rosen had failed the vetting procedures which were then in operation. This long-standing practice was only revealed in 1985.

In 1974 Mind Your Own Business, his first book of poetry for children, was published. In due course, Rosen established himself with his collections of humorous verse for children, including Wouldn’t You Like to Know, You Tell Me and Quick Let’s Get Out of Here.

Educationalist Morag Styles has described Rosen as “one of the most significant figures in contemporary children’s poetry”. He was, says Styles, one of the first poets “to draw closely on his own childhood experiences … and to ‘tell it as it was’ in the ordinary language children actually use”.

Rosen played a key role in opening up children’s access to poetry: both through his own writing and with important anthologies such as Culture Shock. He was one of the first poets to make visits to schools throughout the UK and further afield in Australia, Canada and Singapore. His tours continue to enthuse and engage school children about poetry in the present. In 1993, he gained an M.A. in Children’s Literature from the University of Reading; he also holds a Ph.D. from the University of North London.

He is also well established as a broadcaster presenting a range of documentary features on British radio. He is the presenter of BBC Radio 4’s regular magazine programme Word of Mouth which looks at the English language and the way it is used.

The English Association has given Michael Rosen’s Sad Book an Exceptional Award for the Best Children’s Illustrated Books of 2004, in the 4–11 age range. The book was written by Michael Rosen and illustrated by Quentin Blake. It deals in part with bereavement, and followed the publication of Carrying the Elephant: A Memoir of Love and Loss which was published in November 2002 after the death of his son Eddie, who features as a child in much of his earlier poetry. In 2004, Rosen published This Is Not My Nose: A Memoir of Illness and Recovery, an account of his ten years with undiagnosed hypothyroidism; a course of drugs in 1981 alleviated the condition.

Rosen has also been involved in campaigning around issues of education and for the Palestinian cause. He stood for election in June 2004 in London as a Respect Coalition candidate. He is also a supporter of the Republic campaign.

Rosen was the subject of the BBC Radio 4’s Desert Island Discs programme on 6 August 2006.


Modern poems


Chocolate Cake

I love chocolate cake.

And when I was a boy
I loved it even more.

Sometimes we used to have it for tea
and Mum used to say,
‘If there’s any left over
you can have it to take to school
tomorrow to have at playtime.’
And the next day I would take it to school
wrapped up in tin foil
open it up at playtime
and sit in the corner of the playground
eating it,
you know how the icing on top
is all shiny and it cracks as you
bite into it,
and there’s that other kind of icing in
the middle
and it sticks to your hands and you
can lick your fingers
and lick your lips
oh it’s lovely.

once we had this chocolate cake for tea
and later I went to bed
but while I was in bed
I found myself waking up
licking my lips
and smiling.
I woke up proper.
‘The chocolate cake.’
It was the first thing
1 thought of.

I could almost see it
so I thought,
what if I go downstairs
and have a little nibble, yeah?

It was all dark
everyone was in bed
so it must have been really late
but I got out of bed,
crept out of the door

there’s always a creaky floorboard, isn’t there?

Past Mum and Dad’s room,
careful not to tread on bits of broken toys
or bits of Lego
you know what it’s like treading on Lego
with your bare feet,


into the kitchen
open the cupboard
and there it is
all shining.

So I take it out of the cupboard
put it on the table
and I see that
there’s a few crumbs lying about on the plate,
so I lick my finger and run my finger all over the crumbs
scooping them up
and put them into my mouth.


< br>Then
I look again
and on one side where it’s been cut,
it’s all crumbly.

So I take a knife
I think I’ll just tidy that up a bit,
cut off the crumbly bits
scoop them all up
and into the mouth

oooooommm mmmm

Look at the cake again.

That looks a bit funny now,
one side doesn’t match the other
I’ll just even it up a bit, eh?

Take the knife
and slice.
This time the knife makes a little cracky noise
as it goes through that hard icing on top.

A whole slice this time,

into the mouth.

Oh the icing on top
and the icing in the middle
ohhhhhh oooo mmmmmm.

But now
I can’t stop myself
Knife –
1 just take any old slice at it
and I’ve got this great big chunk
and I’m cramming it in
what a greedy pig
but it’s so nice,

and there’s another
and another and I’m squealing and I’m smacking my lips
and I’m stuffing myself with it
before I know
I’ve eaten the lot.
The whole lot.

I look at the plate.
It’s all gone.

Oh no
they’re bound to notice, aren’t they,
a whole chocolate cake doesn’t just disappear
does it?

What shall 1 do?

I know. I’ll wash the plate up,
and the knife

and put them away and maybe no one
will notice, eh?

So I do that
and creep creep creep
back to bed
into bed
doze off
licking my lips
with a lovely feeling in my belly.

In the morning I get up,
have breakfast,
Mum’s saying,
‘Have you got your dinner money?’
and I say,
‘And don’t forget to take some chocolate cake with you.’
I stopped breathing.

‘What’s the matter,’ she says,
‘you normally jump at chocolate cake?’

I’m still not breathing,
and she’s looking at me very closely now.

She’s looking at me just below my mouth.
‘What’s that?’ she says.
‘What’s what?’ I say.

‘What’s that there?’
‘There,’ she says, pointing at my chin.
‘I don’t know,’ I say.
‘It looks like chocolate,’ she says.
‘It’s not chocolate is it?’
No answer.
‘Is it?’
‘I don’t know.’
She goes to the cupboard
looks in, up, top, middle, bottom,
turns back to me.
‘It’s gone.
It’s gone.
You haven’t eaten it, have you?’
‘I don’t know.’
‘You don’t know. You don’t know if you’ve eaten a whole
chocolate cake or not?
When? When did you eat it?’

So I told her,

and she said
well what could she say?
‘That’s the last time I give you any cake to take
to school.
Now go. Get out
no wait
not before you’ve washed your dirty sticky face.’
I went upstairs
looked in the mirror
and there it was,
just below my mouth,
a chocolate smudge.
The give-away.
Maybe she’ll forget about it by next week.






Once there was a boy who
wanted to be beautiful
and a girl who
wanted to be strong.
The boy was worried
that he wasn’t beautiful enough.
The girl was worried
that she wasn’t strong enough.

One day they went out to seek
their fortunes.

But there was nothing.

There was nowhere for them to go
Nothing for them to see
No one for them to meet.
There was no story for them
to be in.
They couldn’t even meet each other.
You may have thought they had already met
but they hadn’t
because there wasn’t anywhere
for them to meet.

Until you came along
and decided that you can do
something about it.




Down Behind the Dustbin


Down behind the dustbin
I met a dog called Ted.
‘Leave me alone,’ he says,
‘I’m just going to bed.’
Down behind the dustbin
I met a dog called Roger.
‘Do you own this bin?’ I said.
‘No. I’m only a lodger.’
Down behind the dustbin
I met a dog called Sue.
‘What are you doing here?’ I said.
‘I’ve got nothing else to do.’

Teuta Sadiku

      Teuta  Sadiku   Teuta Sadiku ka lindur në qytetin e Përmetit. Pas mbarimit të Shkollës së Mesme të Përgjithëshme në qytetin e lindjes, vijoi  Universitetin e Tiranës  Dega Gjuhë – Letërsi. Ka punuar si mësuese e gjuhës … Continue reading

Intervistë me shkrimtarin Petraq Zoto. / Bisedoi: Raimonda Moisiu


petraq zoto

                Petraq  Zoto

Intervistë  me shkrimtarin Petraq  Zoto




Bisedoi:  Raimonda Moisiu

Ajo ç’ka e bën edhe më interesante jetën dhe krijimtarinë letrare të shkrimtarit të mirënjohur korcar Petraq Zoto, është se ai në radhë të parë i përket binomit jetësor Njeri & Shkrimtar. Njeriu që transmeton mesazhin hyjnor të dashurisë njerëzore. Kjo, jo për shkak se ka lindur në Ziçishtin e dashurisë e të traditës kulturore, por sepse ai sjell për lexuesin tregime e romane me dashurinë e një zemre humane. Me një mënyrë tepër ndjesore të këndvështrimit personal e origjinal të botës e njerëzve që e rrethojnë, ka pasur arritje dhe suksese në karrierën e tij, por dhe i vëmendshëm ndaj kritikës letrare e kërkesave gjithnjë në rritje. Zoto është një rrëfimtar I talentuar dhe krijon karaktere realiste bazuar në përvojën e tij personale, por edhe në eksperiencat jetësore, në vazhdën e paraardhësive të tij, elitën e shquar korçare të letrave shqipe, si Sterjo Spasse, Sotir Andoni, Teodor Laco, e cila vijon më tej më të rinjtë Thani Naqo, Andon Andoni,Gjergji Dushku, etj, Tregimtar terrifik, midis të mundshmes e të paparashikueshmes, zotëron një ndjeshmëri mahnitëse në transformimin e një subjekti të vështirë në një subjekt të dritës e shpresës. Ai shkruan tregime e romane. I pëlqen të eksperimentojë me prozën, i paparashikueshëm në ambicien e tij krijuese, sjell në vazhdimësi vlera të reja artistike. Për këtë flet shumë krijimtaria e tij dhjetravjecare. Ai vazhdon të shkruajë e të na befasojë në udhëtimin e gjatë të krijimtarisë e tij…

Për më tepër ndiqni bisedën që unë bëra me shkrimtarin e shquar Petraq Zoto.

Kur e mësuat se lindi pasioni e dëshira për të shkruar? Si keni mundur të arrini deri këtu?
– Fillimin zor ta ketë kush qartësisht të përcaktuar. Në rininë e hershme isha i pranishëm në një takim të Sterjo Spasses me lexuesit. Trupmadh, me flokë të gjatë e të dredhur përfund, e shihja me kërshëri të zbuloja ç’gjë të veçantë kishte ai njeri që tashmë ishte shkrimtar i mirënjohur. Gjeta rastin e i thashë se kisha lexuar një roman të tij dhe se bëja përqasje ndërmjet personazheve e njerëzve që njihja. Ai më pa me vëmendje. Lexo sa më shumë, më tha. Dhe provo të shkruash…Që atë ditë bëra një shkrim me mbresa nga takimi me të, e dërgova në gazetën “Zëri i rinisë” e prisja të botohej. Nuk u botua, po ndërkohë nisa të shkruaja tregimet Bëra disa, dy ia çova Sotir Andonit, ai më tha si punonte me tregimin. Pastaj frekuentova rrethin letrar pranë pallatit të kulturës në Korçë, një rreth tejet aktiv, bënim diskutime të shumta krijuese, ia lexonim krijimet njëri-tjetrit e bisedonim për to, një shkollë e vërtetë letrare. Në atë kohë shokët e mi të afërt ishin Teodor Laço e Koçi Petriti. Mbaj mend se Andon Mara më përzgjodhi një tregim për almanakun “Korça letrare”, një tjetër m’u botua në gazetën “Pionieri”, pastaj dhe një në faqen letrare të revistës “Ylli” e kështu në vijim. U inkurajova e shkruaja vazhdimisht, pas një kohe tregimet për fëmijë i mblodha në një libër me titullin “ Tirka” e i dërgova në konkursin kombëtar të vitit 1966, ku u vlerësua me çmimin e tretë. Kështu qe fillimi.


Ku qëndron forca juaj për të ecur përpara? Është ambicje , sfidë apo të dyja bashkë?


Më tepër dëshira për të bërë sa më shumë, për t’ia vjelë të gjitha frytet e mundshme jetës e për të shtuar vlera të reja.


Cili është elementi më i rëndësishëm dhe interesant për të shkruar prozë të suksesshme?

Përveç talentit, të kesh jetë të pasur dhe kulturën e nevojshme letrare. Këto jo përherë varen nga autori, por ai mund e duhet t’i kompletojë vazhdimisht.

Kur e mësuat se mund të shkruani prozë? Si ju lindi ideja të bëni novelë dhe roman?

– Besoj se kjo ka të bëjë me prirjet krijuese. Krijimtarinë e mirëfilltë letrare e nisa me tregime, më vonë erdhi edhe romani. Atëherë isha mësues e shkrova romanin “ Verka”, në të cilin pasqyroja jetën e një klase të shtatë. Mësuesit e pritën me kënaqësi, bënin lexime jashtë klase me të e shpreheshin me entuziazëm. Në atë kohë jo unë, por as letërsia jonë s’kishte përvojë në prozën e gjatë për fëmijë e të rinj ( dy romane të mëparshëm, “Debatiku” i S. Vaqarit dhe “ Shpella e piratëve” e P.Markos ishin hequr nga qarkullimi për shkak të autorëve). “Verka” pra, ishte përvojë e inkurajim.


 Sa kohë ju merr shkrimi i një libri?

Nuk është diçka e dhënë njëherë e përgjithmonë. Librin “Gjahu i së dielës” e kam shkruar brenda një muaji, romanin në punim e hodha në letër gjatë dimrit 2005-2006, iu riktheva në fillim të vitit 2009 e them ta përfundoj brenda gushtit 2010.
Si ka mundësi që ju shkruani kaq shumë dhe nuk konfuzoheni aspak në shkrimet tuaja?

Më parë shkruaja shpejt dhe po shpejt i çoja për botim. Me fitimin e përvojës, mënyra e të shkruarit s’ka ndryshuar; kur jam i frymëzuar, shkruaj vrullshëm, shpesh trembem se mos më zbehen a më shuhen ato që kam në mendje, mirëpo prej kohe nuk ngutem më për botim, krijimet i mbaj gjatë në dorë e iu rikthehem e i ripunoj vazhdimisht. Po të mos ndihem mirë e s’më ecën, nuk shkruaj, por bëj punë përgatitore ose merrem me ndonjë rishikim të krijimeve në proces.
Në fillim kam shkruar vetëm tregime, më pas edhe romane, pra kam qenë i qartë në prirjet e mia e s’kam ndier kurrfarë konfuzioni.


A keni bërë poezi?

Kam shkruar edhe poezi, po s’pata nxitje për t’i botuar, as për t’iu kushtuar poezisë.


Si e balanconi jetën midis të qenit shkrimtar dhe familjar?

Njerëzit e mi përherë kanë qenë të përkushtuar ndaj meje, pasi puna si drejtues i institucioneve kulturore e artistike më merrte shumë kohë. Punoja para e pas dite, krijimtarisë i kushtohesha kryesisht kur e merrja lejën krijuese. Tani ndihem mjaft i qetë në këtë aspekt.


Kur shkruani një libër, ç’ aspekt është më i vështirë, shtjellimi i personazheve apo i ngjarjes në tërësi? 
Asnjëherë s’ndodh të kem një rend të caktuar. Bëj kujdes t’i hedh sa më parë ato që më shtjellohen në kokë, pastaj vijoj me çfarë kam më të qartë. Qysh herët përvijohet një piketim i librit e i personazheve, punoj qetësisht kur arrij ta fiksoj hyrjen dhe fundin. Shpesh një gjetje e bukur të bën me krahë. Fjala vjen, para se të shkruaja romanin “Genta”,e kisha të qartë mesazhin, i cili thotë se sa keq është kur mendohet për martesën pas martesës. Si krejt të veçantë do të përmendja ciklin me tre romane fantastike, ideja për të cilët më lindi menjëherë, pasi lexova librin e Thimi Mitkos “ Bleta Shqiptare”.


Jam impresionuar sa mirë i trajtoni personazhet në tregimet dhe romanet tuaja. Si ia arrini kësaj?

Sado e fuqishme qoftë, fantazia e shkrimtarit nuk i krijon dot gjithë ata tipa që na ofron me bujari jeta njerëzore. Krijuesi zgjedh ndër tipat e përafërt që ka njohur e i plotëson sipas synimeve të tij artistike. E rëndësishme është të ketë jetë aktive, pra t’i njohë njerëzit.

Cilët janë librat që ju keni punuar në të njëjtën kohë?

Nuk punoj me dy a më tepër libra njëherësh. Madje më duket disi e çuditshme që një autor të lëvrojë disa gjini e lloje letrare. Krijimtaria e suksesshme do përqendrim sa më të plotë. Vetëm në dy raste më ka ndodhur të merrem me dy libra në të njëjtën kohë, më mirë të them njëri i hyri në hise tjetrit. Në verën e vitit 1984 isha me lejë krijuese e po punoja për vëllim me tregime “Nesër bëhet vonë”. Befas, një mëngjes vetiu nisa të shkruaja diçka tjetër, një tregim për fëmijë. E shkrova me një frymë e vazhdova tregimet me personazhe kafshë e mbresa gjuetie. Në 24 ditë shkrova 18 tregime. E përfundova edhe librin për të rritur, të dy fituan çmim të dytë në konkursin letrar të atij viti, ditën e fundit u vendos që një autor të mos merrte më shumë se një çmim, kështu m’u dha vetëm ai për “ Nesër bëhet vonë”. Por tjetri, “Gjahu i së dielës”, e nisi mbarë dhe në vitin pasues u vlerësua si libri më i mirë i viti 1984 në prozën shqiptare për fëmijë e të rinj. Një gjë e ngjashme më ka ndodhur edhe me romanin “Kali fluturues”.

 A ka kritikë të mirëfilltë letrare sot? Ç’ mund t’u thoni kritikëve të sotëm?
Tani kritika është sporadike, s’ka më institucion kritike, dua të them s’ka ndonjë organizëm që të inkurajojë kritikën. Bëhen promovime, shpesh të bujshme, ku shokë e miq të autorit flasin për librin që promovohet, pastaj mendimet e tyre i publikojnë në shtyp e media televizive si arritje të veçanta në letrat shqipe. Kohët e fundit lexova dy shkrime vërtet cilësore nga Gëzim Alpion, njëri për një libër të Thanas Jorgjit, tjetri për romanin e fundit të Visar Zhitit, dhe një shkrim mbresues nga Ardian Kyçyku kushtuar një novele të Istref Haxhillarit. Përveç nivelit të lartë të trajtimit, është kënaqësi të vëresh se të dy studiuesit nuk druhen aspak të bëjnë vlerësime të larta edhe për autorë që s’janë aq shumë të njohur.
Të largohemi paksa nga tema. Jeni nga Korça. Çfarë nënkupton vendlindja për ju? 

Unë kam lindur në Ziçisht, një fshat me shtëpi dykatëshe e rrugë të shtruara me kalldrëm ku që në vitet ’30 bëheshin mbrëmje vallëzimi e këndoheshin serenata dhe martesat lidheshin përmjet dashurisë. Fshat arsimdashës e me kulturë të hershme, ka nxjerrë vazhdimisht personalitete të spikatura. Nga Ziçishti kanë qenë Evllogjio Kurila, doktor i shkencave në filologji e histori që në fillim të shekullit të kaluar, mitropolit i Korçës në vitet ’30; Kosta Çekrezi, një ndër personalitetet më të shquar shqiptarë të gjysmës së parë të shekullit XX; Vasil Xhaçka, Sotir Andoni, mjaft shkrimtarë të rinj si Thani Naqo, Andon Andoni, Gjergji Dushku, Llaqi Zoto, profesorë e doktorë shkencash, artistë. Nga Ziçishti qe Llambi Andrea, i cili solli automobilin e parë në Korçë.
Në Korçë kam kaluar pjesën më të rëndësishme të jetës sime. Korça u bë qyteti im dhe unë qytetari i saj i përkushtuar. Më bëri për vete qysh herët qyteti që i priu lëvizjes kombëtare dhe kulturës e artit shqiptar, Korça e shkollës së parë shqipe dhe e Liceut me kontribut universiteti, qyteti i serenatave e i korit pasionant karakteristik dhe i teatrit brilant, sikurse i një aradhe shkrimtarësh e artistësh me emër në mbarë vendin, ndërmjet të cilëve punova e pata mirëkuptim, dhashë e mora mirënjohje. Korça më afirmoi si shkrimtar e si drejtues në sferën e kulturës e të artit, për më se 30 vjet kam qenë drejtor i Pallatit të Kulturës, pastaj i Teatrit, kryetar i degës të Lidhjes së shkrimtarëve e të Artistëve me 120 anëtarë. I inspiruar nga patriotët Themistokli Gërmenji, Mihal Grameno,Vani Kosturi, Sevasti Qiriazi e të tjerë në vitin 1981 botova një libër me tregime historike. Për Korçën refuzova dy emërime të konsiderueshme në Tiranë.Bashkëshortja ime është po ashtu korçare, qytetin e magjishëm e kemi përherë me vete, në trevën e saj e ka marrë dhe e merr nektarin krijimtaria ime letrare.
Cili është shkrimtari Petraq Zoto për lexuesin shqiptar?

Autor i disa librave të vyer për fëmijë, mosha e adoleshencës së hershme. Një cikël prej tre romanesh me pikënisje nga përrallat e hershme shqiptare dhe “ Gjahu i së dielës” po ribotohen shpesh, çka dëshmon vlera të qëndrueshme artistike e jetëgjatësi, gjë fort e dëshiruar për çdo shkrimtar. Me botimet e fundit, ( romani “Genta” e libri me tregime “Universi njeri”), dhe me romanin në përfundim e tregimet e zgjedhura që synoj t’i përgatit së shpejti, them se sjell kontribut dhe në prozën për të rritur.

A jeni zhgënjyer ndonjëherë?

S’besoj të ketë njeri pa zhgënjime, veçanërisht një shkrimtar. Sapo del nga shtypi një libër i ri, bëhem kritik i vetes. Por kam edhe libra që, edhe pas botimit, vijoj t’i dua e s’resht së ripunuari, fjala vjen, romani “ Burimi i drerit” këtë vit pati botimin e 8-të të përmirësuar.

 Sot vemë re një mërgim të inteligjencës shqiptare. Si e shikoni ju të ardhmen e Shqipërisë?

-Mërgimi i postdiktaturës ishte tronditës. Është e dhimbshme të mendosh sa shumë intelektualë e lanë vendin e bëjnë punë të rëndomta, por dhe kënaqësi që shkrimtarët e vazhdojnë me sukses krijimtarinë e tyre, sikurse brezi i ri po shkollohet e afirmohet në vende të zhvilluara. Nga ana tjetër, kombi ynë është vital, gjeneron vlera. Në fillimet e demokracisë kujtonim se do të qe e lehtë, s’na doli kështu, kemi pësuar mjaft zhgënjime, por e ardhmja tashmë s’vihet në dyshim, besoj në një të ardhme evropiane.


 Ç’është dashuria për ju? Cilat janë dashuritë tuaja? Sa i ruani ato brenda shpirtit ? Kur e ndjen se një burrë ka të tilla në jetë?

Dashuria në kuptimin e gjerë të fjalës, për njeriun e jetën, natyrën, të bukurën e të mirën dhe të drejtën, po edhe në kuptimin më të ngushtë, është pjesë e jetës. Duke pasur një ndjeshmëri të lartë, krijuesit janë më të prekshëm prej saj. E jetuar a virtuale, kalimtare apo jetëgjatë, sido qoftë, dashuria injekton prushitjen e shpirtit krijues dhe të vetë krijimtarisë. Kur privohet nga një dashuri, njeriu bëhet edhe më i dëshiruar ndaj dashurisë. Njëzet vjet që jetoj me Tatianën, herë më duket se tani sapo jemi njohur, herë të tjera se së bashku kemi qenë gjithnjë. Lexuesja e parë e krijimeve të mia, prej saj e pres miratimin e parë, sikurse edhe sugjerimet për përmirësime të mëtejshme. Ajo bën përkujdesjen letrare të librave të mi. Dhe e bën me zell e dëshirë, me dashuri.

Si jeni ndjerë përballë botës së frikshme të mediokritetit, klaneve, hipokritëve dhe inferioritetit ?

Prej vitesh nuk përzihem shumë në mjediset krijuese, le që tashmë thuajse mungojnë krejt. Në këtë vështrim klubi Bota e Re përbën oazin e një klime të frytshme bashkëpunimi, ndoshta i vetmi mjedis krijues me vazhdimësi, ku publikohen krijime e debatohet rreth tyre.

 Ç’ synime keni për më tej?

– Ju s’e bëtë pyetjen e rëndomtë ç’po shkruaj, e cila më parë qe grahje për të shkruar sa më shumë. Nxitja bëhej me konkurset letrare, me dhënien e lejëve krijuese, oraret e reduktuara, me informimet mbi krijimtarinë që kërkonte LSH e organizma të tjera. Për pasojë shtohej sasia e krijimtarisë dhe ulej cilësia e tyre artistike. Tani kemi shpëtuar nga kjo lloj nxitje e bezdisshme, secili shkruan kur të dojë e çfarë të dojë, ekziston realisht mundësia që krijimtaria letrare të jetë e lirë e vetjake. Jam duke përfunduar një roman mbi raportin ndërmjet fajit dhe pranimit të tij, në kushtet e mjedisit dhe gjyqësorit tonë që e ndërlikojnë problemin dhe e vështirësojnë zgjidhjen. Pas kësaj do të përgatit një përmbledhje me tregime të zgjedhura. Projektet krijuese nuk reshtin, njëherë tjetër për libra të tjerë.


Çfarë ju ka mbetur peng?

Sikur ta nisja nga e para, do të isha më racional në raportin ndërmjet punës për të tjerët e për veten si shkrimtar, pasi kjo është puna që s’e fshin koha e ndihmesën s’ta mohon dot askush. Peng e kam, gjithashtu, ndikimin e keq të grahjeve krijuese, sidomos në periudhën e parë të krijimtarisë. Nga viti 1966 deri në fillim të viteve ’80 botova 11 libra, për disa prej të cilëve s’jam dhe aq krenar.

 Hobi e pasioni juaj .

Kohë më parë pata pasion gjuetinë e pokerin. I përhershëm e i pareshtur ka qenë e mbetet pasioni ndaj librave, sidomos letërsia artistike. Kam lexuar shumë e lexoj vazhdimisht.

 Mesazhi për inteligjencën shqiptare dhe talentet e reja.
Të bëjnë më të mirën e mundshme. Të shkruajnë kur e ndjejnë se kanë vërtet për të thënë diçka të vlertë.




Albanian Author and Literary Critic






Every Day


I purchased early the morning paper
the cat is dancing with her tail
her unique friend is a human
I wait for a missing voice
she sits above my knees
We both graze words with our nails
until every day is dissolved.


Everyone escapes after their own steps
We swallow the final anxiety
the night washes the face with light
and then opens the closed window
I am going crazy from poetical expressions
in the theater verses of the desperate
are narrated on the evenings to the joyful
the voice trespasses the fence of nights and comes back
to deeply own the souls of days
while begging in the flashing silence
while waiting for the nostalgia of the unspoken…




Second Identity…


I go around
in the marsh of identity
my five receptors
just like a paradise of happiness
your ten fingers
irrationally free
am waiting to see
the beauties of life
that always caress
one face.

Just like a Gordian noose
it moves the sorrows by itself
I wait the second Identity
and unable to hate
in this infinite world
only my soul knows
that I am resentful with love…







I swallowed in the air
all your body
until I lost
the rhythm of breadth
I felt the aroma of a mountain
taste of sand and fields
from hearts leaves
soft like silk
a burned flower of mourning

Life like a woman’s face
painted with a smile
stamped very deep
with the red lipstick
a recently lit charcoal
galactic greatness
peace born in sunrise.
The World is yours
when men’s heart
is fed with love
appears on eyes of light
ripping the wind’s shirt
touches soft limbs
outside of a rainy storm.

I have planted in blood
your body with a Sun
Death won’t find you there
you will be sitting at the entrance
of an ancient castle
or will speak with all lives
I embrace your chest
Today I will vacate myself
Inside your body…







In the shores of wind and waves
burned up in depth
sleeves whitened from salt
I screamed from the light
waves embraced one another
they were antenna of sweet water
an illuminating bi-color light bulb.


Eyebrows are painted with foam
the voice escapes far away through days
blue sky swallows my breast
Every time I lay down below you
I lick salt and water drops
forget about the concept of time
OH, …the sea brings me closer to myself
but I am looking for his heart
because it connects me with Earth…







When the prayer time begins
the word is wetted inside us
evenings are lost at a dawn
and arrive with a spring climate

To pardon those who were not pardoned
just like minutes are pardoned by seconds
after swamped in tic-tac


Let’s stop thinking for today
let’s sit on the steps of dream
number the sunny days
and both dance in a few paths
Let anxiety outside to die
in the square of solitude the sun rays
have melted the freezing ice
We go towards the air of the voice
our infinite marvel
a kingdom of souls in a universe…


POEZI, ME NDJENJA KOMBËTARE SHQIPTARE / nga Prof Murat Gecaj ( Drita Nikoliqi-Binaj: Përuron vëllimin “Si ta pagëzoj heshtjen”)

  POEZI, ME NDJENJA KOMBËTARE SHQIPTARE Drita Nikoliqi-Binaj: Përuron vëllimin “Si ta pagëzoj heshtjen”   Nga: Prof. Murat Gecajpublicist e studiues-Tiranë “Jemi të lumtur vetëm në lartësi,/ sepse atje për fundërrina konak nuk ka./ Unë jam stuhi ,/ erë e fuqishme … Continue reading

Halil Jaçellari

           Halil  Jaçellari   Halil Jaçellari (14 korrik1940 – 23 tetor 2009) ishte një tregimtar, romancier, poet dhe publicist Shqiptar. Lindur në Lushnje në mesin e luftës dyte botërore, dhe rritur në Shqipërinë e izoluar nga një nga diktaturat më të egra komuniste. Jeta dhe … Continue reading

Sami Gjoka

            Sami  Gjoka   Poeti Shqiptaro-Amerikan, Sami Gjoka ka  lindur në Manëz të Durrësit, në vitin 1962 .  Gjoka arratiset nga Shqipëria në vitin 1990. Aktualisht punon e jeton në Arlington të Virxhinisë, në Shtetet e … Continue reading