Cikël poetik nga Diamanta Zalta

diamanta zalta 1
Cikël poetik nga Diamanta Zalta

 

 

 

SILUETË

 

Siluetën time ,

Ja fala  një ditë  dallgës ,

Mendimin  çapkën ,

Një ylli .

 

Qershi  e  ëmbel  e buzës

më  rrëshqiti ,

Në bar ,

Si   pëshpërimë   prilli .

 

 

Mbeta  ditëve  të mija   shtatzana ,

Të  cilat   lindin  vetëm

pranë teje .

 

. . .  e që vetëm aty   ,

munden të shkarkojnë ,

Peshën  e  mallit  të bukur ,

Si bebe .

 

 

MEDITIM  NË BREGDET

 

O perëndim  i bukur,  ngjyrë alle ,

. . . ulu këtu  në stolin tim ,

me  detin përballë .

 

Vetëdije e tulatur heshtjes ,

që në dinastinë e brymës ,

Shkit buzës  ,

si një stërkalë  e bardhë .

 

Arratisu pulëbardhë . . .

në  një tjetër det , e duarplot kthehu

në këmbët e mija prapë  jepu  ,

Pa kundërshtuar . . .   pastaj  shpërblehu !

 

 

Dhe ti dallgë e  huaj  naziare

Që nën  rërën imcake mbërrite ,

Çkërkon nga unë moj lozanjare ,

E vogla dinake , që erdhe  e më preke ,

me një të puthur,

këmbët e zbathura  mi lage .

 

Ç’kërkon nga unë  ,  përderisa   hesht ?

Unë kam nevojë të flas ,

Me Ty ,  me ajrin ,

dhe këtë kope përrallore resh  .

 

Ndihmomë edhe ti ,  o fllad lajkatar

zemërzjarr  e psherëtimë-thellë ,

T’ja  përkëdhel pëndët një zogu ,

me zemër të pa strehë .

 

 

Ndihmomë ,  t’ja rrëmbej hapësirës ,

një fjalë të pathënë trumcaku  ,

Atij   që dikur në pëllëmbën e tij  ,

Dorën e  dallëndyshes ngrohu  .

 

Kohë  e rrënjës . . . . . po qan .

Për degët që ju thyen ,

Kur  yjet  ranë  . . .

 

Si kështu ?  Udha u bë çark !

Dhe bebja . . .  ah bebja ,  sa  shpejt u plak . . .

 

 

 

AH , SUPET . . .

 

 

Më afrohet gjithnjë e më tepër  fytyra

E orëve tona të para  . . .

Vjen e bardhë  , deri sa zhduket .

 

Ti tani më ankohesh ,

për një dhimbje të thellë në gjoks ,

Unë të ankohem , se po më ftohen supet .

 

Asnjë frymëmarrje përreth ,

nuk është më e qetesuar  .

Shkërmoqet gjethja e zverdhur ,

e shpirtërave tanë  të trazuar .

 

Frika  ,

ka trajtën e buzëqeshjes sime ,

Për të të thëne se të ngjaj ,

e se jam trime . . .

 

Imazhe të uritur të thyejnë si qelq ,

Por unë krahet I mbaj  hapur ,

Qe të mundem  ,

në erë të të pres  .

 

 

E qeshim përsëri . . . rendim

Tek dicka e larget per te arrirre ,

Si nxënës të bindur , e te mire

në një përvojë të vështirë .

 

Më betohesh ,

se në vatrën e përbashkët ,

Zjarrin s’do ta lesh të fiket .

 

Por një lot I vogël I imi ,

të përqesh . . .

e unë . . . përsëri të ankohem ,

po më ftohen supet . . .

 

 

 

SHIU , ERA , SHTËRNGATA  

 

Shiu ,

I dashuruar me këngën e ujit .

Lëngu I  thellësive , dhe ëndrra e etjes .

 

Era ,

Drithërimë emocionale e çvendosjes ,

dhe  ngushëllimi  i lotit , të gjethes .

 

Flladi ,

shpirti I natyrës që bredh ,

sokaqesh ,parqesh , rrugësh .

 

Shtërngata ,

Zëmërimi i Qiellit  .

Për ato që sheh nga lart ,

me njerezit . . .

 

Lëshon litarët e shiut ,

të zbresin  ,

për të ndihmuar  , Engjëjt . . .

 

 

 

 

GABIM 

 

Nata kaloi dhe harroi

dy pika vese mbi jastek .

. . . dhe shpirti ,

paska shkruar vehten ,

mbi nje flete  :

“Ajo ishte zemra !

Ti je dryni qe e mbylle ,

me vehten tende brenda .”

Kush tha se vesa ,

eshte me delikate

se femra ?

Gabim !

Dhimbja me e madhe e njeriut ,

fshihet ne krenarine e tij .

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s