SLOW DANCE

style-studios-photographer-dance-345
This poem was written by a terminally ill young teenage girl in a New York Hospital. It was sent by a medical doctor Do please make sure to read what is in the closing statement AFTER THE POEM. The girl wants to see how many people get her poem.Please pass it on.

SLOW DANCE

Have you ever watched kids on a merry-go-round?
Or listened to the rain slapping on the ground?

Ever followed a butterfly’s erratic flight?
Or gazed at the sun into the fading night?

You better slow down.
Don’t dance so fast.
Time is short.
The music won’t last.

Do you run through each day on the fly?
When you ask, How are you?
Do you hear the reply?

When the day is done, do you lie in your bed,
with the next hundred chores running through your head?

You’d better slow down
Don’t dance so fast.
Time is short
The music won’t last.

Ever told your child,
We’ll do it tomorrow?
And in your haste,
Not see his sorrow?

Ever lost touch, let a good friendship die
Cause you never had time
To call and say,’Hi’

You’d better slow down.
Don’t dance so fast.
Time is short.
The music won’t last..

When you run so fast to get somewhere,
You miss half the fun of getting there.

When you worry and hurry through your day,
It is like an unopened gift….
Thrown away.

Life is not a race.
Do take it slower
Hear the music
Before the song is over.


FORWARDED
E-MAILS ARE TRACKED TO OBTAIN THE TOTAL
COUNT.

Dear All:
PLEASE pass this mail on to everyone you know –
even to those you don’t know!
It is the request of a special girl, who will soon leave this world
due to cancer. This young girl has 6 months left to live,
and as her dying wish, she wanted to send a letter telling everyone to live their life to the fullest, since she never will.

By you sending this to as many people as possible, you can give her and her family a little hope, because with every name
that this is sent to, the American Cancer Society will donate 3 cents per name to her treatment and recovery plan. One guy sent this to 500 people! So, I know that we can at least send it to 5 or 6. It’s not even your money, just your time!

PLEASE PASS ON AS A LAST REQUEST.

Stalini bisedon me Gjilasin (Nga libri i Tahir Zajmit “Lidhja e dyte e Prizrenit”)

 

Stalini bisedon me Gjilasin

 

(Nga libri i Tahir Zajmit “Lidhja e dyte e Prizrenit”)

 

Sipas librit të tij sensacional me titull “Bashkëfjalime me Stalinin”, ky i fundit ka urdhëruar me gojën e vet që Shqipëria dhe populli shqiptar të likuidohej e të përpihej (gëlltitej) nga Jugosllavia.

Më poshtë po japim disa pjesë të librit në fjalë, lidhur me fatin e Shqipërisë.Me rastin e dënimit të ri të Milovan Gjilasit, sikurse shumë fletore të botës, edhe gazeta turke “Cumhuriyet” (Republika) nën titullin “Libri ‘Bashkëfjalime me Stalinin’ që ka shkaktuar burgosjen e Gjilasit e ka botuar këtë libër në përkthimin turqisht. Aty përshkruhen me mjeshtri të hollë e me ngjyra të gjalla përmbajtjet e bisedimeve dhe të kontakteve të Gjilasit me Stalinin dhe eksponentët e tjerë të Kremlinit, duke zbuluar njëkohësisht edhe shumë sekrete me rëndësi për planet imperialisto-pansllaviste të drejtuesve të Rusisë Sovjetike, sekrete që kanë shkaktuar një jehonë sensacionesh në opinionin publik të botës. Kjo ka qënë , natyrisht edhe arësyeja që autori i këtyre zbulimeve është dënuar nga regjimi i Titos.

Në fillim të vitit 1942, me qëllim që të ketë ndihmën e ushtrisë nacional-çlirimtare të Jugosllavisë, një mision ushtarak jugosllav dërgohet në Moskë dhe pjesëtari i këtij misioni, Gjilasi, porositet prej Titos që të kërkojë nga Moska edhe njohjen e Komitetit Kombëtar për Çlirimin e Vendit, si qeveri e ligjshme e Jugosllavisë.

I pritur shumë mirë nga diktatori i kuq, Gjilasi ka ditur të penetrojë shumë thellë në brëndësitë e Kremlinit dhe në shumë raste të bisedimeve të tij, të zbulojë të fshehtat e politikës imperialiste që kanë ndjekë dhe zbatuar në botë udhëheqësit sovjetikë.

Në përshkrimin e tij shumë interesant mbi jetën e diktatorit komunist dhe të bashkëpunëtorëve të tij, Gjilasi bën fjalë gjërë e gjatë për veçoritë e jetës së tyre private dhe disa zakone të çuditshme që ata kishin për ta kaluar kohën shpëah hërë duke biseduar e duke rrahur problemet me rëndësi politike dhe ushtarake në tryezat e bukës, duke ngrënë e pirë vodka, venë e të tjera gjithfarësh, deri në agim.

Një herë Stalini, pas shumë pyetjesh që i bëri Gjilasit mbi gjëndjen e Jugosllavisë dhe organizimin e forcave ushtarake, e solli fjalën të shqiptarët.

-Qysh u shkojnë punët me Shqipërinë? Çfarë lloj njerëzish janë shqiptarët?

-Ato që po ndodhin në Shqipëri janë njësoj sikurse në Jugosllavi. Shqiptarët janë populli më i vjetër i Ballkanit, më i vjetër edhe se sllavët, madje edhe se grekët e moçëm.

 

Stalini e pyet sërish:

-Si shpjegohet atëhere që institutet dhevendet e tyre kanë marrë emëra sllavë? A s’kanë vallë ndonjë lidhje me sllavët”

-Në shumë kohëra të vjetra, sllavët kanë qënë shtrirë në tri fusha, prej nga e kanë prejardhjen edhe emrat sllavisht të vendeve të tyre, por në kohë të turqëve, shqiptarët i kanë përzënë sllavët që andej..

 

Stalini e luajti paksa syrin dhe me një buzëqeshje dinake dhe ironike shtoi:

-Kurse unë shpresoja se shqiptarët sadopak janë sllavë!..

Pastaj, midis bisedimeve të tjera intime me Stalinin, autori në fjalë përshkruan hollësisht jetën private dhe karakteret e Këtij dhe bashkëpunëtorëve të tij , Molotovit, Bulganinit, Zhukovit, Hrushovit etj. eksponentë të Kremlinit të cilët për një kohë të gjatë kanë luajtur jo vetëm me fatet e popujve rusë e sllavë, por çka është më zi, kanë pasë ndikim katastrofal në të gjitha kontinentet e mbarë njerëzimin!..

 

Në përfundim të këtyre bisedimeve dhe pjekjeve  të drejtpërdrejta me drejtuesit e Rusisë Sovjetike, Gjilasi ka arritur të zbulojë se nën maskën e ideologjisë marksiste-komuniste që ata e kanë përdorë për ta gënjyer botën, sidomos Stalini, në të vërtetë kanë zhvilluar një politike nacionaliste dhe imperialiste njëkohësisht, aq sa sa aspiratat e tij pansllaviste i lenin në hije ato të Pjetrit të Madh dhe të carëve të tjerë të Rusisë, që, siç e thotë me gojën e vet edhe Stalini, kishin një horizont politik shumë të ngushtë për idenë pansllavise!

 

_-Po të bashkohen sllavët- i thosh ai Gjilasit- askush në botë nuk e luan dot as gishtin! (dmth nuk luan dot për së gjalli!)

 

Në takimin e tretë që ka pasë Gjilasi me carin e kuq, ai thotë se kjo u bë me qënë se marrëdhëniet ruso-jugosllave kishin nisur të acarohen për çështjen e Shqipërisë, dhe kjo ngjau menjëherë pas vetë-vrasjes së Nako Spirut, ish antar i Komitetit Qëndror të Partisë Komuniste të Shqipërisë. Ky ishte i vetmi që e kundërshtonte bashkimin e Shqipërisë me Jugosllavinë dhe pikërisht atëhere kur ishte lidhur marrëveshja midis dy palëve për këtë qëllim dhe kur Stalini kërkoi nga Beogradi që të dërgohet një delegacion jugosllav posaçërisht për këtë punë. Gjilasi u rekomandu si një njeri që kishte me i fashitë dhe zbutë mosmarrëveshjet dhe do harmonizonte dhe përputhte politikën e dy shteteve vëllezër. Kështu Gjilasi niset për në Moskë ë 3 janar 1948.

Sapo mbërrin atje, ende pa u shlodhur mirë nga udhëtimi i gjatë, e thërrrasin menjëherë në pritje atë mbrëmje te Stalini, që kish pranë Molotovin dhe Zhdanovin.

Pas përshëndetjes së zakonshme, Stalini e hapi menjëherë bisedën:

-Po ç’ ngjau atje në Shqipëri, o Gjilas, ku anëtarët e Komitetit Qëndror po vetëvriten? A s’është kjo diçka e keqe dhe e mërzitshme?

-Nako Spiro- sqaroi Gjilasi- ishte i vetmi anëtar i Komitetit Qëndror të Shqipërisë që e kundërshtonte këtë bashkim me Jugosllavinë.

 

Pa e mbaruar shpjegimin e vet Gjilasi, Stalini ia preu fjalën me vërejtjen që e habiti fort atë:

-Mua nuk më intereson aspak Shqipëria, kam mendimin që Jugosllavia ta gëlltisë fare Shqipërinë!

Madje pas këtyre fjalëve, -shton Gjilasi- Stalini u përpoq ta sqarojë se ç’është gëlltitja, i çoi dy gishtat e dorës së djathtë te goja për të ma bërë me shenjë, duke më habitë dhe më trëmbë edhe mua vetë!

Aq fort isha habitë- plotëson Gjilasi përshtypjen e tij në libër, sa nisi të më merrej edhe goja, por duke menduar se Stalini e kish zakon të tallej në mënyra të tilla të foluri, theksova si vijon:

-E kam fjalën për ta bashkuar një vend dhe jo për ta përpirë atë!

 

Pas kësaj fjalë u hodh Molotovi:

-E mirë, pra, po në atë portë del edhe kjo!

Nga ana tjetër, Stalini, bisha e egër e Kremlinit, pa u shqetësuar dhe pa u trishtuar aspak që me atë fjalë që nxorri nga goja po e dënonte jetën e tre miljonë shqiptarëve dhe pa pasur ndroje nga dënimi dhe mallkimi që do merrte nga gjyqi i historisë njerëzore, duke përsëritë të njëjtën shënjë me dorë, e përfundoi:

-Ashtu pra, siç thashë edhe më parë, ne jemi dakord që Shqipërinë ta përpini..madje një orë e më parë!..

 

Me këtë fjalë të Stalinit bashkëfjalimi mori fund dhe Gjilasi, si një psikolog i hollë, në përshkrimin e këtyre bisedimeve intime, zbulon fshehtësitë më të thella të shpirtit të diktatorit të kuq, i cili megjithëse ka pasur sukses në artin e politikës, sa asnjë shtetar tjetër i kohës së vet, ka qënë njëkohësishtedhe despoti më i tmerrshëm i shekullit dhe krimineli më i madh që ka njohur dhe regjistruar historia e njerëzimit.

 

FESË : Çmimi letrar “Balkanika 2013” / Irena Toçi

  Çmimi letrar “Balkanika 2013”   file:///C:/Users/agron/Downloads/Balkanika%202013%20-%20Ftese.pdf   FESË FONDACIONI BALKANIKA INSTITUTI I LIBRIT DHE I PROMOCIONIT Ju ftojmë të merrni pjesë në ceremoninë e nominimit të shkrimtarit fitues të çmimit letrar ndërballkanik “Balkanika 2013” ditën e shtunë, datë 6 … Continue reading

Takim me autorin Andrew Wachtel, dhe diskutimi rreth librit të tij. : Nga Irena Toçi

Takim me autorin Andrew Wachtel, dhe diskutimi rreth librit të tij.   file:///C:/Users/agron/Downloads/Andrew%20Wachtel%20-%20ftese.pdf INSTITUTI I LIBRIT DHE I PROMOCIONIT dhe  BIBLIOTEKA KOMBËTARE E SHQIPËRISË organizojnë takimin në Bibliotekën Kombëtare për diskutimin e ideve të reja dhe temave që cek libri i … Continue reading

“Il Foglio volante” di dicembre 2014

141127 Foglio Dicembre 2014

 

“Il Foglio volante” di dicembre 2014

 Visitate il blog / Vizitu la blogon:
http://amerigoiannacone.wordpress.com/

Nel “Foglio volante – La Flugfolio” di dicembre 2014, testi di Giorgio Bàrberi Squarotti, Loretta Bonucci, Vincenzo Calce, Basilio Caruso, Carla D’Alessandro, Simonetta Genova, Paul François Georgelin, Amerigo Iannacone, Tommaso Lisi, Adriana Mondo, Alessandro Mannina, Luciano Nanni, Teresinka Pereira, Renato Petrović, Fryda Rota, Gerardo Vacana, Antonio Vanni.

Ricordiamo che per ricevere regolarmente “Il Foglio volante” in formato cartaceo è necessario abbonarsi. L’abbonamento – che dà diritto a ricevere tre libri omaggio per un prezzo di copertina superiore al costo dell’abbonamento (20 euro) – serve anche a sostenere un foglio letterario che non ha altre forme di finanziamento. Per ricevere copia saggio, ci si può rivolgere all’indirizzo: fogliovolante@libero.it oppure al numero telefonico 0865.90.99.50.

Riportiamo, qui di seguito, l’articolo di apertura, un breve testo dalla rubrica “Appunti e spunti – Annotazioni linguistiche”, e un epigramma di Gerardo Vacana.

 

 

 

Un bilinguismo a scadenza

Sono sempre sgradevolmente sorpreso quando sento, alla televisione, una canzone in lingua inglese che presenta o accompagna una trasmissione italiana, o che loda un prodotto che può essere anche italiano. Quanto ai titoli inglesi di film, capisco che non c’è piú tanto bisogno di tradurli. E posso vedere, in un titolo di documento, il vocabolo newsaggiunto a un termine italiano. Questo è diventato anche una mania snobistica che degrada l’italiano. Quanto ai negozi che hanno una denominazione in un inglese enigmatico, non si contano piú. E possiamo vedere, nelle vetrine, la pubblicità nella stessa lingua di articoli italiani. Tutto questo, che sembra fatto per clienti inglesi che non si vedono mai, è assolutamente ridicolo. E questi commercianti, quanti di loro, se anche ce ne sono, possono parlare e capire l’inglese? Su questo, ho molti dubbi.

Ogni tanto mi capita di leggere su qualche spazio di muro, cosa sempre piú rara, una citazione in inglese scritta da uno studente orgoglioso di mostrare nuove conoscenze non ancora integrate in una cultura coerente che, spesso, non avranno mai. Sono senza dubbio segni di un’identità che si cerca.

Ma il peggio viene con un’invadente terminologia politica e giornalistica inglese, quando ci sono i corrispondenti termini in italiano: jobs act, spending review, exit strategy, Authority, delisting, blockbuster, merchant banking, happy hour e gli indispensabili mobbing, stalking, gossip, tweet, chat… E quell’orribile okay che, sostituendosi a diverse espressioni, come “sí”, “bene”, “d’accordo”, “andiamo”, impoverisce veramente l’italiano. Siamo davanti a un fenomeno incontrollato d’acculturazione cieca e disordinata, che colpisce prima di tutti quelli che hanno caselle cerebrali libere, cioè i giovani e i meno giovani senza una cultura coerente, anche se sono stati spinti attraverso gli studi universitari.

Ed ecco che l’insegnamento ha seguito la corrente, istituendo corsi e prove scritte in inglese. Questo è estremamente utile per i corsi di lingua straniera, che dovrebbero essere fatti nella lingua insegnata. Ho avuto un bravissimo professore di russo, figlio di emigrati russi, che aumentava a poco a poco l’uso del russo, facendo schizzi rapidi sulla lavagna e domande a cui dovevamo rispondere in russo. In meno di un anno, eravamo capaci di rispondere a domande difficili.

Ma gli studenti, obbligati di studiare un inglese che molti di loro parleranno con difficoltà e al limite della comprensione, ridurranno lo studio dell’italiano, dove sono già in difficoltà per scriverlo. E si arriverà a uno stato di bilinguismo difettoso per l’italiano e per l’inglese. L’inglese migliorerà a poco a poco nel tempo, con una pronuncia che non sarà quella del Queen’s English, mentre l’italiano subirà un abbassamento di uso e di qualità. Perché la lingua che gode di miglior prestigio tende inesorabilmente a eliminare l’altra. Allora mi spiace molto che la gente di un paese con una lingua armoniosa, che ha una bella letteratura e che soddisfa a tutte le emozioni e conoscenze umane, guardi con indifferenza i primi sintomi di una decadenza che ha pure precedenti storici non tanto lontani. Perché al bilinguismo c’è una scadenza che prima o poi arriva.

Ed ecco che i linguisti ci avvertono che molte lingue, cioè un paio di migliaia, spariranno nei prossimi decenni. Allora, mi faccio questa domanda: per quanto tempo ancora l’italiano sarà una lingua parlata? Non è uno scherzo, perché ho paura della risposta.

Ogni giorno che passa, è sempre piú necessario che misure di protezione della lingua italiana vengano prese dalle autorità. Al primo posto le autorità politiche. E la voce pubblica della stampa, scritta o televisiva, ha un ruolo di prim’ordine in questa presa di coscienza: l’italiano, uno strumento di pensiero e di espressione sviluppato da un popolo in venti secoli, è in pericolo di morte. Ogni cittadino sincero deve avere un’unica reazione, perché la perdita di una lingua e della cultura che ha sviluppato significa la perdita dell’anima che hanno fatto vivere.

Paul François Georgelin

 

 

 

Appunti e spunti

Annotazioni linguistiche

di Amerigo Iannacone

 

 

Nomi e ipocrisia

 

Si è diffuso da un po’ di tempo – direi da un paio di decenni – il vezzo di presentarsi col nome (nome di battesimo) anziché col cognome, anche al di fuori della cerchia di amici e parenti. Cosí ci troviamo con politici che si chiamano Silvio o Matteo, nomi che poi stampa e televisione pappagallescamente ripetono e avallano, e che vogliono mostrare una familiarità che è assolutamente fuori luogo e ipocrita. A chi mai, negli anni cinquanta, sarebbe venuto in mente di parlare di Alcide o di Palmiro?

Così pure, se entrate in un ufficio postale, potete vedere gli impiegati con appesa al collo la tessera identificativa con il nome per intero (iniziale rigorosamente in minuscolo) e del cognome solo l’iniziale. L’ipocrisia ufficializzata: l’impiegato devi percepirlo come fosse un tuo amico, un tuo familiare. Poi magari succede che i modi siano tutt’altro che amichevoli e familiari.

 

 

 

Berlusconi traduttore

 

Do ut des: io ti do una cosa a te,

tu mi dai la cosa a me.

 

(2010)

 

                Gerardo Vacana

                Gallinaro (FR)