DOLI NGA SHTYPI I SHTËPISË BOTUESE “VLLAMASI”, DHE VIHET NË QARKULLIM LIBRI “FLAS ME HESHTJE “ ME POEZI TË ZGJEDHURA TË POETESHËS, MIMOZA LESKAJ, ME REDAKTIM DHE KOPERTINË TË SHKRIMTARIT VULLNET MATO.

  DOLI NGA SHTYPI I SHTËPISË BOTUESE “VLLAMASI”,  DHE VIHET NË QARKULLIM LIBRI “FLAS ME HESHTJE “  ME POEZI TË ZGJEDHURA TË POETESHËS, MIMOZA LESKAJ, ME REDAKTIM DHE KOPERTINË TË SHKRIMTARIT VULLNET MATO.   HESHTJA E ZONJËS MIMOZA LESKAJ, FLET … Continue reading

Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi ( Sekuenca V ) / Nga (Hamdi) Erjon Muça

Sekuenca V
Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

E lashë vetëm Orestin në kohën kur po sbriste nga trageti, në tokën Italiane. Une fjeta për të mos u përballur me katrahurën të cilën duhet të përjetonin Shqiptarët në tokën fqinje. Nuk isha prezent as kur Polici i kufirti pasi i kontolloi pasaportat dhe lejet e qëndrimit i tha:
– Gjeni të fejuara këtu dhe mos shkoni më në Shqipëri se na lodhët edhe neve!- Oresti nuk ju përgjigj. I bëzëqeshi lehtë, gati pa mendje saqë mu duk si instikt i kushtëzuar e fytyrës së tij, e cila merrte pamje të qeshur kur nuk donte ti kthenet përgjigje idiotësive. Gjumi më doli kur ndodheshim në autostradë dhe u përballa me mërzinë që nga shpirti kish bymyer deri tek fytyra e tij. Ishte një mërzi pak e habitëshme, dukej sikur edhe ai po mendonte atë mëngjes të largët, kur për herë të parë udhëtonte në tokën e ëndrave.
Kabina e trenit ishte e ngrohtë dhe aty ai nisi ta ndjente veten mirë. Gjatë rrugës për tek stacioni i trenit kish mbërdhirë, ngaqë rrobat i kishte të lagura. E tani ato po thaheshin.
Treni ecte dhe peisazhi rendte anash tij. Oresti dukej i lumtur, ishte i lumtur, dhe nuk ja ndante sytë panoramës së mrekullueshme: të paktën kështu i dukej në atë çaste. Gjithçka i dukej e mrekuuleshme: një ëndërr që bëhej realitet. Durrësi ishte larg dhe nuk e di përse në atë çast ai i vinte në mendje i zymtë, i rrëmujshëm, i përbaltur, pa asnjë vlerë. Në të kundërt ky peisazh rendës i dukej i mahnitshëm plot me ngjyra. Akoma nuk po arrinte ta besonte të vërtetën relae të cilën po sodiste. Hera-herës përpëliste sytë a thua sikur donte të shkëpuste nga vështrimi ndonjë mirazh.
Kurse tani, fytyra i qeshte vetëm kur në horizontin lindor, shfaqej e kaltra e Adriatikut, e më pas sërish mërzi, e prekshme. E gjithë panoram që rendte krahas makinës së tij tashmë i dukej e zymtë, e kotë dhe jo si Durrësi i vet, plot ngjyra dhe jetë. Plot kujtime të rizgjura nga letragjia e gjatë.
– Pse je i mërzitur?- E pyeti e ëma që ja shihte fytyrën nga pasqyra e makinës.
– Nuk e di! Ndoshta ngaqë ikëm sërish.
– Po hë mi mam mos u mërzit se Gushti vjen shpejt.
– Po po! Duhet edhe një vit.
– Eh sa shpejt kalon viti, as që ke për ta ndjerë. Këtu do jemi dhe do flasim. – Ai u qesh. jo nga ajo që tha e ëma atë ndofta as që e dëgjoi por sepse sërsih në krah të majt u duk Adriatiku i mrekullueshëm.

Po! Mamaja e Orestit kishte të drejtë, vitet ikin pa u ndjerë. Këtë ndjenjë ja shoh edhe këtë mëngjes të ftohtë dimri, njëzet vjet nga dita që shkeli në Itali. Ka vështrimin e përhumbur drejtuar lindjes dhe duket sikur kërkon me ngulm, të kaltrën e Adriatikut, ndoshta edhe siluetat e kodrave të Durrësit. Ato janë tepër larg, në distancë dhe në kohë. Madje edhe imazhi i Durrësit tashmë ka nisur të zbehet si tymi i cigares që zhduket shpejt në ditët e ftohta. Ai po numëron ditët që e ndajnë nga Gushti, për të rifreskuar kujtimet e veta për të forcuar imazhin që mban gjithnjë në shpirt.

“Solidariteti ka Ngjyrë dhe Zë të fuqishëm” (Diskutim i hapur për projektligjin mbi Nënshtetësinë e Brezit të Dytë, nga “Arogji” ) / Ira Londo; P.R. & Media Relations

  “Solidariteti ka Ngjyrë dhe Zë të fuqishëm”   (Diskutim i hapur për projektligjin mbi Nënshtetësinë e Brezit të Dytë, nga “Arogji” )      Organizata e emigrantëve “Arogji” (Përkrahje) ka organizuar të martën, 19 maj, një diskutim të hapur për projektligjin … Continue reading

RESPEKT I VEÇANTË, PËR PUNËN E PËRKUSHTUAR TË URTI OSMANIT, “MËSUESE E POPULLIT” / Nga: Prof. Murat Gecaj, publicist e stiudiues

RESPEKT I VEÇANTË, PËR  PUNËN E PËRKUSHTUAR TË URTI OSMANIT, “MËSUESE E POPULLIT”

 

Nga: Prof. Murat Gecaj

      publicist e stiudiues

 

 

mr 1

U.Osmani e M.Gecaj (Tiranë, 23 maj 2015)

 

1.

Ndoshta, jo të gjithë e njohin ose dinë, sa duhet, për Urti Osmanin-“Mësuese e Popullit”, me banim në kryeqytetin tonë. Ajo është bashkëshorte e të ndjerit, prof. Shefik Osmani dhe tërë jetën është marrë me çështje të arsimit tonë kombëtar, me studime e botime në këtë fushë të rendësishme të jetës. Por e dukshme u bë kjo gjë, sidomos, pas ndarjes përgjithnjë nga jeta të shokut të saj të jetës (Shkodër:20 maj 1923-Tiranë:21 korrik 2013). Megjithëse e moshuar, pra që i ka kaluar të 80-tat, ajo ia nisi punës me përkushtim të veçntë që t’i boronte dor\ëshkrimet etë shoqit, vazhdim I mjafnt librave të tjerë të tij.

Shënoj këtu se, me raste, kam shkruar për këto botime, që Urtia përgatiti e botoi në vitet e fundit. Libri i parë i saj ishte “Përjetë me Shefikun”(Tiranë,2013). Siç kuptohet edhe nga titulli, me dhimbje, por edhe me krenari të ligjëshme, aty shkroi për jetën e tyre të përbashkët, punën e botimet, për udhëtimet në disa shtete, sidomos në diasporën shqiptare etj. Por ajo mendoi se nuk ishte e mjaftueshme që ta ndërpriste punën vetëm me këtë libër. Në Akdeminë e Shkencave u organizua një Konferencë përkujtimore, në nderim të prof.Shefik Osmanit. Temat e paraqitura aty, por dhe shkrime të tjerë, Urtia i botoi në librin tjetër, “Vlerësime për prof.dr.Shefik Osmanin”(Tiranë, 2014). Më tej, ajo i hapi dosjet me dorëshkrimet, që kishte lënë ende të pabotuara bashkëshorti i saj. Kështu, pas një pune këmbëngulëse, përgatiti dhe botoi librin e parë, pas ndarjes nga jeta të tij, pra me emrin e prof. Shefik Osmanit. Ai mban titullin “Ligjërata dhe shkrime të zgjedhura”(Tiranë, 2014)”.

Ndoshta, nuk është e nevojshme të ndalemi këtu në përmbajtjjen dhe vlerat e librave të prof. Sh.Osmani, të mbetura dorëshkrim dhe që ka përgatitur e botuar, radhazi, Urti Osmani.

2.

Rasti e sollli që pas v izitës, që i bëmë këto ditë në shtëpinë e saj, me prof. Kolë Tahirin, psikolog e pedagog me banim familjarisht në Bruksel,  që nga viti 1997, përsëri u takova sot për një kafe me këtë studiuese dhe punëtore të palodhur. Ndër të tjera, e pyeta nëse e kishte mbaruar librin radhës, sigurisht me emrin e bashkëshortit të saj. Ajo më shprehu kënaqësinë se e kishte dërguar për shtypje në ShB “Filara” të Tiranës dhe përmban ndihmesën e prof. Shefik Osmanit, në fushën e filatelisë shqiptare, të cilën ai e pati me aq pasion, gjatë tërë jetës. Por Urtia më tregoi se kishte dërguar në shtyp edhe librfin e shtatë, pra atë me bibliografinë e prof. Shefik Osmanit. Të gjithë këta libra janë përgatitur në Shtëpinë Botuese “Filara” të Tiranës, me kujdesin e veçantë të çiftit Fatmiroshe e Fatmir Xhemalaj, të cilët ajo i falënderon përzemërsisht. Po kështu, ajo u shpreh me mirënjohje për të gjithë miqtë e studiuesit, të cilët kanë dhënë ndihmesën e tyre, me redaktime, shkrime dhe recensionet në këta libra.

Më tej, Uria u shpreh: “Mendoja se me këta 7 libra e kisha mbaruar detyrën, që i caktova vetes, në botimin e librave, si për atë dhe  të vetë Shefikut, që ai i la dorëshkrim. Por nuk ishte kështu. Duke shfletuar dosjet e tij, gjeta edhe mjaft punime të tjerë, kryesisht me tematikë çështjet e arsimit fillor. Pra, tani do ta vazhdoj më tej punën time, që të botoj edhe një libër tjetër të kësaj  fushe, duke shënuar në të, Nr.2, pra pas librit të mëparshëm për ciklin e ulët, që nuk ka vetëm pak kohë, që ka dalë nga shtypi”.

Ndër të tjera, Urtia më tregoi se libri i parë për ciklin e ulët ishte mirëpritur, si nga pedagogët, por kryesisht nga studentët e degës  së atij cikli, në Universitetin e Shkodrës, të cilët janë njohur me përmbajtjen e tij. Sepse aty ata gjejnë trajtime me  vlera, pra që u nevojiten në temat e kursit, të diplomave ose për masterin. Por, gjithashtu,  unë mendoj se edhe në institucione të tjera të larta të vendit tonë, shtetërore ose private, është e dobishme që të shkojë ky libër, ashtu si dhe librat e mëparshëm, me emrin e prof. Shefik Osmanit.

Në fund të bisedës me studiuesen e pasionuar Urti Osmani-“Mësuese e Popullit”, e falënderova përzemërisht për punën e palodhur e profesionale, që ka bërë në publikimin e trashëgimnisë të pasur dhe të çmuar të bashkëshortit, prof. Shefik Osmani, Laureat i “Çmimit të Republikës” dhe “Mësues i merituar”. Aty, ne bëmë bashkë dhe një fotografi, për kujtim, me të cilën po e shoqëroj këtë shkrim modest.

 

Tiranë, 23 maj 2015