Shkrimtari Kadri Ali befason me një roman të ri. (Shënime kritike për romanin “Ardhacakët e Dyrrahut”të shkrimtarit durrsak Kadri Lutfi Ali) / Nga Fatmir Minguli

    Shkrimtari Kadri Ali befason me një roman të ri.   (Shënime kritike për romanin “Ardhacakët e Dyrrahut”të shkrimtarit durrsak Kadri  Lutfi Ali)     Nga Fatmir Minguli     Ka pak kohë që shkrimtari Kadri Ali po befason … Continue reading

Shtëpia Botuese “ADA ” publikon librin me prozë dhe poezi “ Përtej ndalesës “ të autores Valbona Hykaj dhe redaktim të Jaho MARGJEKA. / Nga Roland Lushi

    Shtëpia Botuese “ADA ” publikon  librin me prozë dhe poezi   “ Përtej ndalesës “ të autores  Valbona Hykaj  dhe redaktim të   Jaho MARGJEKA.   Autore: Valbona Hykaj Titulli i origjinalit: “Përtej ndalesës” Poezi & prozë Redaktor : … Continue reading

Cikël poetik nga Hamit Taka

Hamit Taka

 

Cikël poetik nga Hamit Taka

 

 

    LARG…

 

Tani ti je larg, unë s’të shikoj.

As aromën e flokëve më s’ta ndjej.

Me sytë e zemrës pyes, kërkoj

Në shtigje malli mos të gjej.

 

Të kërkoj në një bankë shkollore,

Ku shoh një vend të rezervuar,

Ku veç një herë unë të premtova

Lumturi e të ardhme të shqetësuar.

 

Të kërkoj në kthesa, nëpër qoshe,

Ku ti më shfaqesh rastësisht,

Po zemra s’bën lëvizje boshe,

S’e mashtron dot veten butësisht.

 

Të kërkoj në një pyllë të gjelbër,

Nën tinguj gjethesh zëpikëlluar,

Ku si cub ta putha buzën e egër,

Dhe kurmin tënd të flakëruar.

 

Të kërkoj netëve vjeshtore,

Kur një bisedë s’e lidh dot varg

Ti do të doje me trokthe hamshore

Në një ëndërr maji të të shpija larg…

 

Ku t’ju kërkoj më tani tjetër?

Në një strofë brilant a varg të krisur?

Në një kujtim të posa tretur

Si hënë e grënë duke ikur?

 

Unë i uroj shërim të shpejtë

Plagës tuaj në s’është përtharë,

Plagën time do ta gërvish për jetë

Sa të ndiej dhimbje në damarë…

 

 

 

 

NJË MYSLIMANKË NË  PLAZH

 

Nga hija nën tendën buzë detit

Me syzet e diellit maskuar

Ç’më bredh syri zezvek i poetit

Kërkon detajin, fjalën  e çmuar.

 

Kalojnë femra me linja plot hire

Si statuja të Fidias trupin brilant

Djem gazmorë harbohen pas tyre

Si kërriça të vegjël elegantë.

 

Mos vallë kaq shpejt po plakem

Të gjitha më duken etalone njëlloj

Si kuklla të prodhuara në Manhaten

Dhe hiret epshore dot s’ua dalloj.

 

Një myslimankë afrohet papritur

Me shaminë varur gjer mbi vetull…

Si në ëndërr i puliste qerpikët

Me çantën e bukur nën sqetull.

 

I shoh buzët e plota ëngjëllore

Diçka si lutje pëshpërisin ato

Më t’ëmbëla se çdo fjalë njerëzore

Fëshfërima mëndafshi ndiej ngado.

 

I përhumbur në një ëndërr misteri

Myslimankën të çvishet e pres

T’i shoh lëkurën e bardhë si mermeri

Trupin e saj gjithë afsh e finesë.

 

Po nuk çvishet vajza kryeneçe

Këmbë e duar fut në ujin e kaltër

Veç  qafa e gjatë zbuluar i mbetet

E hollë, e bardhë si alabastër.

 

Brengën time në heshtje e vuaj

I zhytur në ca ajete Kurani

Shejtanin me gurë dot s’e gjuaj

T’i lexoj vajzës ca vargje Khajami.

 

Floririn e shpirtit në sytë e saj e shoh

Mbase zemra ndien e vuan

Po sekretet myslimankës ia njoh

Hiret e dhuratat për burrin i ruan…

 

 

 

 

 

KROI

 

Sa herë eci rrugëve, diku një krua has

Makinën shpejt ndaloj e nisem tërë gas;

S’dua t’ia di fare kush po vjen pas meje

Për të fshehtat e mia me kroin nis e flas.

 

Për kroin e vendlindjes atij nis t’i tregoj

Çdo gjë që mbaj në gji me hare ia kujtoj

Si gjaku i dashuruar kur kumbon në deje

Më rrjedhin kujtimet, asgjë, asgjë s’harroj.

 

 

 

 

 

LEGJENDË  MËRGIMI

 

Dy djemtë ikën një fundvjeshte,

Me prindët u ndanë te një gardh;

Me lotë të nxehtë, me përshëndetje:

“Diell ua bëj, o Zot i madh!”…

 

Sosën djemtë në zemër të Europës,

Kalvarin, dhimbjet i lanë pas;

Gjetën punë, para të panjohur,

Shampanjë, uiski, shend e gaz…

 

Në mend u erdhi pas shumë vitesh:

“S’kalojmë një herë nëpër Atdhe!”…

Morën nuset, fëmijët memecë

Avionit i hipën gjithë hare.

 

Kalimthi shkuan në vendlindje

Mezi e njohën shtëpinë e vjetër,

Trokitën në derë, në xham trokitën,

Veç jehonës, s’përgjigjej tjetër.

 

Mbase flenë, thanë, në këtë orë,

Të shkretët janë dhe moshë e shkuar…

Kur gratë i pyetën sa vjeç ishin,

Ngritën supet të hutuar.

 

Kërkuan heshtaz në çdo dhomë,

Me mallë e frikë prekën çdo qoshe:

Nënë ku je, baba pse s’dilni,

Zërat tanë sot nuk i njohët?…

 

Iu kujtua të madhit gjitonia e bukur,

Një drithmë trupin ia përshkoi…

Pas dritares, pas grilash strukur

Kumbimin e zërit ia dalloi.

 

Kush jeni  ju që i kujtoni?…

Kanë pesë muaj tashmë të vdekur

Dhe qenin e shkretë, që e kërkonin,

Ca arrixhinj, thonë, e kanë gjetur;

 

Nuk ishin dhe fort të moshuar,

Por i grriu malli për të bijtë,

Njëherësh vdiqën, varret bashkuar

Në varreza, te dy selvitë…

 

Morën rrugën për te varrezat

Me kangjela e heshtje rrethuar,

Nuk mundën varret t’i dallonin

Mes hithrash e gjëmbash mbuluar?…

 

Djalit të vogël se ç’iu kujtua:

Formoi një numër celulari,

Mes dy gurësh se ç’u dëgjua

Një tingull i mekur përmes barit.

 

U drodhën varret të dy njëherësh,

Dy zëra erdhën tok të shuar:

“Ju jeni bij, mirëse na erdhët!

Jeni të lodhur e të malluar?

 

Ç’keni kështu, nuk jeni mirë?

Ne nga gëzimi jemi dehur.

Janë lodhur nuset me fëmijët?

Çelësi është te vend i fshehur!

 

Fiq të thatë e ftonj të pjekur

Ua ka ruajtur nëna në sepete

Dhe ca dhurata për fëmijët,

Për nuset tuaja dhe për vete.

 

Unazën e vathët prej floriri

Te kutia ime i kam lënë,

Kisha frikë nga lagështira,

Në lesh të vjetër i kam vënë.

 

T’i mbajnë nuset sipas dëshirës

Nga zonja nënë për trashëgim,

Kur të bëhen dhe ato si unë

Nuseve t’ua lënë kujtim”…

 

Ranë përmbys djemtë e vajtuan…

Ua bënë varret prej mermeri;

Sa shumë gjëra pastaj kujtuan

Dhe zile u bënin herë pas heri…

 

 

LEJLEKU , QENI DHE UJKU I ÇUDITSHËM. ( TREGIM ME MOTIVE SIPAS RRËFIMIT TË ISH TË BURGOSURIT POLITIK, XHEMAL BALI ) / Nga Agron MEMA

LEJLEKU , QENI DHE UJKU I ÇUDITSHËM.

 

TREGIM ME MOTIVE SIPAS RRËFIMIT TË ISH TË BURGOSURIT POLITIK, XHEMAL BALI

 

 

agron mema

Nga Agron MEMA

 

 

Që muaji mars kur lanë pas burgun e Elbasanit dhe mbritëm për herë të parë në burgun e Spaçit.Ishin të burgosurit e parë që hodhën edhe themelet e këtij burgu famëkeq të diktaturës komuniste.Pas, në Elbasan, kishin lënë edhe lejlekun.Ata e kishin gjetur diku rrugës nëpër pyll, një mbasdite dimri teksa ktheheshin nga puna sfilitse.E kishin mbështjellur në kraharrorin e tyre njerzor dhe e kishin çuar në kamp.Lejleku kishte njërin krahë të thyer dhe një mjek veteriner, i burgosur politik, ja kishte mjekuar me kujdes dhe krahu i lejlekut qe shëndoshur.Të burgosurit politik e lëshuan, por lejleku nuk iku.Dhe ata e ushqenin dhe i falnin gjithë dashurinë e shpirtit dhe zemrës së tyre.U dukej kjo qenie e gjallë si një komunikim me familjet dhe fëmijët e tyre, si një kujtim i lirisë së lëvizjes , që ata e kishin të kufizuar në rrethimin e telave me gjemba. Lejleku ç’do ditë fluturonte disa kilometra deri tek vendi i punës, kthehej dhe shoqëronte të burgosurit .Dhe kështu për ditë në shoqërimin e tyre, dhe vet të burgosurit politik gjenin ngushëllimin tek ky shpend i çuditshëm.Por erdhi dita e atij marsi dhe shumica e të burgosurve u larguan nga kampi i Elbasanit drejt burgut të Spaçit.Ishin të Prët që do shënonin krijimin e një tjetër fatkeqësie të diktaturës.Ende ngricat e dimrit nuk kishin shkrirë nëpër përrenj e nëpër degët e pemve që s’kishin ndërmend të bënin zgjimin pranveror.Tek tuk akujt lëshonin pika uji të ftohtë, që ngjanin si pika lot.Mbase dhe drurët ndjenin se sa do të vuanin në këtë ferr ngritur në rrëpirat humbëtira a thua se qenë në një varrezë masive.Teksa sistemoheshin, diku nëpër dëborë u zuri syri diçka të zezë , të vogël, që lëvizte.Shkuan dhe panë se qe një këlysh i vogël qeni që përpiqej dhe mundohej të përballonte të ftohtin e hidhur të atij marsi.E morën qenushin dhe e futën nëpër kapanone.Ashtu u rrit, bashkë me ta, dhe u kujtohej lejleku, atje në Elbasan.Dikush nga të burgosurit u tregoi një histori, se nganjëherë kafshët kanë një ndjesi instiktive që të kuptojnë më mirë nga njerzit:”qenë vitet e para të çlirimit dhe ndodhesha me njërën nga bandat në veri të Shqipërisë.Një natë, një dimër i ftohtë që të priste si brisk, u shpëtova pas forcave ndjekse të kufirit.Duke kërkuar të fshihesha më zuri syri një guvë.U futa brenda.Pashë se qe nl shpellë e madhe dhe vetëm hyrjen kish sa të hynte një njeri me zvarritje.Kishin qenë edhe të tjerë para meje se pash dru dhe shkarpa rreth e rrotull.Gëzova se do ngrohesha pak sa të merrja veten nga të ftohtit dhe frika.E ndeza zjarrin e gjaku filloi të më shkrijë.Shpella u tymos dhe papritur pashë në fund të shpellës dy dritëza të kuqe që sa vinin e afroheshin drejt meje.Më zunë,-thashë,-por nuk kisha ku të shkoja.Dritëzat afroheshin dhe dallova se qe një ujk që vinte drejt meje.Nuk pata më kurajo.Qenë me mjaltë rojet e kufirit.Do të më shqyej nga uria,-mendova.Por jo.Ujku , me sa duket , nga tymi i zjarrit në shpellë, doli jashtë.Qëndroi dhe njëherë tek hyrja dhe iku.Më erdhi gjaku dhe zemra në vend.Në mëngjes zgjohem dhe shoh tek dera e shpellës ujkun me një ftujë në gojë.E la dhe iku.E rropa shpejt e shpejtë dhe shova urinë.Kjo u përsërit ditë me rradhë deri sa një ditë ujkun e vranë barinjtë dhe mua të nesërmen më kapën e më burgosën.Qe një kafshë e çuditshme dhe po kaq i çuditshëm do jetë edhe ky këlysh.Këtu do ta ketë kokën, tek neve deri sa ta vrasin dhe neve të na ndodhij gjëma.”I burgosuri që tregonte historinë e ujkut vdiq shpejt , por profecia i doli megjithse ai nuk e pa me sy dhe për këtë ka patur fatin e lumtur.Qeni rritej, kalonte rrethimin e gardhit me gjemba e kthehej përsëri.Të burgosurit e spaçit e ushqenin me dashurinë më njerzore.Kishin krijuar një mardhënie me të.Ishte i vetmi që sillte aromën e përtej gjembave të rrethimit.Me se nuk e ushqenin të burgosurit e shkretë.E qeni i shoqëronte ç’do turn deri në galeri, madje edhe në galeri qe futur.E kështu ditë për ditë, deri sa ndodhi revolta e Spaçit.Profecia doli.Katër të burgosur u pushkatuan dhe qeni hungëriu.Hungërima e tij i habiti oficerat dhe hetuesit dhe menjëherë i hapën dosjen dhe i bën gjygjin shembullor qenit të gjorë.Këta armiq të partisë e të popullit kanë bërë agjenturë nëpërmjet qenit.Kanë çuar dhe kanë marrë informacion nga jashtë.Dhe qeni u dënua me varje.Dhe qenin e varën në mes të oborrit të burgut të Spaçit.Qeni ngordhi duke nxjerrur gjuhën jashtë në drejtim të ekzekutorve, ndërsa u varros mes miljona lotësh , aty në rrëpirat e Spaçit rrëzë një mështenke që ti bëjë hije ç’do pranverë që shpërthen në sytha , lule e gjethe gjithë gjallesat e botës në lirinë e plotë të shpërthimit…..