Duke lundruar drejt qiellit ( Sekuenca VII ) / Nga ( Hamdi ) Erjon Muça

 

Duke lundruar drejt qiellit

( Sekuenca VII )

 

 

Erjon Muça

Nga ( Hamdi ) Erjon Muça

 

 

Eh sa të drejtë kish pasur mamaja e Orestit kur një vit të shkuar i kish thënë se viti kalon pa u ndjerë. Këtë po mendonte Oresti teksa përshkonte me makinë kilometrat e fundit të autostradës. Gjatë të gjithë udhëtimit mezi i priste ato kilometra përpara se të arrinte në Kanoza. Përgjatë asaj pjese të autostradës, ngriheshin, vigane, pemë ekualiptesh e më pas vendin e tyre e merrnin pemët e luleçetës. Ajo pjesë rruge atij i kujtonte Durrësin. Eh sa e kish marrë malli për qytetin e tij!
As nuk e vrau mendje se pritja në radhë ishte e gjatë e sfilitëse, madje nuk ish mërzitur fare që atë vit nuk kishin gjetur dhoma dhe kalimin e detit do e bënin jashtë: kjo ja shtonte edhe më shumë kënaqësinë e udhëtimit. Do e kalonte natën duke vështruar ujin që shkumëzonte pasi përplasej në krahët e anijes.
Nuk ishte vetëm Oresti me famijen e vet që do e kalonin natën mbi kuvertën e tragetit: vetëm një pakicë arrinte të gjente dhoma kurse të tjerët mbuloheshin nga qielli veror. Mbi traget takuan një fqinin e tyre edhe ai nuk ishte vetëm. Ai shoqërohej nga kunati dhe nga nipi i gruas së vet. Nuk kish shumë që edhe ai qe vendosur në Itali dhe ishte hera e parë që pas shpërnguljes që kthehej në atdhe. Madje edhe nipi i gruas që ishte pesë vjet më i vogël se Oresti e kishte udhëtimin e parë. Ai djalë dukej i elektrizuar. Një nëntëmbëdhjetë vjeçar që kthej në atdhe pas një mungese prej gati dy vjetësh, me makinën e vet. Kish gati një vit që kish marrë patentën dhe me mundime të mëdha jo më shumë se tre muaj të shkuara kish arritur të blinte një makinë. Ishte makina e tij e parë, e gjatë të gjithë kohës, bënte si bënte dhe e kthente bisedën tek ajo. Orestit ju mërzit biseda me të ndaj, duke u munduar që ai të mos e kuptonte i tha të atit dhe të tjerëve se do ngjitej në kuvertën e sipërme të anijes. Ndofta atje mund ta zinte gjumi.
Qielli ishte i mrekullueshë atë natë, madje edhe deti as që ndihej poshtë anijes. Yjet dridhnin lehtëshëm driat e tyre, sikur ti dërgonin sinjale me dritë pikërisht atij. Ishin të palëvizshëm e atij i shtohej trysnia e vogëlsisë së qënies njerëzore, përballë universit. Kur kish ndalur në një autogrill, për të furnizuar makinën me karburant, kish blerë edhe një shishe të vogël me Civas Regal: tani po e shijonte duke vështruar yjet e duke harbuar me mendime gati pa lidhje. E zuri gjumi gjysëm të trullosur nga mendimet e gjysëm nga alkoli. Kur u zgjua nuk e kujtontte mirë se kur e kish marrë gjumi, madje u habit kur pa që shishja ishte e boshatisur. Mos ja kishte pirë ndonje nga pasagjerët e tjerë teksa ai flinte? Apo e kish pirë e më pas kish fjetur? Këto pyetje po e mundonin teksa, bashkë me të atin që e kish zgjuar, po zbriste për të shkuar tek bari i tragetit.
E po ashtu si një vit më parë u drejtua për nga kiçi i tragetit, për të shijuar lindejn e diellit mbi Durrës.
Ndërsa vështrimi përhumbej mbi rrethin e zjarrtë që po niste të ngrihej mbi male. Mendja fluturonte në përsiatiet e veta kujtimore. I kujtohej se si para se prindërit e tij të trasferoheshin me banim në itali ai kish nisur të tretej mes turmës së Italianëve, duke mos e kujtuar për asnjë çast vendlindjen. Kish vendosur të bëhej pjesë e tyre. Ndihej pjesë e tyre. E megjithatë nuk e kish mohuar kurrë se nga vinte e kush ishte. Kurse tani, që pas kthimit të parë pas më shumë se pesë viteve mungesë, në vendlindjen e tij, e ndjente veten të huaj. Ai shkëlqim që e kish tërhequr aq shumë në fillim, tani kish sinur të zbehej, deri në atë pikë sa atij i dukej i zymtë. Kurse Durrësi i vet, tani, në këtë çast linjde dielli, i dukej si i mbështjellë me një eureol të mrekullueshme. Nuk kish mundësi ta kthenet kokën në krah të kudërt, pasi anija nuk e lejonte që të shihte pas, por edhe sikur ta kishte atë mundësi, ai nuk do e kthente kokën se kish frikë se mos ajo pjesë do i dukej si një hon i errët. Zhurmat e njerëzve sa vinin e bëheshin më të padurueshme. një herë mendoi tu bërtiste. ” Heshtni se po përdhosni mrekullinë me fjalët e juaja të kota” por nuk e bëri. Vuri duart tek veshët sikur do të mbështeste kokën, por e bëri vetëm që të largonte zhurmuesin që po i lëndonte mendimet . Nën atë gjysëm heshtje, gjysëm pasi zhurmat e njerëzve edhe pse me duar në veshë arrinin deri tek timpanët, nisi të këndonte me vet këngën “Stare Way to hevan”. Ishte e vetmja që i dukej e përshtatëshme për çastin megjithëse ai ishte mbi një anije dhe jo mbi një shkallë. Vetëm se përfundmi për të ishte i njëjtë: qielli. I dukej sikur po lundronte drejtë qiellit ( ose parajsës, siç mund të merrej edhe kuptimi tjetër i fjalës hevan), me një traget të zhurmshëm, mbushur me njerëz.
Durrësi i tij, në atë çast ishte edhe më çmueshëm se qielli i yjeve.

Në këtë mëngjes të ftohtë dimir, teksa shoh Orestin që tymos, pashmangmërisht si çdo mëngjes, në ballkonin e shtëpisë së vet, mendoj për qiellin. Tymi, i cigares, që ai çliron lehtë e mendueshëm ngjitet në qiell, e ska nevojë as për shkallë e as për traget. Madje mendoj se as ai nuk ka nevojë për to, atij tashmë i mjaftojnë kujtimet.

Të hash bukë të bardhë / Tregim për fëmijë nga Skënder Braka

Të hash bukë të bardhë

 

 

Skender Braka

Tregim për fëmijë nga Skënder Braka

 

Unë e mbaj mënd kënetën e dikurshme. E mbaj mënd sepse në dimër ujët e saj arrinte deri në pragun e shtëpis sime përdhese, ndërsa në verë, mbi zambakët e verdhë, që mbinin gjithandej, zukasnin mushkonjat, të cilat mbasditeve, ca puntorë me pompa dhe me maska përpara gojës dhe hundëve vinin e  spërkasnin gjithandej vëndbanimet e tyre. Në përfytyrimin tim këneta ishte syri i bukur i detit. Aty, buzë saj eci këmbadorazi dhe u rrit fëmijëria ime. Me të më lidhënin një mijë e një kujtime të bukura, që vështirë se mundet të më shuhen ndonjëherë nga kujtesa.

Mëngjeseve dilja nga shtëpia dhe vrapoj deri buzë ujit. Ngrija kokën dhe s’ngopesha duke vështruar kënetën e qetë dhe qiellin e pafund. më dukej sikur prej saj buronte gjithë jeta. Asaj kohe gjithandej rreth e rrotull kënetës mbizotëronte një qetësi e magjishme, një qetësi që vinte e prishej vetëm prej krikëllimave të pulëbardhave dhe zogjëve të tjerë të detit, që silleshin mbi të. Ngazëllehesha prej tyre dhe gjithçka aty më rrëmbente deri në përhumbje. Nuk kishte gjë më të magjishme se ato mijëra cicërima që tek përziheshin me fërshëllimën e lehtë e të pazëshme të erës, iknin dhe humbisnin tutje, duke u ndjekur aty këtu prej ndonjë krisme të shurdhët pushke të vjetëra të ndonjë gjahëtari. Mua më dridhej zëmra kur dëgjoja krisma mbi kënetë dhe, lutesha që asnjë zog apo rosë e egër të mos binte preh e shënjestrës së tyre.

Unë e doja kënetën time.E doja sepse atje kisha edhe miqtë e mi më të mirë dhe më të dashur, si lejlekët dhe pelikanët, që rrallë e tek m’i trëmbëte xha Ilmiu ngaqë kishte frikë se mos ia prishnin të mbjellat, që mezi arrinin të kalonin dyzetë centimetërshin për shkak të tokës së kripur.

Prej asaj kohe të largët më ka mbetur në mëndje një vegim të cilin nuk kam për ta harruar kurrë.Kështu ditë pas dite nisa edhe unë të shkoja gjithnjë e më thellë kënetës derisa një ditë, pas një kaçubeje zbulova papritmas folenë e një pelikani. Ai nuk u trëmb kur iu afrova, madje as nuk lëvizi nga vëndi, vetëm zgjati qafën e tij të gjatë e të hollë dhe hapi dy a tri here atë sqepin e tij ngjyrë rozë, si të donte të më uronte mirëseardhjen. Që prej asaj dite unë shkoja gjithnjë e më shpesh tek miku im. Një mëngjes kur po nxitoja për tek ai me një copë mishi në dorë, që e kisha ruajtur nga gjella e darkës, porsa më pa, lëvizi nga vëndi dhe më tregoi vezët e tij. Ishin dy vezë të mëdha të mbushura me pika të gjelbërta. Mezi prisja që ato të çelnin e të bëheshin zogj të mëdhenjë. Ne e mësuam shpejtë gjuhën e njëri- tjetrit dhe ta donim shumë njëri-tjetrin. Shpresoja që ndonjë ditë ai të më merrte mbi krahtë e tij dhe atyre çasteve ëndërroja sikur vërtetë me të fluturoja kaltërsive të pafundëme. E quajta Shkozi me emrin e lagjes sime. Peshkatarët vinin shpesh atyre anëve, por asnjëri prej tyre nuk e ngacmoi Shkozin tim të bukur. Unë e doja kënetën po aq sa edhe lejlekun. Më dukej sikur ajo ishte e lidhur me qënien e ti dhe me mua që nuk mund të rrija dot pa të.Por miqësia ime me lejlekun nuk zgjati shumë sepse një ditë në rrugën automobilistike e cila kishte pak muaj që ishte hapur dhe ndërtuar, që të vjetërit e pagëzuan me emrin”Rruga e Tiranës” u dëgjua një zhurmë e fuqishme. Plepat zunë të shkundënin prej degëve gjethet e tyre të zverdhura. Zhurma sa vinte e shtohej.,Mua më mbërtheu një frikë e cila sa vinte e më bëhej gjithnjë e më e madhe. Vrapova pas shokëve, ashtu siç isha i zbathur, me pantallona të shkurtëra e me kërthizën e barkut përjashta. Doja të shihja edhe unë si gjithë të tjerët se ç’ishte gjithë ai hekur i madh, e i gjallë, që po e bënte tokën të dridhej. Kur ai u bë më i dalluesh dhe ne iu afruan pranë, ndjeva të më pushtonte tmerri. Dikush pas krahve të mi tha se ai kishte ardhur për të tharë kënetën. Ujiin e saj do ta përpinte deti dhe se pas kësaj do të hapej një tokë e pafundë e tok me ujin dhe kaçubet do të zhdukeshin edhe zogjtë e shumtë që muajve të nxehtë bëheshin mysafir të saj. Fërkova sytë dhe doja që kjo që kisha dëgjuar të mos ishte veçse një gënjeshtër.Por jo, ajo kafshë gati si parahistorike, me hundë të madhe, në majë të së cilës kolovitej një kovë e madhe me dhëmbë të mprehtë, si të ndonjë egërsireje vazhdonte të afrohej gjithnjë edhe më tepër bregut të kënetës. Ashtu i lebetitur vrapova drejt folesë se lejlekut tim. Prej nxitimit u rëzova dy a tri herë në llucën kënetore dhe kur arrita tek foleja gati sa nuk më rat ë fikët. Lejleku im nuk ishte aty. As zogjtë që kishin çelur dhe porsa kishin filluar të mësonin fluturimin nuk ishin. Trupi mu drodh e zemra nisi të më rrihte me forcë. E thirra me sa fuqi që kisha por edhe pse qielli ishte mbushur me zogj që kishin nisur ta braktisnin, asnjëri prej tyre nuk më ktheu përgjgje. E thirra derisa u ngjira, pastaj u ktheva duke qarë në shtëpi gjithë duke qarë e mallkuar ata që kishin sjell aty atë përbindëshin prej hekuri. Ashtu të mbytur prej lotëve dhe prej ngashërimit më gjeti babi që porsa ishte kthyer nga reparti. Çuditërisht edhe ai ishte i gëzuar që do të thahej këneta jonë.Isha bërë një grusht njeri. Babai më mori në duar. Mundohej të më qetësonte. Eh, babai im i mirë. “Eja!, Eja të dalim bashk!, më tha. Unë mundohesha t’i shqitesha nga krahërori, ku më mbante të mbështjell për të më larguar frikën. Mundohesha t’i largohesha atij kraharori që për mua kishte qënë aq i ngrohtëe, por që atij çasti po më dukej aq i akullt. Ndërsa ai qeshte me një keqardhje dhe më thoshte përsëri se asgjë e frikshme nuk kishte në atë makinë të madhe që vinte për të tharë kënetën. Në atë makinë të madhe që do të hapte një kanal të gjëra sa të lundronte në të një anije. “Përse ke frikë”, më tha. “Nuk më ke thënë se do të bëhesh trim? Ai është një eskavator…Përse të kesh frikë nga një eskavator? Pas tharjes së kënetës, në tokat që do të hapen, do të mbillet grur. Grur që ti të mos hash më krunde, por bukë të bardhë.Të hash bukë të bardhë bir” Me gjithë lutjet e tij dhe fjalët e ëmbëla, unë vazhdoja të qaja. “Nuk dua bukë të bardhë babi, jo.. dua lejlekun tim.Dua lejlekun tim”.

Nuk dua që të thahet këneta.” Nuk doja të iknin një herë e përgjithmonë miqt e mi të ngushtë, lejletët dhe pëlikanët dhe kënetën ta mbyste kripa. Asaj dite i lava me lot faqet e tij me atë lëkurë të butë. Do të ngrihen edhe uzina, tha babai, që mundohej të më qetësonte duke më thënë se lejlekët do të kthehen përsëri edhe pse e dintë që po më gënjente.Që prej asaj dite unë nuk I pash më lejlektët e bukur të ktheheshin tek ne….

 

 

11113902_1025813244103087_5339943027623141085_n

“Nuk dua bukë të bardhë babi, jo.. dua lejlekun tim.Dua lejlekun tim”.

Statusi i shkrimtarit sot ( Kumtesë për Festivalin ndërkombetar të poezisë në Prizren”Drini poetik ) / Nga Flori Bruqi

Statusi i shkrimtarit sot  Kumtesë për Festivalin ndërkombetar të poezisë në Prizren”Drini poetik”     NGA FLORI BRUQI     Jorge Francisco Isidoro Luis Borges do t’i mjaftonte vetëm një fjali për ta dhënë mrekullisht thelbin e dinjitetit: “Individ dinjitoz … Continue reading

Poems by Eftichia Kapardeli

Poems by Eftichia Kapardeli         ΕΡΩΤΑΣ   Χύθηκε το άρωμα η μέλισσα της ηδονής ,σπαρταρά στων κρίνων την σπορά *** Γερμένος στην αγκαλιά σου στον σπαραχτικό ύμνο των φιλιών σου αποκοιμιέμαι γλυκά *** Ω! θεά της ομορφιάς … Continue reading

Leonora Lokaj

          Leonora Lokaj   Leonora Lokaj ka lindur më 08.01.1985, në Deçan, Kosovë. Qysh në fëmijëri i është zgjuar pasioni për letërsinë, duke shkruar dhe vargjet e para poetike. Poezitë dhe krijimet e saj të hershme … Continue reading

“Progresi dhe Sfidat në Ballkanin Perëndimor” – “Progress and Challenges in the Western Balkans” / Deklaratë e të Nderuarit Joseph J. DioGuardi

  Deklaratë e të Nderuarit Joseph J. DioGuardi President, Liga Qytetare Shqiptaro – Amerikane (LQSHA)   Komiteti për Punë të Jashtme i Dhomës së Përfaqësuesve Nënkomiteti për Evropë, Euroazi, dhe Kërcënimet në Rritje   “Progresi dhe Sfidat në Ballkanin Perëndimor” … Continue reading

ASKUSH DHIMBJEN E ASKUJT NUK E NDJEN. / Nga Merita Sadiku

ASKUSH DHIMBJEN E ASKUJT NUK E NDJEN.

 

 

Merita Sadiku

Nga Merita Sadiku

 
Do bëhet mirë dëgjoja një zë pranë meje, u rrotullova të vështroj kush më flet. Por një vajzë e ulur më larg meje me shpin të kthyer ,fliste me vete, e shpesh hundët i ngrinte, dukej si në vaj .Nuk ju afrova thjesht nisa ta kundroj me vëmendje
E re e brishtë por e vrarë shumë e vrarë ,i pëshpëriste vetes pa ndalë do bëhet më mirë zemër më mirë.Çti ketë ngjarë vallë !?plot historira e përgjigje nisën trurin ta ushqejn!? ,në çast i stopova dhe mendova,, sikur të heshtja me mendimet e mia ,e ta dëgjoja ,ajo flet me zë të lart ,d.t.th s’po bëj mëkat që e dëgjoj.
Do bëhet më mirë moj zemër pse kaq shumë loton,. E dije që i tillë është, të thashë dikur mos e dashuro, por ti e bëre dhe e bëre përsëri, i fale zemrën një njeriu që se din çka është, i fale përkushtim dikujt që s’din ç’është ajo fjalë ,egoist cinik dhe vetjak sa keq ,,,ndërsa ti e hapur e ëmbël dhe e lirë.
Ai i mbylluar ,ama edhe i ftohtë shumë i ftohtë ,pse më përsërit e dua pse.
Kur ai s’ka asgjë prej flake, prej zjarri apo ndjenje të tillë. Është një njeri, e si ai ka plot. Ai është si shprehja qeros dhe fodull ,po po ai është fodull shumë fodull.
Por ama nga sot do më dëgjosh e imja zemër, dhe do vazhdosh të shërohesh .Jeta të dha shkollë të madhe ke marë diplloma e diplloma, por si të bëhesh e ftohtë s’ta mësoj dot, kêtë do e mësojm bashkë ,,si,,, dhëmb e mira ime në dashuri ka dhe dhimbje
Nuk mund të dashurosh një sozi por një mashkull, e meshkujt moj zemër llogjikojn vonë, dhe janë meshkuj e kanë më pak të zhvilluar sensin e përgjegjësis për një lidhje e përkushtim .Nuk e dij ndoshta i gjykoj keq pse ai më zhgënjeu e të gjithë i fus në një thes .Por këtë përshtypje kam.e meqë këtë karakter pis s’ja durova dot .
Atëherë të dhashë urdhër të largohesh duke fshire,, çdo foto,, uhhh sa i bukur është por i fshiva ,,,
Çdo shkrim oooo sa i ëmbël por prap i fshiva,,.
Por kur u futa në programin kujtim, aty s’kisha opsion fshirje., vetëm përjetimi të përjetshme.
Dhe heshtje,,, nuk foli më, por e dëgjoja tek hundët ngrinte e shtrëngonte shallin krahëve të saj .

U largova duke menduar pse dashuria ka kaq ëmbëlsi. Por në çdo peshore dhimbja peshon më shumë .Pse nuk mendohemi më gjatë, e të mos i bëjm të tjerët e veten të vuaj .S’dij si dhashë dot përgjigje vetes, të gjithë ne flasim japim mend, pa e njohur personin apo dhimbjen e tij .Por tonën thua a e shëron dikush ,sikur në vënd të asaj vajze të isha unë e të më thonte dikush ,,,ooo pse mërzitesh ti je e re do dashurosh përsëri .Do e shikoja me inat, e shyqyr që sytë nuk vrasin se do e gozhdoja në vend .Të shërohesh merë kohë, e vërtet koha është mësim ,por është edhe një ftohje në raport me tjetrin.Se gjithmon do kesh shëmbëlltyren e tij përpara, e dashje pa dashje do e krahasosh më ate dikur.E dashurin e re do e ujitësh me dhimbje dhe vetmbrojtje ,,E nga kjo shpesh humbet më të bukurën .Por nuk ke tjetër zgjidhje, jeta është mësim që zbatohet në përditshmëri,

Diku kalon me “0” lotë e diku e mbush një detë plot .

Pastaj të mbetet cilën dipllomë do fusësh në punë .Kollaj ta shkruash vështirë ta zbatosh ?Mirë bëra që u largova njeriu shokë më të mirë ka veten e tij.

 

26.05.2015

Donika Paci

                Donika Paci   Donika Paci lindi më 21 Dhjetor 1988 në Fushë-Alie të  Dibrës. Kreu shkollën e mesme në  “Seit Najdeni”  Peshkopi. Që në adoleshencë filloi te shkruajë  poezi. Ka botuar cikël … Continue reading

Audiencë me shkrimtarin Gjeke Marinaj – NJOFTIM I SHOQATES SE SHKRIMTAREVE SHQIPTARO-AMERIKANE. / Kryesia e Shoqates se Shkrimtareve Shqiptaro-Amerikane

  Audiencë me shkrimtarin Gjeke Marinaj   NJOFTIM I SHOQATES SE SHKRIMTAREVE SHQIPTARO-AMERIKANE.   Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë organizon Audiencë me Shkrimtarin Gjeke Marinaj. Do te flasin figura te njohura te letrave shqipe ne Diaspore, studiuese dhe kritike te krijimtarise … Continue reading

Muaji i Naim Frashërit ( Katër arsye pse poezia “Përpara Krishtitë” është një poezi nga më të realizuarat në gjithë historinë e poezisë shqipe ) / Nga Erget Cenolli

  Muaji i Naim Frashërit   Katër arsye pse poezia “Përpara Krishtitë” është një poezi nga më të realizuarat në gjithë historinë e poezisë shqipe.   Nga  Erget Cenolli     1.Forma e vargjut dhe e stofave. Kombinimi i 10 … Continue reading

KRIJIME (PËR)JETËSIMI E (PËR)KUSHTIMI… (Ajet Shala “Antologji për çlirimtarët Ilaz Kodra dhe Antigona Fazliu”, Prishtinë, 2014) / Nga Bilall Maliqi

KRIJIME (PËR)JETËSIMI E (PËR)KUSHTIMI…   (Ajet Shala “Antologji për çlirimtarët Ilaz Kodra dhe Antigona Fazliu”, Prishtinë, 2014)     Nga Bilall Maliqi   1.   Për të shkruar një Antologji poetike është një punë e mundimshme e autorit të saj … Continue reading

Poetët janë shprehës dhe emërtuesë të emocionit të fortë, që shpërthen nga bukuria e psikikes, njerëzores e shpirtit artistik. / Nga Raimonda MOISIU

Poetët janë shprehës dhe emërtuesë të emocionit të fortë, që shpërthen nga bukuria e psikikes, njerëzores e shpirtit artistik.     Nga Raimonda MOISIU     Poetët janë shprehës dhe emërtuesë të emocionit të fortë, që shpërthen nga bukuria e … Continue reading

Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë (SHSHSHA-ë) / Nga Raimonda MOISIU

Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë (SHSHSHA-ë)     Nga Raimonda MOISIU Kryetare e Shoqata E Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë     Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë (SHSHSHA-ë) lindi në sajë të devotshmërisë, forcës qytetare e intelektuale, kurajos e përkushtimit, të ritregojë e njohë historinë, … Continue reading

Libri : “Fjalori i fjalëve të turitme të “gegnishtes letrare” i autorit Ernest Marku vjen me dinjitet si formë e traditës së letërsisë sonë të vjetër. ( Botim i Shtëpisë Botuese ” Muzgu” ) / Nga Mark Simoni

    Libri  : “Fjalori i fjalëve të turitme të “gegnishtes letrare” i autorit Ernest Marku vjen me dinjitet si formë e traditës së  letërsisë sonë të vjetër. ( Botim i Shtëpisë Botuese ” Muzgu” )           … Continue reading

Kulla e lartë e rojës (Sekuenca VI ) / Nga (Hamdi) Erjon Muça

Sekuenca VI
Kulla e lartë e rojës

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Diçka kish ndodhur brenda qenies akoma të pa pjekur të Orestit. Një këputje nga ato që zor se ri-ngjiten. Ose më mirë, që nuk ngjiten kurrë. Janë plagë që i mban me vete gjatë të gjithë jetës, që herë dhëmbin e herë, ngaqë strese të ndryshme të bëjnë ti harrosh, jo.
Ato tetëqind kilometra të bëra në kthim i kujtonte mjaft mirë edhe përse kishin kaluar më shumë se dy muaj që qenë kthyer nga Durrësi.
Qe darkë kur u ndesha me të dhe ai po shkonte të luante me djemtë e grupit që kish krijuar. Black kiss- ishte në bagazhin e makinës. Kishte pamjen e një sonambuli, por veçse me sy hapur. Dukej që ishte midis dy botëve, asaj reales dhe i-reales, të ëndërrimeve.
Djemtë e kompleksit i përshëndeti si gjithnjë, pa u dhënë të kuptonin që ishte me moral thyer. Ai ishte lideri dhe nuk duhet kurrsesi të jepte shenja lodhje, përhumbje.
Përveç kitarës kishte edhe një qese ku dalloheshin qartë dy shishe, Chivas regal. Këtë herë e kishte ai radhën të sillte për të pirë dhe ai sillte vetëm atë lloj wiski. Djemtë hapën shishet me naivitetin e të rinjve, pa e kuptuar se çfarë dëmi i shkaktonin vetes. Por në atë moshë askush nuk e kupton se çfarë dëmi sjell jo vetëm alkooli. Në fakt qenia njerëzore kurrë nuk kupton…
E kujt po i plas, askush nuk është i pavdekshëm, të gjithë jemi të dënuar me vdekje në pritje të ekzekutimit: Këtë e thoshte shpesh Oresti e ndoshta kish të drejtë. Vetëm se njerëzit nuk duan ta pranojnë ndaj dhe shpresojnë pambarimisht…
Atmosfera u ngroh nga dalldisja e alkoolit dhe pas atyre pak akordeve për tu nxehur, ai, Oresti nisi një rif të njohur për të gjithë djemtë. Këto dy muaj atë këngë e kishin luajtur gati çdo herë që qenë mbledhur. Nuk ishte pjesë e lehtë por duke e lujatur çdo javë, patën marrë një farë konfidence me të. Ju po vrisni mendjen se ç’ këngë ishte. Një këngë shkruar nga dikush por që e kthye në hit dikush tjetër.
All Along the wotchtower.
Atij i kujtonte mbrëmjet e gushtit në Durrës mes zallamahisë të bulevardit dhe zhurmave të lokaleve të tej mbushura. Atë këngë ai nuk e këndonte, e bërtiste, ja ulërinte dikujt, asaj gjësë që sajis fatet e jetëve tona. Rifin e kitarës ja përplaste në fytyrë si dorezë sfide dhe ndiqte hap pas hapi virtuozitetin e Adrianos me zërin dhe akordet e veta që dukeshin si të egërsuara. Bateria, ashtu live, me egërsinë e vet, i mbulonte istrumentat e tjera dhe ai mundohej që të mos mbytej nga ritmi i baterisit.
I vinte të qante, të ulërinte, të hidhej, të vraponte pa ndaluar deri në Bari dhe vetëm me të mbathura të kridhej nën ujin e kripur të atij deti që aq shumë i mungonte. E sërish i vinte për të qarë pasi kish frikë të “ikte” nga kjo botë, larg nga bregu tek i cili kish lënë fëmijërinë vet.
Eh kjo këngë, e lodhte, e emociononte, e kthente dhe një herë në atë periudhë kur shëtiste rrugëve të Durrësit me ëndrrat e Italisë të harlisura në shpirt. Dhe ja tani i jepte të drejtë një fjale të urtë Italiane, që thotë: non tutto quel che lucica e oro. ( jo gjithçka shkëlqen është ar) jo nuk është aspak. Vetëm pasi kemi prekur me dorë e kuptojmë.
Adriano nuk donte të ndalte, pasi ajo këngë, Jimi Hendrix ishte idhulli i vet, dhe Oresti e ndiqte derisa bateristi lëshonte shkopinjtë ngaqë që ishte lodhur në ato dhjetë minuta që ata të dy e zgjasnin këngën. Por edhe ata nuk e kuptonin menjëherë. Dhe ajo, kënga vdiste ngadalë edhe për atë darkë. Bateristi më pas e pyeste sërish se që kur ishte bërë fans i Jimi Hanrix-it. Dhe Oresti që duke rrëkëllyer atë çka kish mbetur nga shishja e dytë e wiski-t i thoshte.
– Je me fat se sonte nuk e provuam hole lota love.

Ja tani e shoh sërish, në këtë mëngjes dimri. Gjithçka ka humbur si avull uji në një ditë të ftohtë. Grupi nuk mblidhet më si për inat të ëndrrave dhe të Black kiss-it që qëndron e braktisur mbi mensol. Edhe anëtarët e tjerë të grupit kanë probleme të tjera në jetët e tyre. Adriano është martuar e ka një djalë, Juri është martuar, kështu ka dëgjuar për të. Edhe Rikardo është martuat por akoma nuk ka fëmijë. Kurse Oresti çdo mëngjes shoqëron vajzën në shkollë dhe djalin në kopësht. All along the wotchtower është po aty. Por vetëm se atë e këndon Jimi Hendrix, shoqëruar nga kitara e vet. Vajza dhe djali duke e dëgjuar gati çdo ditë, kanë nisur ta dashurojnë atë këngë. Kurse në sytë e Orestit unë shoh po të njëjtat ndjenja që ja pashë atë mbrëmje të shumë viteve të shkuara, kur ai ende ëndërronte.

28-02-2014

DOLI NGA SHTYPI I SHTËPISË BOTUESE “VLLAMASI”, DHE VIHET NË QARKULLIM LIBRI “FLAS ME HESHTJE “ ME POEZI TË ZGJEDHURA TË POETESHËS, MIMOZA LESKAJ, ME REDAKTIM DHE KOPERTINË TË SHKRIMTARIT VULLNET MATO.

  DOLI NGA SHTYPI I SHTËPISË BOTUESE “VLLAMASI”,  DHE VIHET NË QARKULLIM LIBRI “FLAS ME HESHTJE “  ME POEZI TË ZGJEDHURA TË POETESHËS, MIMOZA LESKAJ, ME REDAKTIM DHE KOPERTINË TË SHKRIMTARIT VULLNET MATO.   HESHTJA E ZONJËS MIMOZA LESKAJ, FLET … Continue reading

Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi ( Sekuenca V ) / Nga (Hamdi) Erjon Muça

Sekuenca V
Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

E lashë vetëm Orestin në kohën kur po sbriste nga trageti, në tokën Italiane. Une fjeta për të mos u përballur me katrahurën të cilën duhet të përjetonin Shqiptarët në tokën fqinje. Nuk isha prezent as kur Polici i kufirti pasi i kontolloi pasaportat dhe lejet e qëndrimit i tha:
– Gjeni të fejuara këtu dhe mos shkoni më në Shqipëri se na lodhët edhe neve!- Oresti nuk ju përgjigj. I bëzëqeshi lehtë, gati pa mendje saqë mu duk si instikt i kushtëzuar e fytyrës së tij, e cila merrte pamje të qeshur kur nuk donte ti kthenet përgjigje idiotësive. Gjumi më doli kur ndodheshim në autostradë dhe u përballa me mërzinë që nga shpirti kish bymyer deri tek fytyra e tij. Ishte një mërzi pak e habitëshme, dukej sikur edhe ai po mendonte atë mëngjes të largët, kur për herë të parë udhëtonte në tokën e ëndrave.
Kabina e trenit ishte e ngrohtë dhe aty ai nisi ta ndjente veten mirë. Gjatë rrugës për tek stacioni i trenit kish mbërdhirë, ngaqë rrobat i kishte të lagura. E tani ato po thaheshin.
Treni ecte dhe peisazhi rendte anash tij. Oresti dukej i lumtur, ishte i lumtur, dhe nuk ja ndante sytë panoramës së mrekullueshme: të paktën kështu i dukej në atë çaste. Gjithçka i dukej e mrekuuleshme: një ëndërr që bëhej realitet. Durrësi ishte larg dhe nuk e di përse në atë çast ai i vinte në mendje i zymtë, i rrëmujshëm, i përbaltur, pa asnjë vlerë. Në të kundërt ky peisazh rendës i dukej i mahnitshëm plot me ngjyra. Akoma nuk po arrinte ta besonte të vërtetën relae të cilën po sodiste. Hera-herës përpëliste sytë a thua sikur donte të shkëpuste nga vështrimi ndonjë mirazh.
Kurse tani, fytyra i qeshte vetëm kur në horizontin lindor, shfaqej e kaltra e Adriatikut, e më pas sërish mërzi, e prekshme. E gjithë panoram që rendte krahas makinës së tij tashmë i dukej e zymtë, e kotë dhe jo si Durrësi i vet, plot ngjyra dhe jetë. Plot kujtime të rizgjura nga letragjia e gjatë.
– Pse je i mërzitur?- E pyeti e ëma që ja shihte fytyrën nga pasqyra e makinës.
– Nuk e di! Ndoshta ngaqë ikëm sërish.
– Po hë mi mam mos u mërzit se Gushti vjen shpejt.
– Po po! Duhet edhe një vit.
– Eh sa shpejt kalon viti, as që ke për ta ndjerë. Këtu do jemi dhe do flasim. – Ai u qesh. jo nga ajo që tha e ëma atë ndofta as që e dëgjoi por sepse sërsih në krah të majt u duk Adriatiku i mrekullueshëm.

Po! Mamaja e Orestit kishte të drejtë, vitet ikin pa u ndjerë. Këtë ndjenjë ja shoh edhe këtë mëngjes të ftohtë dimri, njëzet vjet nga dita që shkeli në Itali. Ka vështrimin e përhumbur drejtuar lindjes dhe duket sikur kërkon me ngulm, të kaltrën e Adriatikut, ndoshta edhe siluetat e kodrave të Durrësit. Ato janë tepër larg, në distancë dhe në kohë. Madje edhe imazhi i Durrësit tashmë ka nisur të zbehet si tymi i cigares që zhduket shpejt në ditët e ftohta. Ai po numëron ditët që e ndajnë nga Gushti, për të rifreskuar kujtimet e veta për të forcuar imazhin që mban gjithnjë në shpirt.

“Solidariteti ka Ngjyrë dhe Zë të fuqishëm” (Diskutim i hapur për projektligjin mbi Nënshtetësinë e Brezit të Dytë, nga “Arogji” ) / Ira Londo; P.R. & Media Relations

  “Solidariteti ka Ngjyrë dhe Zë të fuqishëm”   (Diskutim i hapur për projektligjin mbi Nënshtetësinë e Brezit të Dytë, nga “Arogji” )      Organizata e emigrantëve “Arogji” (Përkrahje) ka organizuar të martën, 19 maj, një diskutim të hapur për projektligjin … Continue reading