Tregime dhe kujtime nga Avdulla Berberi

 

Tregime dhe  kujtime nga Avdulla Berberi

Botim 1993, në Itali

 

 

 

Mos të jesh dakord me “gjuhën e njësuar” a don të thotë “dasi”?

 

Në muajin nëntor 1992 u mbajt në Tiranë një konferencë e njëanshme në lidhje me gjuhën shqipe. Pak u botue në shtypin partiak, në atë neokomunist ose në të ashtuquajturin shtyp i pavarur. Të nesërmen, u botue vetëm pikëpamja e Arshi Pipës, dërgue me faks asaj konference nga SHBA. A ka si të mos ketë pasë asnjë shkrimtar të mirëfilltë i cili të ketë kundërshtue vendimet e kësaj konference në lidhje me “gjuhën e  njësuar”, të krijueme nga disa shkrimtarë të formuem gjatë periudhës gjakatare dyzet e ca vjeçare? A ka se si të ketë pasë një “unitet” aq të madh që “gjuha e njësuar” të mbetet si gjuhë e përbashkët për të gjithë popullin shqiptar? Ky asht një absurditet. Vetëm në periudhën e frikës, të krimeve dhe të vendosjes së rregullave dhe të ligjeve me anë të dhunës dhe të imponimeve, vetëm atëhere mund të flitet për “unitet” të tillë.

Çdo shkrimtar, poet , student, autodidakt, i cili don ta njohë mirë gjuhën shqipe, duhet patjetër ta njohë shumë mirë veprat dhe studimet e bame nga personalitete të njohura të letërsisë shqiptare, si prof. Martin Camaj, Aleksandër Xhuvani, Maksimilian Lamberti, Arshi Pipa dhe shumë e shumë të tjerë.

Vetëm prof. Martin Camaj- citon Arshi Pipa në broshurën e tij “Mi të ashtuquajturën “gjuhë e njësuar”, botuar në revistën “Koha Jonë” në numrat 10,11 dhe 12 të vitit 1986-ja ka dalë me sinkronizue në një gramatikë tri gjuhët letrare, me të cilat shqipja është shkrue me shekuj, në gegënisht, toksënisht dhe arbërisht dhe kjo është një punë madhështore që e nderon autorin.

“Nuk asht koha me u marrë me një problem të tillë , “tani”- thonë disa fanatikë të “gjuhës së njësuar”, qoftë ata që e kanë gjuhën e nanës, si dhe disa që e kanë gjuhën e “burrit të nanës” (E.H), sepse ky kishte me qenë një problem “dasije”!!! Më vjen keq se edhe disa nga ata, të cilët nuk dinë ta shkruajnë dhe aq mirë “gjuhën e njësuar”, se për ta folë jo se jo, edhe disa nga ata, për arsye “ideologjikë, partiake” –thonë- “nuk asht koha tashti me u ngrejtë ky problem”.

 

Në burgun e Tiranës nga viti 1946 deri 1948 kam qenë bashkëvuejtës me prof. Selman Rizën. Ky për çështjen e unitetit të gjuhës shqipe anonte ma tepër për t’u marrë si bazë toskënishtja. Me shaka shumë të rinj i thonin : “Profesor  anoki nga fshati i grues”..Sa mirë qenë duke ia arritë objektivit të gjuhës së njësuar kolosat e gjuhës shqipe kur u muar si baza elbasançja?

 

Shkrimtarëve kosovarë të cilën “gjuhën e njësuar” e muarën si luftë kundër Serbit u heq kapelen dhe të më falin. Vëllezërit kosovarë dhe dibranë menduan se “baca Enver” diktatori i paskrupull, mendonte për “lirinë “ e tyre, kurse në fakt u provua se ai ia shiti këto vende të shenjta serbit armik shekullor.

Kam parasysh poezitë e poetit Ali Podrimja. Ia kam lexue të dy fazat e veprinmtarisë së tij. Sa ndryshim ka e para me të dytën, e sforcueme!

Megjithatë, të pretendosh se poetë si Fishta, Koliqi, Prenushi, Migjeni, Camaj, Pipa e shumë të tjerë nuk kuptohen nga studentët tanë, me atë gjuhë arkaike, asht mëkat, në mos me u quejt krim.

 

Po marr një shembull: “Ka ra rrezja ndër bajama” e poetit Vinçenc Prenushi,  që ka vuejtur në burgun e Burrelit.

Këtë vjershë ia pata tregue një shoqeje time, burri i të cilës ishte sekretar partie. Ajo të incizuar ia kish tregue atij, dhe ai e kishte pëlqyer jashtëzakonisht.

Sa e lehtë do ishte me marrë gjërat e mira të dy dialekteve kryesore?

Për shembull prapashtesat onjës dhe ënjës, si mësonjës, tregonjës, studjonjës, rrëfenjës, shërbenjës etj me të drejtë mund të zevëndësoheshin me ue dhe ye pra mësues, tregues, studiues, rrëfyes, shërbyes etj.

Koha e pakryeme e të gjitha foljeve në mënyrën dëftore në gegërisht ban si më poshtë: me punue, me tregue, me folë etj. Unë folsha, unë punofsha, unë tregofsha, unë hecsha etj. Toskënisht ban: unë folja, unë punoja, unë tregoja, unë andrroja, unë ecja, etj. Mue më tingëllon ma bukur dhe ma thjesht e dyta.  A ka ndonjë vështirësi të bëhet ky zevëndësim?

Lidhësja “që” në toskënisht asht më e përdorshme se lidhësja “qi” në gegënisht.

Zanorja “a” asht më tingëllues se zanoret “ë’ dhe â prandaj zevëndësimi i tyre me zanoren e bukur e sonante “a” nuk do kishte asnjë vështirësi.

Paskajorja: Vetëm në “gjuhën e njësuar” nuk ekziston paskajorja! Kur përkthehen nga shqipja në gjuhë të huaj dhe anasjellas ka probleme:

Shembuj: Lavorare në “gjuhën e njësuar’ përkthehet –shoh- ne vend me punue.

Dormire në “gjuhën e njësuar” përkthehet –flej- në vend  me flejtë

Punoj- po ta përkthesh tamam italisht duhet ta shkruash- lavoro dhe jo lavorare, prandaj një rregull i tillë nuk asht veçse një mashtrim.

Pra po të pranohet edhe paskajorja do të kemi një afrim shumë të madh në mes dy dialekteve kryesorë.

Vendosja e theksit mbi disa zanore në vend të gjysëm zanores “ë’ përdoret për të dallue emnat femnore. Shembull: dhom-ë, der-ë, port-ë, zyr-ë etj. Përdoret gjithashtu për të dallue njëjësin e shquar me shumisën e pashquar të disa emrave. P.sh.

Druar- njëjës i pashquar dhe druarë shumës i pashquar. Pra do të ishte ma mire të vihesh theksi” ’ ” mbi zanoret në trajtën e pashquar njëjës, se sa të shtohesh gjysëmzanorja “ë’ kështu që dallojmë njëjësin e pashquar nga shumësi i pashquar.

 

Shtojcë

 

Ka ra rrezja ndër bajâma

 

  1. Prenushi

 

Poeti- Ka ra rrezja ndër bajama,

T’binë e vet kshtu e pvet e âma

 

Nana- Ç’ke moj bi, qi po kjanë

Kjanë e fshânë dhe vetullat vrânë?

Vajza- Kjava shum mori lum nana,

Tue qindis me ra gjylpana,

M’ra gjylpana nën ballkue

Dhe jam ul tash m’e kërkue.

 

Nana- Poçka kje qi lot’t t’i nxorri,

Ku kje dhima, ku kje zori,

A po drŭ mos m’je harlisë

Qyshse kjan-o tue qindisë?

Pasha nanën nuk mund t’mbari

Qi t’më ndezet bija zhari,

Do t’a dijë e zeza nanë,

Pse ti vetullat shpesh m’i vrânë

Pse kah mot moj buza s’t’qeshet

Dhe n’arg’time zemra s’t’ndeshet

 

Vajza-Nuk âsht gjâ, moj nanë s’âsht gjâ

Dhe po t’tham asken s’jam vrâ,

Diçka vlon n’ket çerdhe zanash,

vlon dashni, si bija nanash,

Nanë dashnija m’ka molisë,

prandaj kjaj-o tue qindisë.

 

Nana- Tue thaftë goja, bijë ç’po thue,

a kaq shpejt ti m’je tërbue,

Pa shikjo moj bi kërcuna,

Se po bana i’herë e t’xuna,

bana e t’pava tue dalë derës,

s’ke shpëtim, jo mbetsha e mjerës.

 

Vajza- Jam shqiptare e bijë shqiptari,

E ata fjalës nanë s’mund t’i mbari,

S’ke me m’pa jo tue dalë derë,

Si kujto se s’m’ke për nderë,

As moj nanë nuk jam harlisë

Veçse kjaj-o tue qindisë,

Pse ajo dashni qi m’ka pengue,

Asht e denjë moj nanë për mue.

Nanë dashnija m’ka molisë,

prandaj kjaj-o tue qindisë.

 

Poeti-Bindej nana gja s’kuptonte,

Por të mirën kah ja donte,

Muer me t’ambël me i thanë e mjera:

 

Nana-Mori bijë, moj si pranvera,

pash njat diel e pash njat hanë,

Diftom sot ç’sokol ke xanë?

 

Vajza- Ç’far sokolit thue moj nanë,

T’thashë moj t’thashë, se s’ma mban ndera,

S’ma mban shpija s’ma mbanë ndera,

Me luajt menç moj nanë mbaj kuj,

S’i kam dhanë jo fjalë kërkuj,

E po t’tham se n’t’endut motit,

Po të jap qe bes’n e Zotit,

Se due fjalë me t’ligjrue,

Se kam mend me t’u largue,

Zemrën n’dyshë un s’mund t’a  ngajë,

M’len t’qindisi, m’len t’kjajë,

nanë dashnija m’ka molisë,

kjava mjaft…ma desht t’ligjroi,

 

Poeti- por ju kput ksaj fjala n’gojë,

Si fjalë tjera ma s’mund t’nxori

Mnafsh gjylpanë prap n’dorë i mori

Dhe punon e tue punue,

Sheh pëlhurën se asht mbarue

Dhe m’bi dy duer porsi florini,

mbi pëlhurë deka ja ngrini.

Kuku nana kjanë me lot,

Se ç’e gjenë të mjerën sot,

Se ç’e gjenë të mjerën nanë,

nën kët diel dhe nën kët hanë,

Merr pëlhurën qi pat end

Bija e sajë, kish pas kenë

KUQ E ZI mbi te qindisë,

Gjet dashninë qi e kish molisë.

Eni bija zana malit,

Ju qi kjani n’dekë ndaj djalit

Dhe pëmbys mbi kët bujare,

N’të nderoni binë shqiptare,

Se po kje se si kjo bijë,

Rriten vashat në Shqipni,

n’vend do t’shkoi e fjala e t’parvet,

Qi Shqipnija i takon shqiptaret,

Brohoritni n’gëzim e n’vajë,

Rrnoft Shqipnija dhe Flamuri i sajë.

NXËNËS TË SHKOLLËS “GJERGJ FISHTA” HAPIN EKSPOZITË PIKTURE / Nga: Murat Gecaj

NXËNËS TË SHKOLLËS “GJERGJ FISHTA” HAPIN EKSPOZITË PIKTURE

 

Nga: Murat Gecaj

 

 

m1

Në mjediset e ekspozitës…(Tiranë, 23 shkurt 2015)

 

1.

Në lagjen e njohur të Laprakës, të kryeqytetit tonë, ndodhet edhe shkolla, që mban emrin e poetit tonë kombëtar, Gjergj Fishta. Rasti e ka sjellë që kam shkuar aty jo  një herë. Kështu, ndër të tjera, kujtoj që, së bashku me arsimtarin e shkrimtarin e ardhur nga Suedia, Sokol Demaku e mikun tjetër shkrimtar, Viron Kona, kemi dërguar dhuratë disa kopje të librit  për fëmijë, “Djali e Tigri”, me autor suedezin Lars Vestman. Të mirëpritur nga nxënës e mnësues, I kemi vizituar mjediset e këndshme të asaj shkolle, e cila drejtohet nga  Faik Maqellara. Po kështu, kemi ndjekur një shfaqje të bukur artistike, me këngë e valle popullore etj. Por atëherë nuk e dinim saktësisht që, në atë kolektiv të përkushtuar për  plotësimin e programit mësimor-edukativ, tregohej dhe një kujdes i veçantë për nxitjen e talenteve të reja në fushën ne vizatimit e pikturës. Por ja që, këto ditë, një ftesë e publikuar dhe në Internet, na e evidentoi më së miri këtë gjë. Ajo kishte këtë përmbajtje:”Ditën e hënë, datë 23 shkurt 2015, ora 11.00, në hollin kryesor të Muzeut Historik Kombëtar, shkolla 9-vjeçare “Gjergj Fishta” hapë ekspozitën “Këndveshtrim Fëminor” , me piktura të nxënësve”.

 

m2

Kryeqyteti ynë në festë…(Nga: Kristina Myslymi)

 

2.

Në ceremoniën e rastit, kishin ardhur nxënës e mësues dhe prindër të shkollës 9-vjeçare “Gjergj Fishta”, dashamirës të artit, nga Ministria e Arsimit e Sportit dhe ajo e Mirëqenies Sociale e Rinisë, nga media e shkruar dhe ajo elektronike etj. Të pranishmit i përshëndeti drejtori i Muzeut Historik Kombëtar, Melsi Labi, i cili nënvizoi se kjo  ishte ngjarje e bukur, në vazhdim të veprimtarive kulturore e artistike, që organizohen aty. Në vijim, drejtori i kësaj shkolle, Faik Maqellara foli për përkushtimin dhe kujdesin, që tregohet në shkollën e tyre, për përkrahjen dhe nxitjen e talenteve të reja, veçanërisht, dhe në fushën e pikturës.

Pastaj, të pranishmit i vizituan me kënaqësi pikturat e nxënësve të kësaj shkolle, të cilat ishin në korniza të bukura dhe të vendosura me shijë në murët e hollit kryesor të Muzeut. Gjithësej, ishin 62 piktura, të punuara nga 66 nxënës të klasave VI-IX, në tre vitet e fundit shkollorë. Sigurisht, ato janë të thjeshta, por që dëshmojnë për prirjet dhe dëshirat e fëmijëve për t’i fiksuar në vizatime e piktura, mendimet dhe ndjenjat e tyre. Ishte kërshëri e të gjithëve, që të dinin dhe se kush punon konkretisht me këta nxënës të talentuar. Ajo është mësuesja Natasha Kurti, për të cilën fëmijët shprehnin respekt të veçantë, ashtu si dhe prindërit e kolegët e saj.Ndërsa mësuesja Violeta Tota, mjaft aktive në çdo veprimtari jashtëmësimore të kësaj shkolle, na tregoi se dhe vetë drejtori u qendron pranë krijuesve të vegjël, bile, deri në vendosjen e pikturave nëpër korniza sa më të përshtatshme.

 

m 3

Pikturë, për një fëmijë me aftësi të kufizuara…(Nga:Doriana Staka)

 

Tematika e pikturave të paraqitura në këtë eskpozitë ishte e larmishme. Binte në sy, veçanrisht, ajo atdhetare. Për këtë gjë flisnin pikturat e bukura për Flamurin tonë Kombëtar, për figura të shquara atdhtarësh e luftëtarësh për pavarësi e liri, që nga Skënderbeu, Shote Galica, Gjergj Fishta, Qemal Stafa etj. Por të bin në sy edhe temat shoqërore, siç ishte piktura kushtuar një fëmijë në karrocë, pra me aftësi të kufizuara. Kishte dhe piktura me pamje nga kryeqyteti, si ajo e nxënëses Kristina Myslymi, nga natyra e bukur shqiptare etj. Punime të bukura kishin paraqitur në këtë eskpozitë edhe nxënësit: Gerilda Beshku, Redona Luku, Ervina Bara, Belkize Beshiri, Doriana Staka, Sara Gjikola, Elsa Mehdri, Esmeralda Cani, Orkida Elezi, Saraxhi Kola, Donald Balaj, Henri Hidri, Gloria Kllogjeri, Sara Dalti, Elisa Gjuraj dhe të tjerë, për të cilët kërkojmë ndjesë që nuk ua shënojmë këtu emrat.

Vizitorët e shumtë, që e panë këtë eskpozitë pikture, kur ajo qendroi e hapur në hollin kryesor të Muzeut Historik Kombëtar, shprehën kënaqësinë e tyre, por dhe falënderimin  e tyre, si për autorët e vegjël, por dhe për drejtuesit e mësuesit e kësaj shkolle, të cilët e kanë mbështetjen e vazhdueshme të prindërve, që u qendrojnë atyre përherë pranë.

…Në mbyllje të këtyre pak radhëve, po shënojmë se kjo eskpozitë u hap, disa ditë më pare, edhe në qytetin e Lezhës, pra në vendlindjen e Gjergj Fishtës, emrin e të cilit e mban me nder kjo shkollë e kryeqytetit tonë.

 

Tiranë, 26 shkurt 2015

A San Pietro Infine i libri di Cervo e Iannacone

A San Pietro Infine i libri di Cervo e Iannacone

150228 Frequentazioni e Testimonianze

Importante serata di cultura sabato 28 a San Pietro Infine, per la presentazione di due notevoli libri: “Frequentazioni letterarie – 2” di Aldo Cervo (Ed. Eva, Venafro, 2015, pp. 424, € 22,00) e Testimonianze 2007-2014” di Amerigo Iannacone (Ed. Eva, Venafro 2015, pp. 376, € 22,00).

In programma, dopo l’“Introduzione” di Maurizio Zambardi, Presidente dell’Associazione “Ad Flexum”, interventi di Giuseppe Napolitano, poeta e operatore culturale formiano, e di Antonio Vanni, poeta isernino. Seguiranno interventi degli autori.

Si tratta di due libri abbastanza simili.

Il libro di Aldo Cervo, scrittore caiatino, è un ponderoso volume di oltre quattrocento pagine che raccoglie presentazioni di libri, prefazioni, recensioni e simili, e fa seguito al precedente volume, “Frequentazioni letterarie”, del 2009.

Il libro dello scrittore venafrano Amerigo Iannacone raccoglie una sessantina di relazioni tenute in occasione di presentazioni di libri o di autori, tra il 2007 e il 2014.

«È un libro – come scrive Giuseppe Napolitano in prefazione – messo insieme parlando di libri, questo ulteriore volume della monumentale raccolta di letture che Amerigo Iannacone va componendo ormai da decenni – e sistemando da almeno dieci anni, da quando cioè decise che il cassetto era colmo».

Per l’occasione nella sala ci sarà un’esposizione di quadri del pittore naïf isernino Ugo Martino.

L’appuntamento è dunque per sabato 28 alle ore 17,00, a San Pietro Infine (CE), Ex Asilo, vicino la chiesa di San Nicola Vescovo e San Michele Arcangelo.

Skicë: “ZJUSHË LUMJA”, NJË JETË E PËRKUSHTUAR NDËRMJET NXËNËSVE… / Nga:Murat Gecaj

Skicë:

“ZJUSHË LUMJA”, NJË JETË E PËRKUSHTUAR NDËRMJET NXËNËSVE…

 

Nga:Murat Gecaj

 

 

1.-photo (1)

 

1.

Nuk ishte rasti i parë, që takohesha me “Zjushë Lumen”, siç e kanë quajtur breza të tërë nxënësish, në kryeqytetin tonë. Përkundrazi, kemi qenë të pranishëm në panaire vjetore të librit dhe në përurimin e disa botimeve etj. Gjithashtu, e kam vizituar shkollën 9-vjeçare “Dora d’Istria” të Tiranës, ku ajo ka shërbyer mësuese e drejtoreshë. Aty kam marrë pjesë në festën e bukur të luleve dhe kam dërguar dhuratë disa kopje të librit “Djali e Tigri”, të autorit suedez Lars Vestman, por dhe ndonjë me autorësinë time.

Mund të dëgjosh ose të shkruash për njerëz të ndryshëm edhe duke u mbështetur në mendime të shprehura nga të tjerët. Por, më e besueshme është, kur ti vetë je dëshmitar i tyre. Pra, kështu ka ndodhur edhe në rastin, për të cilin po i shkruaj këto pak radhë, kushtuar mësueses dhe drejtueses së përkushtuar, në disa shkolla të kryeqytetit, Lumturi Vladi.

Largësia e portës hyrëse, në rrethimin e një shkolle, deri sa futesh brenda saj, sigurisht, nuk është e madhe. Por, çuditërisht, për Zjushë Lumen çdo ditë ajo bëhej më e gjatë. Kjo gjë ndodhte, pasi ajo rrethohej plotë dashuri e mirënjohje nga dhjetëra nxënës, por dhe kolegë të saj mësues. Këtë gjë e kam vërejtur edhe në përurimet e librave, kur nxënës e kolege, por dhe prindër, kanë folur me nderim e respekt të veçantë për të. Ndërsa, lehtë mund të bindesh për këtë fakt edhe po ta hapësh faqen e saj në FB etj.

Shumëkush e di se për mësuesen dhe drejtuesen e arsimit, Lumturi Vladi, janë shkruar deri tani 3 libra. Në faqet e tyre të shumta, dhjetëra nxënës i kanë shprehur asaj ndjenjat e pastra dhe  kanë shkruar mendimet e tyre të mirënjohjes së pakufishme për të. Por edhe kur ata janë larguar nga bankat e shkollës, pësëri nuk e kanë harruar edukatoren dhe mësuesen e tyre të talentuar, që kurdohër është treguar me nxënësit e saj si një nënë e mirë e dytë. Nuk e di saktësisht, se kur do të përgatitet e të dalë nga shtypi edhe një libër tjetër, kushtuar Zjushë Lumes, tashmë, me titullin  e lidhur me emrin e shkollës, ku ajo shërbeu, me aq përkushtim, deri pak ditë më parë. Ndërsa, ai parashikohet ta ketë titullin domethënës, “Zjushë Lumja, Dora d’Istria  jonë”. Në të, përsëri, do të tubohen skica e shkrime, vjersha e vizatime të nxënësve, në nderim të njëriut aq të dashur për ta dhe që ka lënë gjurmë të pashlyera në jetën e tyre.

 

2.-Doena Mehmeti, Xheni  Hysenbelliu, Nikol Niki, Nensi Kroj, Lumturi Vladi, Arbi Murataj, Argenti  Genti, Andi Nelaj, Arlind S Sefa, Uejsi Kaja, Biorni Ganci, Aleksandros  Sherifi and Drini Dubali.

Lumturi Vladi, e rrethuar plot dashuri nga nxënësit e saj…

 

Më lejoni që të rishkruaj këtu vetëm pak ardhë, që i mora nga FB, ku e ka emrin e saj Lumturi Vladi. Ja, si shkruan një nga nxënëset e saj, Paola Toska: “Ne, të duam të gjithë, si klasë, shumë- shumë-shumë dhe jo vetem ne, por e gjithe shkolla . Kur ne morëm vesh lajmin që do të na ikte “gjyshja jonë”, nuk kemi kuptuar fare mesimin nga hidherimi!? Keni qenë, jeni dhe do të jeni, drejtoresha (“gjyshe Nënë Tereza”) më e mirë, nga te gjitha drejtoreshat, që kemi pasur. Ju e zbukuruat shkollen, i hoqet nxënësit me problematika dhe na çonit për vizita në të gjithë ato vende. Unë kam mbetur pa fjalë, kur mësova se  ju, “gjyshja” jonë e mirë,  do të dilnit në pension.
Por unë do të vazhdoj që të  dua jashtëzakonisht shumë.Në zemrën time ka një vend, që është vetëm për ju.
Ju përqafoj me dashuri dhe përherë do t’u respektoj shumë”.

 

2.

Në takimin e këtyre ditëve për një kafe, “Zjushë Lumja” më foli me përmallim e nostalgji për largimin nga shkolla e saj, “Dora d’Istria”, ku ishte mësuese e drejtoreshë. Se është e natyrshme, që vjen një ditë, kur njeriu e mbushë moshën për të dalë në pension. Por, si për të gjithë të tjerët, ajo ditë ishte mjaft emocionuese dhe mallëngjyese, veçanërisht  për këtë mike arsimtare. Për t’i patur kujtim të paharruar të jetës në shkollë, përveç 3-4 librave e qindra fotografive, ajo ishte përpjekur dhe t’i filmonte në celularin e saj, ato skena prekëse. Aty duket se si e kanë rrethuar, duke e përqafuar e duke i dhuruar buqeta me lule, shumë nxënës të saj, por dhe kolegë të shkollës.

Me gjithë “largimin” nga puna në shkollën, që përmenda më sipër, me siguri, Lumturi Vladi nuk do të ndahet nga lidhjet me ish-nxënësit e saj as me prindërit e tyre dhe kolegët. Ndërsa, përsëri do të takohemi me të në panaire të librit dhe përurimin e botimeve të ndryshme. Dhe, pse jo, së shpejti do ta urojmë e ta falenderojmë atë për një libër të ri, që do t’i kushtojnë nxënësit e saj.

Në mbyllje, me rastin e daljes në pension, i urojmë asaj nga zemra: Shëndet të mirë, veprimtari aktive në jetën arsimore e shoqërore dhe gëzime e lumturi, vetjake e familjare!

 

Tiranë, 23 shkurt 2015

FATI I TRISHTË I INDIVIDIT NË KURTHIN E HISTORISË (Vështrim eseistik rreth romanit “Data Njëmbëdhjetë” të autorit Muharrem Kurti ) / Nga QAZIM SHEHU

  Muharrem Kurti   FATI I TRISHTË I INDIVIDIT NË KURTHIN E HISTORISË (Vështrim eseistik rreth romanit  “Data Njëmbëdhjetë”  të  autorit Muharrem Kurti )   Nga QAZIM SHEHU   Muharrem Kurti është një krijues që, dita ditës ,po e mpreh … Continue reading

Në “Ditën Botërore të Gjuhës Amtare” CILI ËSHTË SHQETËSIMI MË REAL, PËR GJUHËN SHQIPE SOT? (Ripublikimi i një shkrimi) / Nga: Prof. MURAT GECAJ publicist e studiues-Tiranë

  Në “Ditën Botërore të Gjuhës Amtare” CILI  ËSHTË SHQETËSIMI MË REAL, PËR GJUHËN SHQIPE SOT? (Ripublikimi i një shkrimi)   Nga: Prof. MURAT GECAJ publicist e studiues-Tiranë     M.Gecaj, duke lexuar temën e tij, në Kongresin e Drejtshkrimit … Continue reading

Letërsia, një urë komunikim dhe një sfidë ndaj moralit të rrejshëm! / Intervistë e Dr Zejnepe – Alili Rexhepi në gazetën “Tirana Observer”

Zejnepe Alili-Rexhepi: “Letërsia, një urë komunikim dhe një sfidë ndaj moralit të rrejshëm!” Intervistë e Dr Zejnepe – Alili Rexhepi në gazetën “Tirana Observer”     Intervistën me ju do ta nisim nga Tetova. Jeni pedagoge në Universitetin Shtetëror të … Continue reading

Sh. S. Noé: “Kush i fryn zgjedhjes së importuar të problemit shqiptar”, botuar ne “Republika” janar 1992.

shpend

Shpend Sollaku Noe

 

Sh. S. Noé: “Kush i fryn zgjedhjes së importuar të problemit shqiptar”, botuar ne “Republika” janar 1992.

 

 

    Kur rinia studentore grisi e para terrin e diktaturës, të shumtë qenë ata që besuan se, më në fund, po niste për shqiptarët një epokë e re, epoka e lirisë dhe e demokracisë së vërtetë. Lufta për demokraci përparoi shpejt, aq sa, në krahasim edhe me vetë Gor­baçovin, nismëtarin lindor të këtyre trasformimeve të pashoqe, shqiptarët po tregohe­shin më të guximshëm. Midis për­plasjeve vëllavrasëse dhe luftës me mjete demokrati­ke, shqiptarët zgjodhën të dytën. Është për t’u përmendur se edhe të burgosurit politikë, si më të përsekutuarit e diktaturës, ngulën e ngulin këmbë në përdorimin e mjeteve de­mokratike.

Krijimi i partive opozitare solli me vete pluralizmin e shumëpritur politik.

Dikush më parë e dikush më pas, ndonjë më pak e nxituar, tjetra më e matur, partitë krye­sore të opozitës thonë me peshë fjalën e tyre në proçeset e tyre politike. Mendimi i tyre kohët e fundit ishte kyçi i zgjidhjes së problemeve jetësore të vendit. Pjesmarrja e opozitës në qeve­rinë pluraliste në qendër e në bazë, bëri të mundur kalimin, të paktën për një kohë, të pragut fatal që i kërcënohej Shqipërisë.

Kush mendon atëherë, “se nuk është bërë asgjë”, se “ja ç’na sollën këto proçese demokrati­ke “, “se sot jemi më keq se ishim dje”, etj. et.j?

Zëra të tillë që kanë origjinë të dyshimtë, të ç’do burimi mund të jenë, por kurrësesi të buri­mit demokratik.

Duke sulmuar kontributin e forcave demokratike, harrohet se shumë fitore të sotme, (që dje as që mund të mendoheshin), që nga liria e fjalës edhe e shtypit e deri tek heqja e telave me gjemba të izolimit, që tek çlirimi i fshatarit nga vargonjtë e shfrytëzimit e deri tek privatizimi i tokës, që nga çmitizimi i elektroshtëpiakëve e deri tek kontaktet me të huajt… as që do të ishin arritur pa kontributin historik të opozitës.

Në fazën kalimtare që po kalon vendi, më evidente për njeriun e zakonshëm janë mungesat ekonomike, tregu ushqimor bosh, rritja e çmimeve të mishit dhe të prodhimeve bujqësore e blektorale. Por “Dyshuesi” i kudondodhur, s’nguron akoma të përflasë: “Kështu si e kanë nisur, do vde­sim urie. Të paktën dikur bukën e kishim, edhe tallonin e kishim të siguruar…”. I nxitur nga anomalia e shpërndarjes së ushqimeve, ai akuzon opozitën për shpërdorimin e tyre. Duke përfolur të huajt që vijnë për të ndihmuar, nxit pengimin e veprimtarisë së tyre, duke injektuar mosbesimin në popull për një zgjidhje të afërt të problemit. Po ky “Dyshues”, për gabimet që mund të kryejë ndonjë lider i opozitës, nxiton të akuzojë të gjithë opozitarët.

Vërtetë, partitë e opozitës sʼe kanë përvojën për dredhira e demagogjira, ashtu si partia në pushtet. Ato sʼkanë as mjetet e duhura, as edhe ato më minimalet, për të përballuar siç duhet presionin dhe detyrat e shtrirjes në gjërësi e thellësi në gjithë territorin e vendit.

Megjithatë shpirti i zjarrtë opozitar përfshin gjithmonë e më shumë shqiptarët, të cilët, me inisiativë, ngrenë seksione, nëndegë të reja, afirmojnë nëpërmjet veprimtarive vetveten, afroj­në përditë e më shumë inteligjencën rreth partive të opozitës. Të gjitha këto nuk i mjaftojnë “Dyshuesit”.

Por halli është gjetkë. Duke sulmuar opozitën, së pari, kërkohet të mbillet opinioni që me komunistët ishim më mirë, pra le të qëndrojnë ata në pushtet, pasi partitë e reja “s’dinë të qeve­risin”.

Shigjeta e “skeptikut” godet edhe më larg.

Duke u bazuar në rrumujën e vërtetë që ekziston në ekonomi e shoqëri, duke mos parë të funksionojë shteti ligjor, duke pompuar më shumë se sa duhet skandalet, vjedhjet, vrasjet, apo eksodet që fundja vetë populli, kaq masive siç janë bërë, i pranon se po bëhen të përditshëm, skeptiku po përpiqet të krahasojë Shqipërinë e sotme me atë të vitit 1913. E dobësuar, e kërcë­nuar nga fqinjët, arenë e forcave të huaja. Sa do të donte skeptiku që afaristët e shumtë t’i zëvendësonte me kolonelë ushtarakë. Krahasimi më tej vazhdon me analogjinë e sundimit nga jashtë, pasi kështu u tha atëherë (1913): Shqiptarët s’mund të vetqeveriseshin! Mos është fjala për një princ Vid të ri? Jo, jo. Rrjedh gjetkë helmi. Nuk kërkohet një Vid, por një shqiptar nga jashtë. Zërat që pompojnë me forcë “pamundësinë” e opozitës për të nxjerrë vendin nga kriza, po me aq forcë pompojnë “epërsitë” e e dikujt në diasporë, “forcën” e tij ekonomike etj., etj..

Të tjerë e kërkojnë shpëtimin në lidera politikë shqiptarë të partive të formuara jashtë ven­dit, në dhera të huaj. Shembujt janë të shumtë, por më e freskëta është “zgjidhja që proklamo­het prej të ashtuquajturës Parti Republikane Shqiptare në Amerikë”. Dyshohet në efektivitetin e mjeteve paqësore, demokratike (siç bën Evropa) dhe arrihet deri atje sa të propozohet vëlla­vrasja. Harrojnë se shqiptarët edhe deri tani, kanë derdhur shumë gjak, me gjithë vetpërmbajt­jen. Që nga martirët e Shkodrës e deri tek të vrarët në kufi: që nga viktimat e ambasadave deri tek të humburit pa nam e nishan dherave të huaj… Gjithë kjo hemoragji nuk mjaftoka për të kënaqur histerikët e gjakut? Shqipërinë do ta shpëtojnë ata shqiptarë që rrezikuan jetën përle­shjeve të ashpra të demokracisë në ditët e fëmijërisë së saj, do ta shpëtojnë ata që vuajtën burg­jeve e internimeve politike, çamët e kosovarët që bashkëvuajtën ferrin komunist.

 

 

10987637_932903746729101_3229921284056377828_n

Gazeta Republika, janar 1992

I madhi John Harrison (Harrison ishte pjesëtar i UÇK-ës) / Nga Mehmet BISLIMI

 

j

I madhi John Harrison

(Harrison ishte pjesëtar i UÇK-ës)

 

ti e do Kosovën kaq shumë

i do shqiptarët

ti popullit tim

ia shërove plagët

ti e do Kosovën kaq shumë

ty të duan pafundësisht shqiptarët

 

 

ti qielli i lirisë je

biri liridashës i Anglisë mike

ti simbol i lirisë

ti zemër çelik-e

i madhi Harrison

 

 

i madh e njerëzor

si dielli në sofrën tonë

Harrison

je më i fortë se guri

më i madh se shkëmbi

Kosova për ty nuk do të hap varr

Kosova ty do të mbajë përherë

në gjirin e saj valë

Harrison

ti je biri i saj

 

 

miq dhe liridashës të botës së lirë

Françesko Bider

Pjer Arno Pajar

Murad Muhamed Ali

Roland Bartesko

Kosova përjetësisht do t’ju mbajë në gji

në qiellin e saj të përflakur

së bashku me emrat tuaj

ne

kemi shënuar fjalën tonë të shtrenjtë

LIRI

një shkronjë për miqtë

një shkronjë për TY

 

 

Harrison

Kosova të do përjetësisht

i do të gjithë liridashësit e këtij globi

i do të gjithë miqtë

 

 

MehmetBislimi

Mehmet BISLIMI

Shkurt, 2015

DY MBRETËRI ( Përralla ) / Shtëpia Botuese “ADA” publikon librin e saj më të fundit të autores Alketa Dervishaj.

  Shtëpia Botuese “ADA” publikon librin e saj më të fundit të autores Alketa Dervishaj. DY MBRETËRI Përralla Autore: Alketa Dervishaj e-mail: alketa_dervishaj@hotmail.com Kontakt: +355 69 20 33 140 Recensues: Bardhyl Xhama, Hasan Hasani Parathënia: Adem Abdullahu Kopertina: Alketa Dervishaj … Continue reading

“Berati është busulla ime” – Intervistë e gazetares ATSH Flora N. Nikolla me shkrimtarin Shpend Sollaku Noé

“Berati është busulla ime”

– Intervistë e gazetares ATSH Flora N. Nikolla me shkrimtarin Shpend Sollaku Noé

 

 

shpend

Shpend Sollaku Noé

 

…duhet të shtrohet në parlament e drejta e votimit për shqiptarët e diasporës. Jashtë Shqipërisë jeton shumica e bashkëkombësve. Ata nuk llogariten aspak në ligjet e dekretet e deritanishme. Një përfaqësim i tyre politik apo thjesht vjelja e votës së tyre mund të ndryshojë edhe fatin e të ardhmes politike të vendit. Kjo do të sillte si pasojë edhe ndryshime të rëndësishme social-kulturore. Nuk është as e drejtë dhe as e ndershme që një minorancë e shqiptarëve (edhe pse maxhorancë brenda kufijve) të vendosë për të ardhmen e të gjithë popullit.

 

Çfarë është letërsia për Shpend Sollaku Noé, profesion apo pasion?

 

Zakonisht niset të shkruhet vetvetiu, si një shtytje e brendshme për të thënë diçka që nuk arrin ta shprehësh me mënyrat e tjera të komunikimit. Nësë kjo shtysë përsëritet instiktivisht, atëherë vëren që hera e parë kur ke hedhur diçka në letër nuk ka qenë e rastësishme. Fillon të ndjesh nevojën për të shkruar përsëri. Kur ky tundim bëhet i përditshëm dhe i pashmangshëm, atëherë je pre e pasionit për të shkruar, një pasion që i ngjan gjithnjë e më shumë dashurisë për një grua, një lloj dashurie që zgjat gjithë jetën, kur është e thellë dhe e qëndrueshme. Ditën që fillon të fitosh prej këtij pasioni rreziku më i madh është ai që të shtyn ta konsiderosh atë një profesion si gjithë të tjerët. Atë ditë ka vdekur edhe dashuria jote për letërsinë e je trasformuar në një zanatçi që respekton vetëm kontratat me botuesit. Unë nuk i përkas modelit të fundit. Jetoj njëzet e katër orë me pasionin tim, qeshim e qajmë së bashku.

 

Kur keni menduar për herë të parë se do tė jeni dikush në fushën e letrave?

 

Nuk e kam menduar, kam punuar me këmbëngulje për tʼia arritur asaj dite.

 

Çfarë mendoni kur shkruani: lexuesin, egon tuaj apo arësyen?

 

Nuk mendoj asnjërën nga këto kur shkruaj, shndërrohem thjesht në skllav të pasionit. Idetë, emocionet e personazhet më zotërojnë plotësisht, më mbajnë pezull dhe më përplasin ku të duan. Në ato momente praktikisht nuk ekzistoj.

 

Veprat tuaja janë pėrkthyer në shumë gjuhë të huaja dhe janë shitur në më tepër se njëqind vende të botës. Ku e ka zanafillën ky sukses?

 

Tek puna, pasioni, puna, pasioni.

 

Për ju kanë shkruar se «përcillni imazhe të trishtuara e mbresa të

thella të një burri që gjithmonë ka luftuar kundër regjimesh çnjerëzore e

të pamëshirshme». Gjithsesi, pse kaq trishtim në veprën tuaj?

 

Kjo dukuri është vënë re nga kritikët sidomos në shkrimet e mia në vitet menjëherë pas largimit nga Shqipëria. Ndjenjat që përjetoja atëherë ishin shumë të trishtuara. Nëpërkëmbja e të drejtave të njeriut, lulëzimi i diktaturave të reja, tragjeditë e lidhura me egërsinë e tyre nuk kishin sesi të mos ndikonin tek unë e rrjedhimisht në atë që i përcillja lexuesit.

 

Dikush tjetër ju përcakton si «një intelektual i huaj i transplantuar me sukses në Itali»… Ç’keni menduar kur keni lexuar këtë lloj përcaktimi?

 

Kam ndjerë kënaqësi, por edhe shtim të përgjegjësisë përballë të tjerëve.

 

 

Sa i pranishëm është atdheu në jetën tuaj?

 

Jashtëzakonisht, në çdo çast, kudo që ndodhem.

 

Shqipëria e sotme ka nevojė për njerëz të kalibrit tuaj. Si mund të rikthehet truri i emigruar në atdhe?

 

Në përgjithësi, të paktën intelektualët me të cilët kam patur kontakte, duan të kthehen në vendin e tyre, dhe jo vetëm në prag të vdekjes. Por që të kthehen ata kanë nevojë së pari të gjejnë kushte për të punuar, të gjejnë një vend ku politika nuk i imponohet artit, ku ekzistojnë edhe kushte legjislative më të volitshme që mbrojnë interesat e tyre. Ata duan të kthehen në një vend ku prania e tyre nuk shihet si një kërcënim i pozitave të zëna prej kohësh nga Rasputinët e nomenklaturës.

 

Çfarë mendoni se duhet të bëjë shteti ynë?

 

Së pari mendoj se duhet të shtrohet në parlament e drejta e votimit për shqiptarët e diasporës. Jashtë Shqipërisë jeton shumica e bashkëkombësve. Ata nuk llogariten aspak në ligjet e dekretet e deritanishme. Një përfaqësim i tyre politik apo thjesht vjelja e votës së tyre mund të ndryshojë edhe fatin e të ardhmes politike të vendit. Kjo do të sillte si pasojë edhe ndryshime të rëndësishme social-kulturore. Nuk është as e drejtë dhe as e ndershme që një minorancë e shqiptarëve (edhe pse maxhorancë brenda kufijve) të vendosë për të ardhmen e të gjithë popullit.

 

Dhe ju mendoni se kjo, në kushtet e sotme, është e realizueshme?

 

Sigurisht, në epokën e internetit gjithçka është e mundshme. Pastaj për çfarë hyjnë në punë ambasadat tona, gjithandej?

 

Për romanin tuaj të botuar së fundi në Itali kritika është shprehur kështu: …Me romanin «Kufiri i mjegullës» Shpend Sollaku Noé vihet përkrah letërsisë evropiane që në dhjetë vjetët e fundit ka përmbledhur dëshmi me vlera absolute nga veprat e Marai, Pahor, Bettizza, Brodskij e Herta Myler. Parma, pikë referimi e pjesës së dytë të romanit, vihet përballë Beratit e mallit për të, në mënyrë të tillë të dhimbshme e depërtuese, që nuk mund të mposhtet as nga poshtërimet dhe as nga shpresat. Në faqet e shqetësuara e të rrjedhshme Shpend Sollaku Noé prek, me një stil të magjepsshëm, arësyet më të thella të humanizmit e të shpirtit dhe këtu romani i tij arrin një frymëmarrje të jashtëzakonshme.”…

Çʼvend zë Berati në jetën e veprën tuaj dhe pse?

 

Berati dhe njerëzit e tij të veçantë janë protagonistë të një cikli të tërë romanesh që kam shkruar me pikësynimin që t’i bëj të njohur lexuesit të huaj vëçoritë e jashtzakonshme të këtij qyteti dhe të njerëzve të tij të mrekullueshëm. Familja jonë u detyrua të largohej nga Berati e të vendosej në Lushnje, pas një kalvari që kaloi nga Kuçova e Tirana. Por anëtarët e saj mbetën gjithmonë të dashuruar në mënyrë të pazgjidhshme me këtë qytet, jo vetëm sepse këtu jetonte akoma fisi i babait, por edhe pse forza tërheqëse e Beratit që lanë pas ishte si ajo e tokës me hënën. Ne mbetëm satelitë të këtij qyteti për gjithë ekzistencën tonë. Për mua, në veçanti, Berati, sidomos gjatë fëmijërisë e rinisë, ishte vendi ku detyrimisht duhej të kthehesha për të bërë pushimet verore, apo të ngushëllohesha pas zhgënjimesh të padurueshme, pas përjashtimesh nga shkolla, pas të drejtash të mohuara. Kalaja e Bifta, Bregu e Vakëfi, Gorica e Osumi mbetën për mua pika të rëndësishme referimi, busullë pa të cilën shpesh, në jetën time aspak të qetë, mund të kisha humbur orientimin. Berati ishte Konvenzioni im i Gjenevës, Karta ime e Parisit, ishte liria ime e dhuruar nga një qytet që, ndryshe nga të tjerët, nuk më kërkonte asgjë si shpërblim. Berati ishte azili im politik, sa herë që më mungonte liria dhe ndihesha i shtrënguar nën zgjedhën e diktaturës. Prej këtij qyteti trashëgova instiktin e rebelimit dhe ndjenjën e drejtësisë të pakushtëzuar. Gjithë këtë dashuri që kam për të, historia e tij shekullore, bashkëjetesa e tij midis feve të ndryshme, arkitektura e tij unike në botë… u bënë në mënyrë krejt të natyrshme pjesë e veprës time.

 

 

Si e sheh Shpend Sollaku Noé Beratin e sotëm?

 

Në mëshirën e fatit.

 

Dhe si e ëndërron këtë qytet?

 

Një qytet të pasuruar prej turizmit, ku, veçanërisht të huajt, paguajnë një ticket për të admiruar bukuritë e tij unike, para se të hyjnë në qendrën historike. Një qytet me pjesën e tij në luginën e Osumit të përshtatur Mangalemit, Kalasë e Goricës; me rrugë të shtruara, parkime të rregullta, teleferik për t’u ngjitur në kala, pista për biçikletat përgjatë lumit. Endërroj që, sapo të zbres në Rinas, Durrës apo gjetkë të shoh ndër të parat tabelat turistike që më thonë: Berat, qytet moshatar me Romën, km…

 

Cili është mendimi juaj për nismën e Albanian Excellence? Mendoni se ajo

do të ndikojë në afrimin me diasporën ?

 

Kjo nismë është një oaz i këndshëm në shkretëtirën e indiferencës fajtore të të gjithë atyre që kanë hyrë e dalë në parlamentin shqiptar, pa dallim ngjyrash politike. Ajo është pa dyshim një fakt i rëndësishëm social-kulturor, që, shpresojmë, të jetë fillimi i tërheqjes së merituar jo vetëm të trurit të diasporës në vendin atë. Jemi jë populli i vogël: asnjë shqiptar nuk është i tepërt.

 

Intrevistoi: Flora Nikolla, ATSH, prill 2012, botuar në librin Albanian Excellence.

Giorgio Casali (Modena – Italia)

Bisogna dire la verità

Giorgio Casali (Modena – Italia)

http://www.margutte.com/?p=8750

 

 

Giorgio Casali e la poesia
Brevi cenni biografici.
Fatta eccezione per una parentesi a Dublino, vivo nel modenese da quando sono nato, un giorno di Febbraio del 1986. Dopo il liceo, mi sono laureato in Storia, e ho fatto per anni diversi lavori manuali. Oggi sono dipendente, in qualità di scrittore, presso un ufficio tecnico di Modena.

Quando e come si è avvicinato alla poesia?
Scrissi i primissimi versi alle scuole elementari, quando avevo otto anni. Era un giorno piovoso di autunno, la maestra lesse in classe le poesie dal fronte di Giuseppe Ungaretti. Mi colpirono tanto la brevità dei versi quanto la loro datazione, parte integrante di quella poesia. Così, guardando fuori dalla finestra, scrissi alcuni versi, in corsivo, che poi vennero appesi sui muri dell’aula. Non ho più scritto nulla fino ai sedici anni, nel periodo del liceo. Da allora non ho più smesso.

Cos’è la poesia per lei ?
Tecnicamente, la poesia è la scrittura che va a capo; la “scrittura scritta in versi”, che prosa non è, nonostante Baudelaire, uno dei poeti che amo, abbia insegnato come il confine tra le due forme non sia poi così netto. Nei miei libri non mancano “piccole prose”, che sono parti integranti della narrazione poetica.  Non basta però andare a capo per definire tale una poesia, bisogna dire la verità: che sia dello spirito, della memoria, della società, qualunque vera verità. Solo se dice la verità la poesia diventa “servizio”, cioè il contrario dell’autoreferenzialità. Riassumendo, per me la poesia è la scrittura che va a capo e dice la verità.

http://giorgiocasali.blogspot.it/

Anna Ruotolo ha scritto la Prefazione al libro di poesie di Giorgio CasaliSotto fasi lunari

 

USO LA BIRO COME UN PENNELLO
da Notte provincia

uso la biro come un pennello
in pochi versi
dipingo l’essenziale

***
 
IN COLLINA CI VIVI
da Notte provincia

per loro il tuo paese è come una sicilia, una repubblica di vecchio statuto con prerogative e tutto. sono i paesi vicini, quelli più cittadini e più cosmopoliti. questa differenza ti fa spesso piacere, quel vantaggio di essere con poco già sopra la collina. anzi, dici a tutti che in collina ci vivi. guardi il benessere dall’alto, prima che arrivi quello della cina. meno qualità ma tanta quantità, non hai mai badato alle luci delle olimpiadi. verranno meno i propositi di secessione. di notte comunque parcheggeranno ancora gli amanti, spesso stranieri affascinati o molto furbi per portare le ragazze dove non andrebbero da sole. la collina dicevi. verso sera è battuta dalle scarpe degli atleti, maschi femmine, giovani vecchi. molti corrono per mancanza di senso, lo fai anche tu, e la fatica è una droga ancora a buon mercato. ci vivono animali non comuni: caprioli, ne vedi spesso intontiti dagli abbaglianti, escono solo di notte. e tassi e cinghiali fuggono l’asfalto sempre spaccato dalle radici nervose delle piante: servono a poco gli interventi del comune per zittire la natura se è ribelle.

***
 
PIENO DI BENZINA
da Sotto fasi lunari

Altri libertini molto più cretini
spendono il mattino a pensare al pomeriggio
e il pomeriggio cosa fare dalle dieci:
in che locale parcheggiare, in quale poi scopare
senza coscienza del chilometro che scorre
dell’usura angosciante del tempo sui riflessi
dei muscoli e del cuore
o la gravità che sta dietro al fatto
di riempire il serbatoio di benzina.

***
 
NOTTE CHE STANCHI
da Sotto fasi lunari

Notte che stanchi, che sei sempre uguale,
ti scalderai forse sulle note
di nuove uscite di musica da ballo,
ti arricchirai probabilmente
delle ciance di un nuovo fedele,
ti tirerà le vesti
come a Cristo se passava in paese.

***
 
ERA IL TEMPO, IL SUO REGIME
da 19 paintings 19 poems

Era il tempo, il suo regime.
Tremila battiti e colori il mondo,
tremila amori.
E perdere rumori, e perdere colori:
neri, buio, monocromi.

Domenico Alvino (Luogosano – Italia)

Trasparenze richiami risonanze

18082008008-768x1024

Domenico Alvino (Luogosano – Italia)

http://www.margutte.com/?p=8469

 

 

La poesia di Domenico Alvino.

Breve biografia.
Domenico Alvino, nativo di Luogosano (AV), ha insegnato lingua e letteratura italiana e latina nei licei della Capitale, dove risiede, ed ora svolge attività di poeta, scrittore, saggista e critico letterario.  Impegnato in esperienze teatrali da studioso, autore, interprete e regista, negli anni 1959-65, col regista Paolo Zacchia ha fondato a Roma un “Centro Sperimentale di Arti Visive”; ha lavorato ad un progetto inteso ad inserire il teatro nella scuola in funzione didattico-educativa e condotto una “Scuola Speciale di Recitazione” per incarico del C.E.A., “Centro di Educazione Artistica” del Provveditorato agli Studi di Roma. Nel 1973 è stato recensore letterario del quotidiano «L’Unità».  Ha tenuto conferenze in varie sedi universitarie italiane ed estere su problemi di teoria, storia e critica letteraria, di politica scolastica e di didattica applicata agli studi classici. Da critico militante, è stato redattore della rivista “Pòiesis”. Suoi testi (recensioni, saggi e opere di poesia) sono altresì apparsi su diverse riviste e quotidiani, quali “Otto-Novecento”, dell’Università Cattolica di Milano; “Critica letteraria”, dell’Università Federico II di Napoli; “Gradiva”, “International Journal of Italian Poetry”, State University of New York; “Riscontri”; “La Mosca di Milano”; “Galleria”; “Fermenti”; “Cartevive”, “Bollettino dell’Archivio Prezzolini e degli Archivi di Cultura Contemporanea della Biblioteca Cantonale di Lugano”; “Ambra”, “Annuario del Dipartimento d’Italianistica della Facoltà di Lettere e Filosofia della Scuola di Studi Superiori Daniel Berzsenyi di Szombathely”, Ungheria; “Altro Parnaso”, I libri di “003 e oltre”; “Atene e Roma”, organo dell’Associazione Italiana di Cultura Classica; “Nuova Secondaria”; “Il Tempo”. Ha elaborato un dispositivo di analisi critica, denominato “critica operazionale”, il cui saggio fondativo, col titolo Poesia e riscrittura di poesia: un modello teorico, è pubblicato su “Aufidus”, rivista di scienza e didattica della cultura classica, anno XIII, n. 39, Kepos Edizioni, Roma, dicembre 1999. Oltre a vari componimenti apparsi occasionalmente su riviste, i libri di poesia pubblicati sono: Il suono d’ombra, Ragusa, Cultura Duemila Editrice, 1992, con prefazione di Concetta Fiore; Dove si formano le piogge, Cittadella (PD), Nuove Amadeus Edizioni, 1996, con prefazione di M. L. Spaziani; L’aria inorientata, Roma, Lo Scettro del Re, 2001.

Delle altre opere di saggistica, vengono qui indicate alcune tra le più notevoli: La poesia performativa di Giovanna Sicari (2000, in “Fermenti”, anno XXX, n. 222, Roma); Ipotesi sull’idea di poesia e figura del poeta inParadiso, di G. Linguaglossa (“Poiesis”, 2002, n. 26-27); La teologia della soglia sottratta nella poesia di L. Canciani (ivi, 2002, n. 23-24); Monismo androcosmico in Acronico, di G. Pedota, “Poiesis” (2005, numero speciale 32). Un tipo di pratica  intertestuale: la traslazione semantica nell’hodoeporicon di Attilio Bertolucci (“Critica letteraria”,  2005, anno XXXIII, fasc. I, n. 126, Napoli); L’idea della vita nella poesia di Attilio Bertolucci (Ivi, 2005, anno XXXIII, fasc. IV, n. 129), La costruzione del presente nella poesia di Attilio Bertolucci (Ivi, 2006, anno XXXIV, fasc. II, n. 131); Un particolare tipo di riscrittura: la clonazione poetica (2005, “Ambra”, anno V, n. 5, Szombathely, Ungheria); Ungaretti riscrittore di Virgilio? (2005, anno VI, n. 6. Szombathely, Ungheria; Fare libro insieme, in Atti del convegno, Poesia del Novecento tra Liguria e Piemonte, Genova, Claudio Zaccagnini Edizioni, 2006, Febbraio, pp. 155-172; La funzione poesia, una ricerca applicata, in Con dottrina e con volere insieme, saggi, studi e scritti vari dedicati a Béla Hoffmann, Savaria Universiti Press, Szombathely, 2006, pp. 259-274. Membro del Cenacolo dell’Associazione culturale Rossella Mancini, nel 2004 ha tenuto un corso sulla critica operazionale, di cui ha dato conto in due saggi, Concetti base della critica poetica operazionale e Critica operazionale: prove applicative sull’elocutio, pubblicati sul sito dello stesso Cenacolo. Ivi è possibile leggere anche uno studio su Intelletto ed emozione in poesia, ed un altro dal titolo Il problema del linguaggio in poesia.

È stato anche prefatore di libri di poesia, e molti suoi componimenti, in lingua e in dialetto, sono apparsi in rete, dove sono tuttora leggibili.

Dei critici che si sono occupati della sua produzione letteraria si segnalano: G. Capocefalo in Dove si formano le piogge, rileva «la tradizione letteraria rielaborata e personalizzata e rapportata all’esigenza del proprio tempo»; M. Petrucciani in Il suono d’ombra, sottolineata «l’attenzione sagace alla parola, alla costruzione», trova che il risultato è «sempre denso di risonanze profonde»; D. Pisana, in Dove si formano le piogge, avverte una «poesia ricca d’ansia cosmica»; S. Saluzzi definisce «Toccata e fuga, un racconto di delicate pulsazioni»; F. Ulivi addita in Il suono d’ombra, «un linguaggio attento all’eco classica e alla temperie moderna»; S. Gros Pietro vede ne L’aria inorientata «una grande festa tra archivio ed enciclopedia, tra ragione ed azzardo, tra emozione e logica dei segni e dei sogni»; G. Gangemi individua in Dove si formano le piogge «un linguaggio lirico finalmente universale»; L. Nanni fa notare inL’aria inorientata un «movimento versificatorio assai duttile, perforato da luminose intuizioni…» e aggiunge che «il modello sembra risiedere nel profondo con la sua purezza che sa percepire risonanze ed echi nascosti». Infine, Giorgio Linguaglossa e Donata De Bartolomeo sono intervenuti in diverse occasioni sempre con osservazioni generose e molto pertinenti.


Quando e come si è avvicinato alla poesia?


Posso quasi dire che io non “mi sono avvicinato” alla poesia, ma ci son nato dentro, non per altezza d’ingegno, ma per vicende di mio nonno e di mio padre, e un poco anche per la solitudine abbandonata del paesino scosceso giù per una valle del Calore, in Irpinia, dove son nato ed a cui la sorte volle far beffa chiamandolo Luogosano, mentre era tutto rotto di storia, di cultura, risorse e quant’altro serva a fare umani degli esseri che appena diresti che respirano. Mio nonno Domenico, falegname forestiero, lì approdato nel 1896 ponendo le traverse alla ferrovia allora in costruzione tra Avellino e Rocchetta, vi prese residenza e moglie e vi portò il teatro, che fu il primo lampo di cultura esploso in quel paese. Attore dilettante, vivace interprete di Pulcinella, suscitò compagnie occasionali di cui s’inventava spassionato capocomico e regista ingegnoso. Mio padre, Gerardo, inguaribile lettore di Ponson Du Terrail, di Shakespeare, Dostoievsky e di quanti libri, lui che a stento metteva insieme pranzo e cena, riusciva ad avere in prestito da amici e conoscenti, continuò l’opera paterna sia nel mestiere di falegname che nell’avventura teatrale, dove fu attore comico ma soprattutto tragico, regista e autore di drammi e commedie (benché avesse appena la terza elementare!). Fu lui che travolse anche me in questa grandine di follie, onde fui attore all’età di circa dieci anni, sognatore e poeta d’istinto quando la vita mi vi spingeva attraverso sogni e versi che perfino a malgrado mi salivano alle labbra.

 

Cos’è la poesia per lei?


Ecco, appunto, io mi picco di sapere la definizione di poesia, con grande scandalo di tutti coloro che amano pensarla indefinibile, credo per malia di romanticismo anacronistico. Non so se anche voi ne abbiate l’idea, o se siate come me indisponibili ad ogni conformismo, e disponibili invece a prestare un poco ascolto a un mattoide come me. Comunque sia, ecco qui il corpo del reato:
Modello di poesia come attività creativa
«La poesia come attività creativa è un insieme di operazioni che convertono un testo (T1) o sistema di simulazione primario, nella sua interezza bidimensionale di macrosegno (Dlc1Dc1), a dimensione linguistico-compositiva (Dlc2) di un altro testo (T2) o sistema di simulazione secondario (Ss2 ) con una nuova dimensione concettuale (Dc2), disponibile a schiudersi in successive interne dimensioni (Dc2-I) in numero indefinito».
Modello di poesia come testo realizzato:
«Dicesi testo poetico (T2) un dispositivo fonico-verbale dalla dimensione linguistico-compositiva integralmente semantizzata e stratificata in modo che uno strato sia il rivelatore di quello sottostante, e questo di quell’altro ancora, in un sistema complesso di trasparenze, richiami, risonanze e consonanze».

 

 

D’ANTAN

Eros amore che monti
a fare
chiasso nelle foglie
mutile
in un macero
che nessuno ci vorrebbe
a dire viene la dolcezza
e sentirla venire
alle carezze
nella luce spenta
delle pelli vizze
o sul tenero tremore che appena
verde eccolo cadere in niente
cronaca di niente
in una storia
inutile
viene sera
e noi
sempre noi d’antan
col paniere vuoto
nel cavo
dell’inguine
avete visto uccelli
che tornino a respiro d’anno
e poi svoltando
dietro l’ora sesta
niente più che l’aria
non altro che l’aria
appena smossa sotto i cipressi.
Questo dicevo stando sulla porta alle voci
festaiole
che poi venne giù una pioggia
e dovetti rientrare
con le ossa già sul cancello diacce
e nessuno
nessun gallo a cantare.

Roma, Venerdì 8 marzo 1996, h. 11.51.45.

***

 

 

EURICLEA
(da Eujruvkleia, “di larga fama”. Altri, chi sa come, intendono “colei che porta le fiaccole”).

 

Quella che porta le fiaccole
non sempre giunge
in tempo
si spengono le orme
anche prima
con abissi da colmare
tramonti e tramonti
si spengono
le sue orme
sulle strade di periferia
per i vicoli tortuosi di città
dove non poco è il silenzio
di paesi e di villaggi
sulle rive della sera.
Quella che porta le fiaccole
non giunge
nelle parole amasie
in uno fermo in un infantile
occhio
in un cenno mieloso.
Non giunge
non giunge Euriclea antica
nel gesto sulla porta che esclude
dalla luce della casa
il fratello che se ne va reclino
chissà dove
a portare i suoi piedi smorti
le sue mani vuote.

Né Euriclea giunge nello sguardo
del padre cupido sul tremore
denudato della figlia
né dentro il riso che spezza le attese.
Sono finite fiaccole
fabbriche chiuse, negozi
cancellati
i posti
nelle case
dove ora
c’è una luce scialba.

Roma, 4-8-98.
(Guida alla ricerca del testo referenziale o di prima testualità.
Qui le fiaccole metaforizzano il lume della coscienza, che fa vedere il male che si sta per compiere e blocca il gesto a mezzo).

***

 

 

GREMBI

Si dicono giorni
fuori della bocca respiri
a fare memoria
con nessuno nello specchio
e nel dietro
l’uno risucchiato dalle spalle
verso grembi altissimi si dirigono i ceri,
gli stendardi
i guidatori di biascichi
d’una falsa vedova gli sguardi chini
e d’una coppia d’anziani
tèrrei di voglie
dallo sguardo
oscenamente acceso chiedevano
dove guidare
senza bussola,
senza
testa…
C’era solo un poco d’alcool nella bottiglia
l’ha scordata il ragazzo
e una fuga di balconi su
ed ultimo
il pensiero forse
un gancio
la vertigine chiusa negli occhi
c’era molta notte in giro.

Roma, 3 marzo 2000

***

 

 

CROLLI

Non vivam sine te, mi Brute
exterrita dixit Portia [1] e di lì a poco trafiggendosi
roteava gli occhi
in cerca delle case
acherontee le si fecero incontro
per l’albedine socchiuso
il loro dolore antico sulle palme
offrendo all’ospite
come vino
sulla soglia.
Ci donammo all’uomo
dissero
ed ecco i crolli
che c’inseguono mentendosi dimore
colme di baci accoglienti.
Lei era a mezzo tra l’andare
e il giungere
una mano all’indietro tesa
e un volto di paura
alla buia meta alla
terribile accoglienza
ma ancora arsa la bocca di fuoco
sentiva là in mezzo incipiente
uno scricchiolio uno
scuotersi
ai piedi traballanti.
Era cominciato dunque
di alcove
e gentili danze per musiche
ad ammucchiarsi
nell’istante
il sisma.
E così allora
una mano al petto premendo
sia
disse
il mare[2].

24 gennaio 2006

 

 

[1] Non vivam sine te, mi Brute exterrita dixit Porcia…Epigramma trovato alla British Library di Londra, nella copia di un’edizione cinquecentina (Rime della divina Vettoria Colonna Marchesana di Pescara, di nuovo ristampate, aggiuntovi le sue stanze e con diligenza corrette, 1539. – Al dottissimo Messer Alessandro Vercelli Philippo Pirogallo) scritto sul foglio di guardia che precede il frontespizio e attribuito a Thomas Musconius. Segnalazione riportata in Vittoria Colonna, Rime, a c. di Alan Bullock, Roma-Bari, Gius. Laterza & Figli, 1982, p. 259. Porzia, figlia di Catone Uticense, fu moglie di Marco Calpurnio Bibulo (+ 48 a.C.), mediocre personaggio politico, collega e avversario di Cesare. Da lei ebbe, unico figlio, Lucio Calpurnio Bibulo.  Porzia fu chiesta poi in moglie da Quinto Ortensio Ortalo (114-50 a. C.) per averne prole, ma gli fu rifiutata, e allora egli chiese a Catone di dargli in sposa la propria moglie, Marzia, figlia di Lucio Marcio Filippo. Avutone il benestare dal suocero, com’era costume e senz’altro fine che il proletario, Catone la concesse all’amico, il quale morendo la fece ereditiera. Non per questo, pare, Catone accettò di riprendersela, ma dietro insistente preghiera di lei, secondo la rappresenta Lucano, Pharsalia, II, 326-29; 337-44. Ne fa menzione luminosa anche Dante in Purgatorio, I, vv. 76-93, ma alquanto più dettagliata è la storia che si trova in Plutarco, Cato minor, 25, 4-9. Quanto a Porzia, «che in seconde nozze sposò l’assassino di Cesare, Bruto, dopo la morte di questi venne celebrata come la più eroica delle vedove. Quando Bruto venne ucciso a Filippi, infatti, (alla notizia ferale) Porzia decise di suicidarsi, e vi riuscì, nonostante ogni sforzo dei familiari per impedirglielo. Avendo costoro nascosto tutte le possibili armi di cui ella avrebbe potuto servirsi, Porzia ricorse a un mezzo estremo, e pose fine ai suoi giorni mangiando carboni ardenti (cfr. Marziale, Epigrammi, I, 42; Valerio Massimo, Factotum et dictorum memorabilium, IV, 6, 5. Eva Cantarella, Matrimonio e sessualità nella Roma repubblicana: una storia romana di amore coniugale. In Storia delle donne, 2005, pp. 115-31.

[2] Apparsa in AA. VV., La giusta collera. Scritti e poesie del disincanto, Piateda (SO), CFR Edizioni, 2011, pag. 161.

***

 

 

GIANNA

Gianna, chiama la donna la ragazza
a braccetto
pare
che le s’inondi
nel suo dove
e sono una folata di sogni
a correre un mondo dentro.
Dove qui fuori sono stelle
e universi
galassie e nebulose?
Niente.
Tutto in loro a indentrarsi
come
luna a mare, come
ombre nella notte,
che non chiami buia più
ma chiusa
nello sguardo di un dio
solo:
vi s’india il dentro
del miracolo
che fa il nome donna.
E perché ne son rimasto fuori
io
qui?

Roma, sabato 3 marzo 2012.

 

Rrëfimi i Agim Hushit: Nga Kavaja tek atdheu im i dytë, Kina, si opera më ndryshoi jetën ( Intervistë me artistin e shquar shqiptar me famë botërore ) / Bisedoi: Raimonda Moisiu

Rrëfimi i Agim Hushit: Nga Kavaja tek atdheu im i dytë, Kina, si opera më ndryshoi jetën Intervistë me artistin e shquar shqiptar me famë botërore Muzika ka qenë pjesa më integrale e jetës njerëzore që në kohët e hershme. … Continue reading

Françoise Urban-Menninger (Mulhouse – France)

La vertigine d’essere

 

Biografia di Françoise Urban-Menninger
Poetessa e novellista, Françoise Urban-Menninger è autrice di una ventina di raccolte di liriche – Le temps immobile (Il tempo immobile), Lignes d’eau (Linee d’acqua), L’or intérieur (L’oro interiore), Encres marines (Inchiostri marini), Fragments d’âme (Frammenti d’anima), L’arbre aux bras nus (L’albero dalle braccia nude), La draperie des jours (Il drappeggio dei giorni), Chair de mémoire…(Carne di memoria) – e di tre raccolte di novelle – Les heures bleues (Le ore blu), La Belle Dame (La Bella Signora), Le jour du muguet (Il giorno del mughetto) – in gran parte editi da Editinter. Nata a Mulhouse, risiede oggi a Strasburgo, dove anima dei laboratori di scrittura, collabora alla rivista Hebdoscope, al sito letterario Exigence-Littérature ed al giornale on-line Blasting News. È stata l’«invitata della settimana della lingua francese» a Smirne nel 2006 ed ha partecipato all’incontro “Poesia al femminile” all’Università di Clermont-Ferrand nel 2011. L’autrice è anche Presidente della Commissione letteraria dell’Accademia Renana, organizza recitals di poesia e pubblica i suoi scritti in numerose antologie e riviste in Francia ed all’estero.

(traduzione a cura di Gemma Francone e Franco Blandino)

 

 

Françoise Urban-Menninger e la poesia

 

 

LA VERTIGINE D’ESSERE

più leggero di una bolla
il mio pensiero si dissolve
nel blu vivido dell’aria
tra il cielo e me
la vertigine d’essere
non altro che un soffio
che mi tiene immobile
al bordo di questo nulla
che a volte è poesia

***

 

 

AL MARGINE DELL’INFINITO

Nutrire la carta
con sangue d’inchiostro
che rulla un tango
sotto la mia pelle
bandire all’asta
le parole del cuore
che implodono
come una stella morta
e aprono la loro porta al sole
che si distende languidamente
sul letto del poema
al margine dell’infinito

***

 

 

TAPPETO DI CIELO

non-ti-scordar e violette
tappeto di cielo sotto i miei piedi
dove danzano disordinati
i miei pensieri più segreti
la primavera ha sollevato
il suo bagliore di luce
e fluttua nell’aria
un odore di terra bagnata
ove io riconosco la trasparenza
dell’anima vegetale
che compone in silenzio
dentro un cuore di petali

 

 

 

LE ROSE DELLA MIA VITA

solo un giorno di primavera
ha il potere di sospendere il tempo
fiori di tarassaco
prati d’oro spruzzati
ove corre sempre il furetto
felice nel bosco
come un sogno
alla chiara fontana
l’acqua è rimasta così chiara
che essa è diventata la luce
che scorre nella mia poesia
e nei giardini dove i lillà sono fioriti
oggi c’è ancora mia madre
che pota le rose della mia vita.

 

 

P1030771-768x1024

Carla Bertola (Torino – Italia)

http://www.margutte.com/?p=9039

 

 

Carla Bertola e la poesia
Carla Bertola, scrittrice, poeta verbo-visuale e sonora, partecipa alle varie attività culturali e internazionali dagli anni ’70. Vive a Torino, dove è nata nel 1935. È presente in cataloghi, riviste, antologie e ha pubblicato alcuni libri. Ha esposto in mostre personali o collettive e ha eseguito performances in Italia e in vari altri Paesi. È editora della rivista di poesia “Offerta Speciale” dal 1978.

Percorso poetico.
Ho cominciato a scrivere da ragazza, senza nessun indirizzo e poche conoscenze letterarie, anche se leggevo molto già a 15 anni (quando raccontavo Guerra e Pace a puntate alla mia amica Bianca, la domenica pomeriggio). Verso gli anni ’60 ho iniziato a scrivere poesie di una certa consistenza, ispirate dalle letture dei contemporanei Ungaretti, Quasimodo, Salvatore Gatto. Mi rendo conto adesso che quello che mi attirava, inconsciamente era la musicalità dei loro versi, il ritmo impresso alla parola. Iniziai anche a pubblicare qualche poesia su riviste letterarie. Squarotti mi recensì dicendo che ero la miglior scrittrice su piazza, peccato che lo dicesse di tutti. Anche se non ci credevo, mi azzardai a inviare dei testi al Premio Città di Amalfi, che era presieduto da Quasimodo, ma non ricordo l’anno. Fatto sta che ebbi il terzo premio e lui morì di crepacuore.
Sul finire degli anni ‘60 cominciai a scrivere testi interessanti e nel ’72 Franco Cavallo mi pubblicò un libretto I Monologhi nella collana Sic, che purtroppo ebbe breve durata.
Erano anni che si leggeva molto in pubblico e io stessa organizzai delle serate di poesia e partecipai a degli incontri con altri poeti. Leggendo in pubblico ci si ascolta e ci si confronta. Si capisce anche cosa si vuole o non vuole fare.
Non saprei dire esattamente come venni a conoscenza di scritture verbo visuali. Certamente con la “scoperta” del Futurismo e del Dadaismo. Per approdare alle esperienze del Gruppo ’63 e sentendo io stessa il bisogno di sperimentare nuove forme di scrittura.
Non sono mai stata molto incline al sentimentalismo nella poesia. Anche nei miei testi “seri” si intravedeva una vena ironica e «un’assoluta mancanza di pietà verso me stessa» (a detta di un critico che mi criticava anche, meno male).
Da sottolineare che questo libro I Monologhi è rimasto il solo e unico libro pubblicato in Italia. Gli editori, ora come quarant’anni fa, trovano sempre qualche scusa: o sono troppo triste e aggressiva, o sono troppo scanzonata.
Ho alcune raccolte nei cassetti strapieni di vecchie copie che non mi decido a buttare e a copiare in computer.
Recentemente mi sono pubblicata, come editora, alcuni libretti di scritti recenti, tra cui Affetto affettato Affitto che raccoglie testi dagli anni ’80. Anni in cui vi era già stato un cambiamento nella mia scrittura. Molti di questi testi sono una performance potenziale.
Dicono, e concordo, che nonostante la spensieratezza e l’allegria dei miei scritti più recenti, una certa cattiveria permanga e anche una certa tristezza o MELA nconia.


Dichiarazioni d’autore di Carla Bertola.
Imputata di avere per molti anni vivisezionato la parola, l’accusata si dichiara colpevole. Testi d’accusa: poetici, visuali, sonori oltre alle schiaccianti prove d’autore: libri d’artista e performances che lei ha spudoratamente eseguito in giro per il mondo. Queste in breve sono le mie credenziali.
Dovendo parlare del mio lavoro degli ultimi dieci anni, vorrei evidenziare due aspetti diversi, anche se complementari della mia ricerca, chiamandoli Rivisitazioni e  Interferenze.
Ho chiamato Rivisitazioni le opere dove l’elemento principale è la grafia creativa, iperscrittura tra significato e significante “multilinguale”. Sono eseguite con penna e inchiostri di vario colore, o con pennarelli su carta, legno, tela, altri supporti imprevedibili. Le scritture sono spesso velate da carte colorate o bianche che interagiscono sottolineando o spezzando la composizione. Opere che appunto rivisitano testi immaginati o realizzati precedentemente, spesso creando grandi installazioni in interni o nella natura. Ho anche usato fili di lana e cotone che interagiscono con elementi casuali.
Le Interferenze sono iniziate nel 1996 e continuano a manifestarsi come «fenomeni per cui due onde sonore o luminose possono elidersi a vicenda» che io riscontro nella mia poesia visuale. Scritture a mano e a stampa che si alternano-altercano (lotta o scambio?), non si danno pace, non mi danno pace, sono numerosissime in b/n poi anche a colori, ulteriormente inter-ferite in varie ore del giorno in tanti giorni mesi anni. Con l’approdo al digitale le interazioni si sono moltiplicate, lanciate verso nuove conquiste. Il mio è un lungo percorso iniziato negli anni ’60 (sono nata nel 1935). Vivisezionare parole e segni non è soltanto un progetto distruttivo, in quanto prevede una ricostruzione.   Per questo spero in una assoluzione finale.

Carla Bertola: poesie
Le opere grafiche che accompagnano l’articolo sono di Carla Bertola

Marina Pizzi (Roma – Italia)

Cantico di stasi

dsc09734-300x225

Marina Pizzi (Roma – Italia)

http://www.margutte.com/?p=9013

 

Marina Pizzi è nata a Roma, dove vive, il 5-5-55.

Ha pubblicato i libri di versi: Il giornale dell’esule (Crocetti 1986), Gli angioli patrioti (ivi 1988), Acquerugiole (ivi 1990), Darsene il respiro(Fondazione Corrente 1993), La devozione di stare (Anterem 1994), Le arsure (LietoColle 2004), L’acciuga della sera i fuochi della tara (Luca Pensa 2006), Dallo stesso altrove (La camera verde, 2008, selezione), L’inchino del predone (Blu di Prussia, 2009), Il solicello del basto(Fermenti, 2010), Ricette del sottopiatto (Besa, 2011), Un gerundio di venia (Oèdipus, 2012), La giostra della lingua il suolo d’algebra (Edizioni Smasher, 2012);  Segnacoli di mendicità (CFR, 2014);

[raccolte inedite in carta, complete e incomplete, rintracciabili sul Web:La passione della fine, Intimità delle lontananze, Dissesti per il tramonto,Una camera di conforto, Sconforti di consorte, Brindisi e cipressi,Sorprese del pane nero, L’acciuga della sera i fuochi della tara, La giostra della lingua il suolo d’algebra, Staffetta irenica, Il solicello del basto, Sotto le ghiande delle querce, Pecca di espianto, Arsenici, Rughe d’inserviente, Un gerundio di venia, Ricette del sottopiatto, Dallo stesso altrove, Miserere asfalto (afasie dell’attitudine), Declini, Esecuzioni,Davanzali di pietà, Plettro di compieta, Segnacoli di mendicità, L’eremo del foglio, L’inchino del predone, Il sonno della ruggine, L’invadenza del relitto, Vigilia di sorpasso, Il cantiere delle parvenze, Soqquadri del pane vieto, Cantico di stasi; il poemetto L’alba del penitenziario. Il penitenziario dell’alba];
le plaquettes L’impresario reo (Tam Tam 1985) e Un cartone per la notte(edizione fuori commercio a cura di Fabrizio Mugnaini, 1998); Le giostre del delta (foglio fuori commercio a cura di Elio Grasso nella collezione “Sagittario” 2004). Suoi versi sono presenti in riviste, antologie e in alcuni siti web di poesia e letteratura. Ha vinto tre premi di poesia. *****
Nel 2004 e nel 2005 la rivista di poesia on line “Vico Acitillo 124 – Poetry Wave” l’ha nominata poeta dell’anno. Marina Pizzi fa parte del comitato di redazione della rivista “Poesia”.

È tra i redattori del litblog collettivo “La poesia e lo spirito”, collabora con il portale di cultura “Tellusfolio”. Sue poesie sono state tradotte in Persiano, in Inglese, in Tedesco. Numerosi e-book e collaborazioni si trovano sulla Rete Web.

MARINA PIZZI

1.
in un ospizio di foglie
la pigrizia dell’angelo.
si secca la gioia di dio
pertugio di lacrime.
incline al giocondo arenile
balbetta d’eco la conchiglia.
in mano all’armonia dell’inguine
resta la giara senza l’olio santo
prosciugato dal resto del mondo.
mandami un calesse avrò già pianto
nel dilemma scortese del fango.
è tutta qui la resina del dubbio
quando la casa crolla tutta sicura
di stare in piedi. i duri fratelli
hanno lasciato la casa dopo il saccheggio.
in un tuono di vendetta la scaturigine
del sacco chiuso a bomba. intorno le vipere
spasimano gl’intrecci. l’ironia del vicolo
spadroneggia sugli amanti senza riparo.

 

2.
quale imbrunire mi offuscherà la fronte
nella schiera di nuvole nemiche
scacchiere senza angeli di fianco.
oggi il diverbio è pastore di se stesso
quasi un convulso esodo di stasi
verso l’ombra che per tutti c’è.
in un buio di casale voglio l’occaso
della pace. in primavera si addice
la mia voglia di avverare aiuto
almeno alle fontane senza acqua
battesimali di cenere per sempre.
la croce sulla fronte non basta
il salario di essere felici, anzi
la casta delle ronde tonifica il demonio.
i prìncipi sono pochi e i sudditi
immensi. così lo stato delle fosse
vive, lo stato del dominio delle cose
fatte ad arco per castigare meglio.

 

3.
posso dormire una notte di scalee
quando le donne con lo strascico
giocano a copiar principesse.
presepe laconico guardarti
dentro il cullare delle darsene oleose
materne quanto un albero di riva.
in mano alla questura di dare appello
la turba che bada la scommessa
di perire sasso senza turbe
né baveri alzati da ubriaco.

cantico di stasi(opera completa)
 

Les marges du poème

Les marges du poème SAMANTHA BARENDSON (édité par) Bernard Deglet et la poésie Biographie brève. Analyste concis. Publié chez Buchet Chastel et Color Gang. Quand et comment avez-vous approché la poésie ? En lecture, par la prose poétique: Michaux, Baudelaire. Audiberti, … Continue reading

Sacha Rosel

Sacha Rosel and poetry Biography of the author. Sacha Rosel (Pescara, 1974) is an Italian writer and poet. She worked for several Italian publishing companies as a freelance manuscript reader and as a translator from English to Italian. She is … Continue reading