SHPALIME PËR EVROPËN E BASHKUAR DHE SHQIPTARËT, PREJ GJENEZËS E DERI MË SOT (IX) / Nga Brahim Ibish AVDYLI

 

Prefektuara_e_Illyrisë_me_Epirin_brenda_saj

SHPALIME PËR EVROPËN E BASHKUAR DHE SHQIPTARËT, PREJ GJENEZËS E DERI SOT (IX)

nga  Brahim Ibish AVDYLI

Gjatë shqyrtimit materialit, e pamë shumë arësyeshme fillojmë prej këtij punimi t`i quajmë Shpalime për Evropën e Bashkuar dhe Shqiptarët, prej genezës e deri sot” e jo “Evropa e Bashkuar dhe Shqiptarët”, sepse këto punime janë thjeshtë një persiatje e thuktë trajtimin e kontinentit Evropës suazat e gjenezës dhe lindjes tij si kontinent, si bashkim shtetesh e forcash, tani janë bashkuara bashkësi ekonomike dhe politike, tenton zgjerohet edhe tutje, qoftë edhe me imponime sociale, ekonomike e politike, pa u ndalur as për një qast domethënien e shqiptarëve prej gjenezës tyre, si pjesë përmbajtësore. radhë parë, do shqyrtojmë gjenezën e fjalëve para, cilat kanë bëjnë me shqiptarët.

Arbërit, shqiptarët, stërnipër epirotëve Lekë e Pirro Molosit, e kanë pasur barazuar emrin binjak Epir=Arbër, do thotë Arban=Arbën=arë bënë. Sipas Sylejmon Lokajt dhe Dhimitër Pilikës, Epiri është metatezë e gabuar dhe vjen prej fjalës IPE/IPERI, sepse do thotë SHQIPE/SHQIPERI. I tërë jugu i vendit (pra i Shqipërisë) dhe e tërë krahina shqiptare e Çamërisë (në Greqi) e thotë edhe sot këtë fjalë, madje mirë na e shpjegon Dhimitër Pilika, me këngët popullore. Nga IPE dhe IPERI vjen fjala SHQIPËRI, lidhet drejtë për drejti me fjalën EPIR, do thotë: toka është poshtë, pra SHQPËRIA. Këtu kemi një lëvizje gabuar shkronjave prej atyre nuk e dinë flasin vetë SHQIPEN, folurit sipas SHQIPES, zogut qiellit, shenjën treguese Zotit1. Kur janë kthyer Danaeanët dhe Kadmenet, prej Afrikës dhe Egjiptit, e bënë gjuhën sot shpjegohet sipas shkencëtarëve “gjuha e vjetër greke”, dhe e “vendosin” me pa drejtë para gjuhës shqipe. Ata nuk e dinë se gjuha vjetër greke ka vetëm fjalë shqipe, Linearin A Kretës, shekullin e 16 p.e.r., “fillimit” Evropës si kontinent, mund deshifrohet nëpërmes folurit dialektit gegë2, gegërishte, giga=giganti, nga fjalët e para folura: gega, giga, goga.

Brahim AVDYLI

Brahim Ibish AVDYLI

Kur thonin Arbër e kishin qartë se e kishin fjalën Epir, dhe kur i thonin Epir e dinin se e kishin fjalën për Arbërit. Fjala arbër është krijuar nga dialekti toskë, është krijuar vonë; ndërsa sipas dialektit gegë, i cili është i pari prej gjenezës fjalëve gua (guha, gjuha) si mjet i vetëm komunikimit, dhe gea-geo (dheu, toka), e ka emërtimin e Zotit tokës, GEA, nga fjala e vjetër shqipe gje, kuptimin e gjetjes tokës nga e gje (lype tokën se e gje, e gjenë), si kuptim i foljes shqipe- me e gjetë, për gjetur, dhe e krijoi emërtimin gen-i, si geni i njeriut (genesis), substancionohet kuptimin e gjetjes përgjigjes njeriut, e folurit njeriut, kur njeriu gjegjet, pra përgjigjet, ai është gjegjet, geget, dhe kuptohet se ai është geget, pra ka folurit e njeriut, d.m.th. është gega3. Këtyre fjalëve ne do t`u kthehemi edhe njëherë vonë, siç do shpjegojmë fjalën dialekt, por këtu po e themi njëherë se diftongu ge e ka kuptimin e dheut, e tokës, kohezonin linguistiko-historik, pra asaj u krijua prej dheut, prej tokës dhe sot e kësaj dite themi se kur vdes njeriu i kthehet tokës, pra dhé është e dhé do bëhet, sepse nga ajo është krijuar, nga dheu, toka, e përsëri do shkojë te dheu e toka. Diftongu ge (difton dhee, dhé, pra tokë) jep kuptimin e dheut, atij u krijua nga Dheu dhe nga ai rrodhi emërtimi i fjalës gega, si antroponim gjeneral i banorit atij vendi. Nga kjo rrjedhë antroponimi Gega i Gegënisë dhe toponimi Gegënia. Ky diftong ge formoi termat Gea (Perëndia lidhet me fjalët gea, gua, geni, gega, guga, goga, e bartin vehte lashtësinë e njeriut, formimin e koncepteve sotme linguistike). Gjuha e njeriut parë (gua, guha, gjuha) pra është krijuar nga dheu (geu, geo, Geo), dhe Geo do thotë Zot, At dhe Ëmë (Amë), pra Babë e Nanë, Krijuesi, i Pari. Pra, ndër parët ka qenë GEA, dhea, dheu, ku i ka mbështetur këmbët, me ecur, dhe kur i ka nxjerrë fjalët e para nga gua, guha, gjuha4. Ndërsa etnonomi (etnonimi) ar-ban ndoshta i ka fillesat e veta hershme kur kanë shikuar qiellin dhe e kanë vërejtur diellin shëndritë, por kjo është vetëm një hipotezë dhe ne po merremi me etnonomin arbër-arban-arbën i cili e përcakton etnonomin shqiptar. Ajo lidhet me diftongun lashtë gjuhësor ar, i përcaktuar si emër përmes zanores ë, arë-ara, dhe difton gjënë e parë gjallit, pra njeriut, formimim e vet si emër e shprehë kushtimisht gjuhën e natyrës. Fjala arë shpehë natyrën gjuhën e saj parë, pjesën e çelur tokës natyrore, copë toke, e dheut, tokën e bukës, pra ekzistencën e njeriut. Kjo kupton arën e bukës, arën bënë bukën e motmotit. Ara e bën bukën. Pra, është e para ara dhe vlenë mbi gjitha.

Mdër parat nga veprimtaria e shqiptarëve parë, pos blegtorisë, ka qenë mundësia për bërë arë pune, pra, detyra e parë e tyre ka qenë arë bërja, dhe janë quajtur arë bërësit, atyre do mbanin familjet e gjëra, fartefiset dhe fiset duke bërë arë pjesët bukura tokës punuese, tokës mirë punuese, ajkës tokës, bënte misër e grurë dhe kjo ishte pjesë e veçantë e punës tyre jetësore, mes pranverës dhe vjeshtës; pra kur toka do mbjellë dhe korrë nga ara mbjellat për t`ia dërguar ato familjes gjërë, për ngrënë, për siguruar për dimër, edhe pjesën tjetër vitit, deri sa korret pjesa e re e mbjellave. Kështu ara e bën bukën e matmotit.

Diftongu ar difton natyrën e etnonomit (etnonimit, është thënë gabimisht) arbër, i cili na dëfton natyrën e vet shpjegimit dhe është e kuptueshme se flet për arin, materialit çmuesëm, ar, ari, i cili për element e ka simbolin Au përcaktimin e materialit vlershëm dhe argjentit (Ag), përfshihen

gjuhën e sotme shqipe prej etimologjisë parë, ar-ari, i artë, e artë, artë, arta, prarim prej arit, praruar me ar, prej arit, etj.

Kjo gjë lidhet mënyrë dyfishtë me ethymologjinë (dhe këtë fjalë do ta shpjegojmë vonë kur shpjegojmë edhe fjalët e tjera, sepse kjo shkruhet gabimisht etimologji, dhe jo ethymologji) me shprehjet shqipe (skipe, spikja), tregojnë (diftojnë) peshën e artë fjalës parë, lidhet ndoshta edhe me hipotezën tonë mësiperme, por mënyrë drejtëperdrejtë me fjalët arbën, arban, arbër, duke krijuar fjalët shqipe arë e artë duart e arta punëtorit-puna është ar- punëtori arë bënë punë artë-ara është ari, etj. etj. e ka kuptimin e metalit çmuar, i cili, për ndryshim nga gjuhë tjera e fuqizon ethymologjinë shqiptare emrit ARBËR.5

Prej këtu kanë lindur te arbërit ndarjet e kohës një viti; muaj vitit, stinë dhe muaj, ditë dhe orë, kalendarin e parë nxjerrë prej tyre. Këtu

kanë rrjedhur mitet, rrëfimet e krijimit botës, fillon prej at-las-it=Ati i la këto gjëra si kanë thënë parët, vjetrit, ata e dinin kush do jemi ne= pasardhësit e tyre, pra e kanë pasur si detyrë tyre ndjekin faren tonë=fara e jonë=faraonët, dhe kanë qenë lindur prej Zotit Madh, i cili i ka krijuar njerëzit prej dheut, dhe e cila ishte e para do ti japë për ngrënë njeriut, korrat do korrte ai. shenjë kësaj, pas korrave shtrohej darka e lamës te shqiptarët, arbërit, arëbërësve. Sot e kësaj dite ka mbetur e gjallë dhe festohet një natë e vetme vit. Njeriu është krijuar prej Zotit shenjtë, fluturonte, prej vetvetes, siç ka qenë Ai, shëmbëllimin e tij6.

AT-LAS-i rrjedhë prej pellazgo-shqipes, pra arbërësve, arbërit, do thotë shqip: ati i la=at jam unë, që-i-lashë këto rrëfime porosi brezave, si është krijuar bota. E tërë bota e përdorë këtë fjalë prej nesh, pa u menduar se prej kujt e ka marrur këtë fjalë shqipe. Pra, ATLAS është për tërë Botën, se si është krijuar bota, prej ATIT SHENJTË, ZOTIT, BABAIT BOTËS.

Këto rrëfime shenjta janë janë përcjellur nëpër tërë njerëzimin, pa e pasur si detyrë shpjegojnë fjalën ATLAS, por shjegojnë se si është krijuar bota dhe këtë e ka bërë me kohë, vite, shekuj e mileniume. Pra, u bënë njohura tërë botën. Por, askush nuk e ngritë gishtin kokë thotë se ky popull i vogël ka mbetur sot sa një pikë e vogël, ka bërë luftë shekullore për mbrojtur VETEN e ATDHEUN, për pasur një vend ku do FLASË, e morën vesh këtë apo e nuk e morën vesh popujt e tjerë. AI POPULL, ka mbetur gjallë kundër popujve SHEJTANË (gegërisht: gogë), fqinjë me tokën tonë, kanë ardhur nga pjesët e tjera BOTËS; e quajnë TOKË TYRE TOKËN TONË; pa frikë, pa turp, aspak me një brejtje ndërdijes, ma lavdi rremë se po bëjnë diçka “të mirë” për veten e tyre, ËSHTË KOMBI SHQIPTAR.

Ne po përpiqeni t`ia ofrojmë Evropës Bashkuar, si shtet dhe si kontinent, VËRTETAT E GJENEZËS, ndërsa ajo i armiqtë tanë shumë se ne- shqiptarët si miq, edhe pse ia kemi dhënë një kontribut denjë për gjitha gjërat e themelimit; për ndërtim; për shkenca; për dije mirëfilltë; për histori, etj. kemi bërë përpjekje dhe po përpiqemi t`ia shpjegojmë se grekët, serbët, sllavët, bullgarët, rusët, turqit, apo mirë themi osmanët, janë armiqë

tanë përbetuar, dhe se vrapojnë para nesh kudo me “shkencat” e tyre7.

Aty nuk do logariten edhe popujt e tjerë, si spanjolët e portugesët, apo pjesërisht anglezët, italianët dhe françezët, janë poashtu kundër nesh, duke përfshirë këtu një mori tërë “shkencëtarësh” dhe “albanologësh” shqipfolës e shqiptarë, apo e njerëzit e pavetëdishëm popullit tonë.

SHQIPJA është fjala kryesore emruese amtare për GJUHËN SHQIPE, është SHQIPJA FLUTURON rreth ZOTIT, dhe tjerët nuk e njohin. Kësaj gjuhe i thoshin “GJUHË BARBARE”, sidomos grekët, sepse nuk e njihnin se ishin HUAJ, edhën kryesisht nga Libia dhe Egjipti. GJUHA SHQIPE ishte GJUHË E ZOTIT. Prej kësaj gjuhe i morën emrat e perëndive, mitologjisë, gjuhën, etj. futura nën mbaresat dhe shkrimin e tyre, cilat janë me rrënjë gjuhës shqipe. Gjuha amtare është e ËMA, AMA, e cila e krijoi emërtimin e vetëm për gjuhën shqipe, linguinomin GJUHA SHQIPE, pra SHQIPJA, dhe ëma krijoi atroponimin SHQIPTAR, ëma-emër krijoi vonë toponimin SHQIPËRIA. Shqipja është OMA omnon, AMA amnon, ËMA emron tri shprehjet kryesore, përcaktojnë gjuhën linguistikë:

1. Antroponomi- emrimi i njeriut -shqiptarë, pjesëtar i popullit shqiptar, populli shqiptar, kombi shqiptar, atdheu shqiptar, prej cilit u formuan fjalëformimet shqipe: shqiptari, shqiptare, shqiptarja, shqiptaria, shqipta-rizmi, shqiptarizma, shqipërim-i-e-et, shqipëron, etj.

2. Toponomi-Shqipnia, Shqipëria, emërtimi i vendit, i tokës e njeriut, d.m.th. toka e shqipes, atdheu i tij.

3. Linguinomi- spikja, skipe-guha skipegjuha shqipe-të folurit shqip, folja shqipe, e me spikja (kupto: shqipja) nënkuptohet shpikja, zbulimi dhe spikamë, e spikatur- e përsosur, zbulimi i spikatur për folurit e gjuhës, shpikja e spikatur (spikje e spikatur), folurit e përsosur.

Kjo do thotë FLAS SKIPAS, sepse fjala SKIPJA është fjala kryesore, është nomuse omtare (OMA NOM), e krijoi linguinomin dhe nomimin për gjuhën shqipe-SKIPJA (spikja skipe-gjuha shqipe) oma nom, e krijoi antroponomin SKIPTAR, dhe oma nom, e krijoi toponomin Skipnia-Skipëria. Shqipja si SKIPE është fjalë shqipe, është emërtimi prej cilit rrodhi dhe u formua fjala emër për shqiptarin, me cilin nëkuptohet ZOGU I QIELLIT, emri i shpendit SHQIPONJA, gegërishte SHQIPOJA dhe toskërishte SHQIPONJA, apo emri për gjuhën- SHQIPJA, prej cilit vie emri i përbashkët për shqiptarët- SHQIPTARI, SHQIPËRIA.

Emërtimi i zogut qiellit gjuhën vjetër shqipe, është SKIFTER, SKIFTERI, SKIFTRAT, kurse me ndryshimin e tingullit lashtë illiro-pellazg i zanores I Y rrodhi emrimi Skyfer, skyfter, skyfteri, skyfterat. Popullata gegë thot edhe sot e kësaj dite: “filani ish Skyfer”, “Skyfer e mi Skyfera ish filani”, etj. Ky ndryshim tingullor i I-së Y folmen dialektore krijoi mjaft probleme linguistiko-ethymologjike (jo etimologjike, sepse është gabim!) vetë emrin shqipja-shqypja, shqipoja-shqypoja, shqiptari-shqyptari, Shqipnia-Shqypnia. Pra ndryshimin e tingullit zanores I Y duhet kuptuar si ndryshim fonetik dialektor, cilin e hasim edhe shkrimet e disa rilindasve tanë, përkundër gjuhës folur dhe duhet mbështetemi gjuhën shqipe vjetër pellazgjike apo illirishten e re, cilat, për çfarëdo arësye politike nuk themi se i njohim dhe se janë folme kronologjikisht dhe gjuhësisht shqiptare dhe shqipe.

Fjalët e hershme shqipe- skifter, skifteri, edhe para atyre emërtimeve lashta- skipter, skipteri, skiptar, skiptari për emërtimin e zogut qiellit, skipes, dhe ai fliste skip, po merrej gjeneza amtare kur udhëheqnin amazonet- gjinia femërore i thonin shqiponja, na qojnë ka fjala emërtuese iliro-pellazge skip. Ky trashëgim evolutiv i fjalës lashtë SKIFTER-SKIPTER-SKIPTAR është aq e lashtë tërë gadishullin ilirik, aq e lashtë sa shkon tej për tej kohërave dhe periudhave historike, parahistori.

Neve na mbesin pashtruara drejtë dhe pazgjidhura drejtë problemet e mëdha e kryesore, na shpiejnë një fono-morfologji historike veçantë, e cila është vetëm një fonetikë historike dhe e posaçme, sipas cilës u shkak kryesor mos njihej botërisht emërtimi antroponomistik-SHQIPAR dhe emërtimi toponomastik SHQIPNIA, SHQIPËRIA, por njihet botë emrat alban, gjuha albane, dhe toponomi ALBANIA, janë hedhur nga tjerët.8

Ne do t`u kthehemi edhe vonë te pjesët e parapara gjuhëve. Por, do shpjegojmë tani për tani se këtij toponomi i janë veshur një numër jo i vogël i gjuhëtarëve huaj dhe gjuhëtarëve shqiptarë.

Sot, mjaft “shkencëtar” tillë, nëpër tërë botën dhe botën shqiptare, quhen thjeshtë “albanolog”. Shqipërinë e sotme quhen si tillë radhë parë prej ndikimit apo subndikimit politik e ekonomik shtetit e popullit fqinj-Italisë dhe italianëve, sepse ata janë ndikuar gabimisht prej latinishtes, cilët edhe ashtu e kanë prejardhjen e vetëm prej nesh dhe fjalorit Ilirishtes. Gaius Plinius Sekundus ka thënë se ilirët e kanë krijuar parin alfabet dhe romakët shkrimin e tyre e morën nga ilirët dhe e kanë patur nëpër duar prej temelimit gjuhës tyre dhe gjuhëve latine, krijuara vonë.9 Zatën, prej këtu janë ndikuar krijimin e historisë tyre dhe Evropës si kontinent, sa thonë se neve “nuk na njohin”, sepse “historia ia nis prej tyre”, dhe harrojnë thënien e tyre shekullore “historia është mësuesja e jetës”.

qoftë se historia është mësuesja e jetës, atëherë njerëzimi duhet mësojë nga historia, jo nga pseudohistoria. Historia thotë se shqiptarët ishin parët e Evropës; ishin djemtë e Zotit dhe flasin gjuhën shqipe. vend se merremi me këtë çështje, po marrim një rast historisë, prej librit parë Evropës, poemën “ILIADA” Homerit, vitit 800 p.e.s., ku e gjejmë përshtatur apo përkthyer Himnin e Homerit, “Tokës, nënës përgjithshme”, cilën, e citon dhe e shkruan James Williamin Pandeli, ku thuhet:

“Do ti këndoj Tokës begatshme, nënës përgjithshme, nga gjitha krijesat, e moçmja. Ajo i ushqen gjitha krijesat janë botë, mbarë ato vende mrekullueshme dhe çdo shteg deti dhe çdo gjë fluturon; çdo gjë ushqehet nga boshllëku i saj.

Me ty; o mbretëreshë, njerëzit janë bekuar me fëmijtë e tyre dhe janë bekuar me korrat e tyre dhe ty takon t`i japësh kuptim jetës njeriut vdektar, ose ta marrësh me vete. Është i lumtur njeriu ti e shpërblen me kënaqësi! Ai i ka gjitha gjërat me bollëk: toka e tij pjellore përplot me misër, kullosat plot me bagëti, e shtëpia e tij e mbushur me plot begati. Njeriu i tillë sundon drejtë; qytetet e tij me gra ndershme; pasuri e madhe dhe shëndeti i shoqëron ata; djemtë e tyre ngazëllehen me kënaqësi përhershme e bijat e tyre me lule flokëqëndisur, luajnë dhe kërcejnë nëpër fusha përplot lule njoma. Kështu, pra, janë ata ti i shpërblenë, o hyjni e shenjtë, shpirt zemërgjërë”.

“Rrofsh, Nënë e Zotrave, grua e gjithësisë, më shpërble me përmbajtjen e kësaj kënge timen që ma gëzon zemrën!

E tani unë do përkujtoj ty dhe me një këngë për ty”.10

Nuk do mend se këtu u këndohet arbërësve, pra arbërve, shqiptarëve, atyre radhë parë e populluan këtë kontinent, flisnin shqip, janë ata i kushtojnë jetën “Mretëreshës”, “Nënës Zotrave”, GEA (AT dhe ËMË), e vonë i thonë se ishte Dhé-Mitra, gjuhën e flisnim ne, dhe gjuhën e përshtatur asaj kohe përmes Danaeanëve e Kadmit (prej Afrikës dhe Egjiptit) greqishtes, Dhemetra, cilët i thonë vetëm Demetra, pa një germë (në vend shqipes, e cila e ka DH-në, por atyre nuk ua qet gjuha)11, dhe është i njëjtë me emrin e parë, sepse Hyjniu apo Hyjnesha, zemërgjëra Dhemetra është ajo ka bekuar gjithë njerëzit e botës dhe i ka shpërblyer me fëmijtë e tyre gëzuar; me korrat e shumta e pasuninë e madhe, me tokën pjellore përplot me misër dhe kullosat me plotë bagëti, etj. i japin kuptim jetës tyre vdektare.

Kjo flet qartë për SHQIPEN, sepse zanafillë jetës kishte kuptim. Nuk është një gjuhë e krijuar artificialisht “që mesjetë”, me fisin “albanoi”, ka mësuar flasë shqip “me shkrimin e parë formulës pagësimit, me 1462″, dhe as me “ardhjen prej veriut” shqiptarëve shekujt e hershëm nga “stepat e rusisë”12 për “zhdukur fiset mesdhetare”, e cila nuk është fare shkencë dhe thotë ate e duan rusët, miqtë e tyre shumtë, edhe shqipfolës.

Sikur kanë harruar këta “shkencëtarë” dhe dalin para nesh me “të vërtetat” e tyre shumta, madje nëpër duart e “albanologëve” shqiptarë, e falsifikojnë “shkencën e albanologjisë”. E fillojnë “historinë” e tyre dhe “historinë e Arbërit” prej mesjetës, sikur nuk kanë parë me qëllim ëndërr tjetër. Ka mes tyre edhe pak shkencëtarë shqiptarë, paditurisht shkojnë nëpër “shkencat” e Rusisë e Greqisë, sikurse albanologu apo historiani shqiptar, Prof. Dr. Kristo Frashëri, me librin “Etnogjeneza e shqiptarëve”13.

Ne, do t`i shqyrtojmë pra vazhdimet e mëtutjeshme, disa ashtuquajtur “shkencëtar” e “albanologë” botës, cilët do ti kritikojmë…

1 Sylejmon Lokaj, “Mitologia, dëshmi e parë e Gjuhës Shqipe”, vepër e pabotuar, dhe vepra e Dhimitër Pilikës, “Pellazgët, origjina e jonë e mohuar”, Botimet Enciklopedike, Tiranë 2005, faqet 37-40 dhe 65.

2 Shikoni edhe njëherë pjesën e parë të këtij shkrimi, http://brahimavdyli.ch/shpalime-për-evropën-1.

3 Nezir Myrta, „Linguistika“, e marrur nga http://www.arbitalia.it/cultura/interventi/nezir/myrta_linguistika.htm

4 Po aty, në vazhdim.

5 Nezir Myrta, “Illiristika” (Iliristika), vepër e pabotuar, në format A4, të dhëna në dorë të autori, faqe 67.

6 Shikoni njëherë pjesën e shkruar dhe të botuar në gazetat e revistat shqiptare, dhe në faqen time http://www.brahimavdyli.ch/evropa-e-bashkuar-5/, d.m.th. tani të korigjuar në http://www.brahimavdyli.ch/shpalime-për-evropën-5.

7 Shikoni këtu vetëm një pjesë të denjë të artikujve të mi, mbi armiqtë tanë me rastin e rënies së perandorisë Bizantine, te faqja ime, “Prejardhja e kombit…-1”, “Armiqtë tanë 2a deri në 2gj”, dhe “Serbët e Serbia…3”, në faqen time, http://www.brahimavdyli.ch, apo të botuara më parë nëpër shtypin shqiptar.

8 Nezir Myrta, “Illiristika”, në veprën e tij të pabotuar, të dhënë autorit, në format A4, faqe 123 e 124.

9 Gaius Plinius Sekundus, të marrë nga Enkelejd Gurbardhi, në Facebook, AD 23-August 25, AD 79. Shikoni edhe punimin tim, http://www.brahimavdyli.ch/armiqtë-tanë-2g/

10 James William Pandeli, “Oh, Shqipëri, Shqipëria ime e mjerë…”, Dinograf, Ferizaj 2010, faqe 7.

11 Shiko p.sh. veprën e një Grupi Autorësh, “Wie damals lebten im griechenland der Antike”, AFR, German language edition, Hamburg 1998, faqe 22-23.

12 Shikoni p.sh. Paul Kretschmer, “Diturija gjuhësore indogjermane”, të përkthyer prej Karl Gurakuqit, Tiranë 1923, dhe do të bindeni.

13 Prof. Dr. Kristo Frashëri, “Etnogjeneza e shqiptarëve”, Botmet M&B, Tiranë 2013.

Poezia “Ëndërr që s’perëndon” e autores Zejnepe Alili (Rexhepi) është shpallur fituese e çmimit – I, në Manifestimi letrar “Kultura na bashkon” – Preshevë, 2014!

      Poezia  “Ëndërr që s’perëndon” e autores Zejnepe Alili (Rexhepi)  është shpallur  fituese e çmimit – I, në Manifestimi letrar “Kultura na bashkon” – Preshevë, 2014!   Shoqata e Shkrimtarëve “Feniks” – Preshevë, me kryetar Bilall Maliqin, në … Continue reading

Audiencë me Shkrimtarët: Yllka Filipi, Pierre Pandeli Simsia dhe Marjana Zeneli Bulku / Aktivitet i organizuar nga Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë

  Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë  organizon :  Audiencë me Shkrimtarët:  Yllka Filipi, Pierre Pandeli Simsia dhe Marjana Zeneli Bulku   Programin e moderon Raimonda Moisiu Takimi do të zhvillohet Ditën e Diel, 21 Shtator 2014 ,- ora 1.30 p.m. në … Continue reading