Roland Lushi: E nesërmja ka vetëm ngjyrë të kaltër. / Bisedoi : Drita Lushi

Roland Lushi: E nesërmja ka vetëm ngjyrë të kaltër. http://www.tiranaobserver.al/roland-lushi-e-nesermja-ka-vetem-ngjyre-te-kalter/     Presidenti i shtëpisë botuese “ADA” dhe drejtues i revistës “Obelisk”, Roland Lushi, në një intervistë për gazetën “Tirana Observer” në 60-vjetorin e lindjes së tij rrëfehet për jetën, … Continue reading

Shtëpia Botuese “ADA” boton librin me epigrame “Një lëmsh i lëmshit që po bëhet lëmsh” të autorit DENILU dhe me parathënie të Albana Subashit.

  Shtëpia Botuese “ADA” boton librin me epigrame  “Një lëmsh i lëmshit që po bëhet lëmsh”  të autorit  DENILU  dhe me parathënie  të  Albana Subashit.    Autori : DENILU Titulli : “Një lëmsh i lëmshit që po bëhet lëmsh” Redaktore: … Continue reading

Më vjen keq! – Pro-etikë / Nga Erjon Muça

Më vjen keq!

Pro-etikë

 

 

Erjon Muça

Nga Erjon Muça

 

 

Më vjen keq! Qéllove me një njeri të zbehtë. Një njeri i humbur mes mendimeve të veta llafazane dhe që vet hesht! Hesht aq shumë sa duket sikur rreth tij asgjë jeton. Jeton si në inkubator dhe vetëm vështron: vëzhgon.
Më vjen keq! Meritoje ndofta dikë tjetër. Një njeri që të paktën të fliste regullisht dhe jo mua. Brenda meje nuk ka fjalë të zgjedhur: madje edhe fjalët janë të pakta. Nuk ka vargje të tipit: Fryjti ere e maleve e rrëzoi hijen e lisit. Jo në universin time e padukshmia nuk ngadhnjen mbi të parekshmen.
Nuk ka fare të padukshme dhe të paprekshme në botën time. Ku jetoj unë, uraganë prej rëre shkatërrojnë qytet, rrafshojnë pyje vigane, bymejnë dete e oqeane.
Më vejen keq! Të paktën nuk jam i paftyrë që të them për veten: më vjen keq për ty. Unë jam mirë në botën time jam mësuar me heshtjen time, ngaqë flet kaq shumë njerëzimi, aq sa del dhe tepron. Aq keq e përdorin gjuhën saqë më vjen neveri nga të folurit. Atë që natyra na e dhuroi për të komunikuar ne e përdorim për të gjykuar, përgojosur, tallur, mallkuar…..
Më vjen keq! Jam njeri i çuditëshëm, udhëtar labirintesh. Ka aq labirnte brenda meje sa më janë ngatërruar me njëri-tjetrin. E kur mendoj se kam gjetur rrugëdaljen gjendem i ngatërruar në qendrën e një tjetri. Madje nganjëherë më duket sikur edhe unë jam një labirint: i heshtur.
Më vjen keq! Duhet ta kuptosh që ndihem në faj megjithëse nuk ta shpreh kurrë. Nuk po them për për ledhatimet, ato nuk nguroj kurrë të ti dhuroj: e kam tek fjalët. Ato më mungojnë: tepër.
Më vjen keq! Ti je një krijesë që ka nevojë për diell por ke qëlluar në një vend të zymtë. Arrij ta kuptoj se sa forcë të duhet për ti mbijetuar mugëtirës me të cilën unë jetoj, por të lutem jeto: lulëzo! Evuolo vetëm për mua…
Më vjen keq! Nganjëherë tepër rrallë të dhuroj diçka si kjo që po shkuaj: por sa vlen? Ndoshta asgjë! Ndoshta shumë…. Mund të jetë si një rreze dielli në mugëtirë, por nuk jam i sigurt nëse kjo të bën mirë apo dëm. Kam parasysh ftohtin që ndjejnë krijesat kur dielli fshihet sërish pas reve.
Më vjen keq! Vetëm shpriti im e di se sa të dua, sa nevojë kam për ty, por nuk jam në gjendje ta shpreh kurrë sa duhet. Jo vetëm aq por e kuptoj se sa pak ta kam shprehur dashurinë time. Mendoj dhe ndofta gabohem se fjalët janë të pavlefshme, por nuk jam i sigurt.
Më vjen keq! Ndoshta ndonjë ditë do ja arrij të dal nga e gjithë kjo mjegull por nuk e di a do jem akoma në kohë për ty, për ne: për jetën. Një ditë, mundet… E megjithatë në të tashmen vazhdoj të jem i mbyllur brenda meje e ti aty jashtë: duke pritur.
Më vjen keq…….

Sekuenca e III / Nga (Hamdi) Erjon Muça

Sekuenca e III

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Nuk e ndoqa Orestin gjatë zbarkimit nga trageti. Nuk ishte me aq interes të shihnim se si njerëzit, që deri jo më shumë se një orë të shkuar qëndronin ulur në një qetësi totale, nisin e shtyhen si të mos jenë më njerëz.
Nuk e ndoqa Orestin as në rrugëtimin e shkurtër me makinë nga porti deri tek shtëpia e tij: megjithëse në mbikalimin e shinave të trenit tek ura e dajlanit pati, shkëndijën e parë të kujtimeve. Nuk e ndoqa pasi është tepër e lodhshme të përshkruash katrahurën e rrugëve shqiptare. Pesë vite më parë kur qe larguar nga Durrësi, auto veturat sa patën nisur të futeshin, kurse tani dukej sikur nuk kish më njerëz, por vetëm makina. Nuk e ndoqa pasi ishte sfilitëse të shihje se si njerëzit nuk respektonin asgjë, madje as rregullat më themeltare të qytetarisë.
E ç’ qytetari zeza, e gjithë ajo katrahurë, ku të gjithë përpiqeshin si e si të shkelnin rregullat dhe të tregoheshin më të fortë se të tjerët, vetëm qytetari nuk mund të quhej. Durrësi nuk të jepte përshtypjen e një qyteti, por të një xhungle, pa rregulla kafshërore.
E arrita Orestin tek hyrja e pallatit ku banonte pasi aty ai pati shkarkesën më të madhe emocionale. Ju duk sikur nuk qe larguar kurrë nga aty. Jo sikur kishin kaluar pesë vite të gjatë por ndoshta jo më shumë se një javë, apo maksimumi një muaj. Gjithçka kish ndryshuar rreth e qark, por ai ishte tepër i ngazëllyer për ta vënë re. Nuk e kuptoi se si i kaloi koha gjatë atij mëngjesi rikthimi dhe rreth orës tetëmbëdhjetë doli për të takuar dy miqtë e vet, tek bari i preferuar. Në pranverën e 1995, ai ishte nga të parët bare tek shëtitorja e rezistencës dhe ata e kishin kthyer në pikën e takimit të tyren. Nuk ishte një lokal me mure, por një barakë prej llamarine por i mirë ndërtuar. Ai e shpejtoi hapin, a thua se miqtë e tij, duke mos e parë të shkonte në kohë, do largoheshin. Kur hyri në fillim të shëtitores, ndjeu zhgënjimin e parë. Aty, tashmë nuk ishin vetëm pesë bare si pesë vite të shkuara, lokalet në shëtitore qenë shumëfishuar me pese herë për çdo vit të kaluar. Ishin thuajse të njëjtë, të gjithë lokalet. Tregtonin po të njëjtat pije, ëmbëlsira e akullore. Të vetmet aspekte që i bënin të dalloheshin nga njëri-tjetri, qenë vetëm emrat bombastikë, ngjyrat e karrigeve, tavolinave dhe çadrave bashkë me fytyrat e kamerierëve që ishin të veshur të gjithë njëlloj.
Miqtë e vet nuk i takoi tek bari i tyre, as atë ditë e as të nesërmen. Pas gati një jave takoi Ristanin dhe takimi i tyre, e përplasi me realitetin, dhunshëm pa asnjë lloj mëshire.
As që e kish menduar se kishi kaluar shumë kohë, nga ana tjetër nuk kish faj. Për rininë koha nuk ka asnjë lloj vlere dhe shpesh herë vitet as që llogariten. Gjithçka kish ndryshuar, madje vijonte të ndryshonte pashmangshmërisht shpejt. Në sytë e Ristanit ai pa kufomat e ëndrrave të adoleshencës. Ato ishin akoma aty, veçse nuk jetonin më, thjeshtë ai akoma nuk i kish varrosur. Aty shiheshin mirë se si ëndrrat e reja shkelnin trupat e ëndrrave të vdekura pa asnjë lloj mëshire. Por nuk ishte për fajin e Ristanit, është mosha që na shtyn të lindim, rrisim dhe vrasim ëndrrat e tona pa asnjë lloj mëshire.
Ristani punonte disk xhokej në një nga diskotekat e shumta të Durrësit. Kurse Klajdi kish emigruar dy vjet pas Orestit: mesa duket edhe ai kish nisur një Italian Dreamer.
I gjithë ai ngazëllim që e pat përfshirë ditën që qe kthyer, tashmë ishte kthyer në hidhërim. Ai kish munguar gjatë, tepër gjatë dhe vetëm tani po e kuptonte.
U nda me mikun e vet dhe u rikthye në shtëpi. Dielli nuk kish perënduar akoma. Lidhi black Kiss-in në amplifikator dhe nisi të luante. Arpexhi ishte i thjeshtë kënga akoma edhe më, megjithëse ishte një nga himnet e muzikës rok. Nën zë nisi të këndonte cnackin on haven doors dhe ja kushtonte ëndrrave të veta. Tashmë edhe në sytë e Orestit shikoheshin disa kufoma ëndrrash, që endeshin pa u varrosur. Në ndryshim me ato të Ristanit, dukeshin qartë që sapo kishin vdekur.
Po të njëjtin vështrim ja shoh edhe tani Orestit, vetëm me disa ndryshime. I pari nuk ka të bëjë me të por me ambientin. Ai nuk ndodhet përballë diellit që perëndon nën ujërat e detit Adriatik: tashmë po sheh lindjen e tij, nga majat e Apenineve të zbardhura nga dëbora. Në vështrimin e Orestit nuk ka kufoma ëndrrash që enden, si atë buzëmbrëmje vere. Ai tani nuk është më adoleshent dhe ka mësuar ti varrosi ato. Ndoshta të gjitha ëndrrat rinore qenë varrosur me kohë. Tani i ka mbetur vetëm tymi i cigares që si një fantazmë ngjitet ngadalë, i hirtë, lart…..
Eh ëndrrat! Tashmë edhe black kiss, bashkë me Klerjon-in, një tjetër kitarë e Orestit, kishin mbetur mënjanë. Si relike të një kohe të shkuar të largët, thuajse të pavlera dhe rrallë, shumë rrallë, ai kujtohej për to. Tashmë ai kishte realitetin, e një peisazhi që çdo ditë e më shumë i dukej i huaj, i pavlerë….