Il ricettario dell’Artusi / AGATA FALESCHINI

Il ricettario dell’Artusi

Artusi

AGATA FALESCHINI

http://www.margutte.com/?p=10117

 

 

Adesso è autunno, le foglie si colorano di porpora, alcune di giallo come canarini.

Sembra tutto in movimento, il vento soffia e costruisce cerchi come una giostra a tutta velocità.

Adesso è proprio autunno, sì perché fa ancora caldo e le foglie non vogliono scendere, sono sempre verdi, forse solo le più stanche di vivere si lasciano morire.

No, non è ancora autunno, è solo un’estate all’infinito, un’estate piovosa, un’estate folle, umida che si trascina e inghiotte la piccola stagione, quella dai colori dei quadri di Monet.

Mafalda, la Signora dal fare carino, oggi è entrata in biblioteca.

Come una luna, indossa un cappellino blu punteggiato di brillantini oro e scarpe basse francesi, con fiori di velluto sempre blu.

Mentre accomoda una vicino all’altra le sue buste e una scatola, questa decisamente rumorosa, salta fuori un gatto arancione.

I miei occhi stralunati si accendono come gli occhi gialli del gattone e mi addentro ancora di più in quell’atmosfera famigliare giocosa. Anche io ho un gatto.

Mafalda scusandosi con mille frasi e richiami al gatto, che in quel momento scappa veloce dietro lo scaffale dei libri, mi fa capire che ha da fare una confidenza. Racconta di abitare con la sorella, la sorella maggiore e tanto vecchia, e che vorrebbe con estrema urgenza il Ricettario dell’Artusi.

In biblioteca ricordo di aver intravisto qualche ricettario, ma Mafalda vuole solo l’Artusi.

Salgo al terzo piano in archivio e mentre sento scricchiolare tutti gli scalini della vecchia scala, Mafalda mi segue e comincia a chiacchierare, discorre del tempo, del tempo che non è più lo stesso, di come s’invecchia anche male, perché c’è l’infanzia felice, c’è l’infanzia dolorosa, e poi la serena vecchiaia, ma c’è anche la vecchiaia in solitudine che è peggiore di un’infanzia dolorosa.

Parla, parla e la sento ogni tanto ridere, ma quello è per le ricette che non sempre vengono.

Trovato lo scaffale delle ricette, comincio a rivoltare tre libri molto vecchi, tarlati e ingialliti che sembra ci siano cadute le briciole grasse di un sufflè, anche se sto pensando e ascoltando la conversazione divertita della Signora Mafalda.

Uno è rosso e racchiude come a far sembrare un libro pudico, le ricette da Le mille e una notte, ricette esotiche ricche di spezie e di consigli su come rendere più appetitosa una cena e anche il dopocena, forse piccanti per il troppo curry e zenzero.

L’altro libro è verde e descrive le verdure, le proprietà, gli ortaggi che fanno bene per un’alimentazione leggera e sana, leggera quasi a volare e sparire.

L’ultimo libro che scivola per terra, prima di trovare l’Artusi, è un libro dalla copertina blu, blu come la notte, ha dei puntini gialli, sembrano delle stelle, ma sono solo piccoli buchini fatti dai tarli, quegli strani insetti che quando apri un libro mai letto, scappano alla visione della luce, si coprono i minuscoli occhietti e fuggono come un lampo. Pare un libro misterioso, ha persino le pagine ancora chiuse della prima edizione.

La Signora Mafalda salendo scricchiola la vecchia scala, un po’a fatica, è tardi e bisogna fare in fretta, perché ancora pochi minuti e la biblioteca chiude.

Decido quella sera di fare uno strappo alle regole e tengo aperta la biblioteca, ma solo per me e Mafalda. Sento che ha da raccontarmi troppe cose e scorgo dai suoi occhi una certa premura.

La premura di aprir bocca.

Mafalda come un fiume in piena si sta trascinando tronchi e rami secchi, ha da ripulirsi il greto e vomitarmi addosso la sua solitudine, immensa solitudine.

Racconta a singhiozzi e mi sorprendo perché mai avrei sospettato una tristezza dal suo volto, la sorella la rimprovera ogni giorno, la osserva in continuazione, si sente oggetto scrutato e misurato in ogni movimento, quasi le viene voglia di fuggire, ma la sorella è anziana, vecchia e le fa compassione. Abitano nella stessa casa da tanto tempo, e non si sono mai sposate.

Mafalda dice che la sua vita dopotutto scorre serena ed appagata, invece la sorella ha indossato i panni della severità, grigi e scuri. A giorni alterni è acida e scontrosa e si rasserena solo verso sera, anche molto tardi. Mi racconta di aver trovato la sorella un giorno mentre guardava inferocita il gatto arancione dentro un mucchio di piccoli pezzi di carta. Un libro molto prezioso, trasformato in un nido caldissimo e ben ricamato. Sembrava impazzita.

Una corsa tra il vicolo, affrontando mille scalini in discesa e quella scena disastrosa hanno condotto così la Signora Mafalda in biblioteca. E con il gatto arancione nella scatola.

Il ricettario dell’Artusi deve ritornare in quella casa.

Adesso l’autunno si è ripreso il suo vestito rosso e giallo e comincia a piangere pioggia, anche al mare piove e da tutta una settimana.

NE NDIHEMI TË PRIVILEGJUAR, QË PASQYROHET PUNA DHE VEPRIMTARIA E SHOQATËS SONË (Libri i prof.Murat Gecaj, “Me shpirt atdhedashurie”) / Nga: Av.Agron Isa Gjedia, Kryetar i Shoqatës Mbarëkombëtare “Bytyçi”-Tiranë

NE NDIHEMI TË PRIVILEGJUAR, QË PASQYROHET PUNA DHE VEPRIMTARIA E SHOQATËS SONË (Libri i prof.Murat Gecaj, “Me shpirt atdhedashurie”)     Nga: Av.Agron Isa Gjedia Kryetar i Shoqatës Mbarëkombëtare “Bytyçi”-Tiranë     Av. Agron I.Gjedia     Bëjmë të ditur … Continue reading

Releksion mbi vëllimin me tregime Enukët ëngjëllorë, të shkrimtarit Moikom Zeqo. (Bota shqiptare 2013) / Nga : (Hamdi) Erjon Muça

Releksion mbi vëllimin me tregime Enukët ëngjëllorë, të shkrimtarit Moikom Zeqo.

(Bota shqiptare 2013)

 

 

Erjon Muça

Nga : (Hamdi) Erjon Muça

 

 

” Seremo datur cunctis, animi sapienta pancis!
( gjuha i është dhënë gjithkujtë, mënçuaria pakujt)! “

 

 

Të shkruash poezi apo edhe prozë, nuk është aspak e lehtë. Këtë e them me bindjen dhe sigurinë e atij që rreket të shkruaj gjëra të vogla, të thjeshta. Por të shkruash diçka të tipit të këtyre tregimeve është, është…
Po! Po!
Haluçinante.
Po e përdor edhe unë këtë term të autorit megjithëse përdorimi i tij është paksa i rrezikshëm. Është e tillë pasi vetë termi rjedh nga fjala halucinazione, që ka dy kuptime si në gjuhën mëmë prej nga rrjedh ashtu edhe në gjuhën tonë.
Pra thikë me dy presa.
Kuptimi i parë është vegim dhe vegimet në të shumtat e rasteve janë përfundim i një gendje anomale, pisikodelike. Kurse i dyti është, vizion dhe vizionet në të shumtat e raste që njohim, kanë qenë dhe mbeten rrëfimtare, përfundim i një gjendje surreale, të shenjtë.( Natyrisht unë po e përdor në kuptimin e dytë të sajë.)
Teksa lexon këto tregime vizionare, ndihesh keq, të vejen keq. Pasi këto tregime, nga ajo që mund të kuptojë një lexues i mesëm, si unë, nuk mund të jenë për të gjithë, për masën. Në njërin prej këtyre tregimeve lexuesi kupton se kjo keqardhje ka zaptuar edhe vetë autorin. Kur shkruan se masat mbushin stadiumet dhe boshatisin bibliotekat publike.
Janë këto, masat që adhurojnë Mesi-n dhe injorojnë Borges-in.
Nuk njohin ekzistencën e Gabriel Garsia Marquezit, por adhurojë madje dëshirojnë jetën, pasurinë e Pablo Eskobarit.
Ky libër nuk ka se si të jetë për masat që mundohen të lodhin xhepat, por jo mendjet e tyre të papërdorura. Asnjë nga këta individë nuk do të mund të duronte dot vizionin e këtijë libri.
I magjinoj sikur një nga këta individë të pasur, të futej në një dyqan margaritarësh dhe diamnatësh dhe në vënd të një shitësi të rëndomtë të gjente autorin e Enukëve Engjëllorë, Intelektualin Moikom Zeqo. Ai duke i terguar një diamant do ti thoshte.
” Zonjë, ose zotëri” ju jeni duke blerë copëzën më të bukur të karbonit të cilën e shkëputi ga gjiri i tokës mëmë, llava e nxehtë që shpërthnte për në sipërfaqe nga zemra e bërthamës së sajë. E duke kalur përmes shtypjes së madhe që toka mëmë ushtroi mbi të, doli në sipërfaqe me këtë formë.” Njeriu, i masës do e shihte me habi, gati i tmerruar. Pasi për të është e pamendueshme që diçka kaq e tejdukshme të jetë pjellë e diçkaje të zezë sterr.
Në këtë libër, Moikom Zeqo, duket sikur i flet të gjithë idhujve të vet, por duke i parë si të barabartë dhe pa kurrfarë frike: për tërmetin filozofik, psikologjik dhe ekzistencial që rreziokn të shkaktojë!
Dilemave madhore, ( Equacioneve ekzistencile me dy të panjohura) i bashkangjit edhe të panjohurën e tretë. Të gjitha dilemave duke futur këtu edhe atë të hamletit, të Faustit, duke mos përjashtua as atë dilemën gati banale që udhëton edhe në gojët e masës.
Është ajo dilema e vezës dhe e pulës, se kush lindi e para,( Kush është e parë vlera X apo vlera Y) ai me qetësinë e një gjeniu i fut edhe vlerën e tretë (Z ). Këtë e bën duke përdorur në mënyrë figurative elemntin ujë. Pra ai na thotë: mirë që nuk e dimë se kush e polli pula vezën apo veza pulën? Por ama kush e fekondoi vezën që do pillte pulën që do pillte vezën.
Autori, në faqet e këtijë margaritari absurd, real, përdor një thënje latinë të cilën unë e përdora në filim dhe tani dua që ti shtoj edhe diçka.
Nëse gjuha është për të gjithë dhe mënçuria e disave, gjenialiteti, kurdo që shfaqet, është i parakohshëm, për kohën.
Qe i parakohshëm në antikitetin e Pitagorës, të Platonit, të Arkimedit, të Virgjilt dhe të Senekës. Ishte i parakohshëm në mesjetën e Pjer Abelarit. Mbeti i tillë në rilindjen e Dantes, Machiavelit dhe të Da vinçit. Vazhdoit të ishte i tillë në klasicitetin e Mazartit. Po ashtu edhe në modernizmin Dekadent të uajlde-t, të Nitzhe-s, kafka-s, apo në bet generation të Kerouac-ut. Dhe vazhdon të jetë i tillë në postmodernizmin Haluçinant (Vizionar) të Enukëve engjëllorë. Të Intelektualit Moikom Zeqo.
Ndokush mund të mendoj se kam ekzagjëruar, se po deliroj. Nuk kundështoj dot askënd, ngaqë ky libër më ka sygjestionuar,(Kushtëzua vizionet e më parshme) shumë. Aq shumë sa tashmë as shiun që bie jashtë dhomës time nuk e shoh si më parë, pas qelqeve.
Por jam duke e parë pas një kompozimi kimik të përberë nga pluhur siliçit dhe e disa mineraleve të tjera , që po të ndodhej nën shi do të qe kthyer në baltë.
Pjesë e baltës fillestare.
Piza 10-02-2014