Audiencë me shkrimtarin Gjeke Marinaj – NJOFTIM I SHOQATES SE SHKRIMTAREVE SHQIPTARO-AMERIKANE. / Kryesia e Shoqates se Shkrimtareve Shqiptaro-Amerikane

  Audiencë me shkrimtarin Gjeke Marinaj   NJOFTIM I SHOQATES SE SHKRIMTAREVE SHQIPTARO-AMERIKANE.   Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë organizon Audiencë me Shkrimtarin Gjeke Marinaj. Do te flasin figura te njohura te letrave shqipe ne Diaspore, studiuese dhe kritike te krijimtarise … Continue reading

Muaji i Naim Frashërit ( Katër arsye pse poezia “Përpara Krishtitë” është një poezi nga më të realizuarat në gjithë historinë e poezisë shqipe ) / Nga Erget Cenolli

  Muaji i Naim Frashërit   Katër arsye pse poezia “Përpara Krishtitë” është një poezi nga më të realizuarat në gjithë historinë e poezisë shqipe.   Nga  Erget Cenolli     1.Forma e vargjut dhe e stofave. Kombinimi i 10 … Continue reading

KRIJIME (PËR)JETËSIMI E (PËR)KUSHTIMI… (Ajet Shala “Antologji për çlirimtarët Ilaz Kodra dhe Antigona Fazliu”, Prishtinë, 2014) / Nga Bilall Maliqi

KRIJIME (PËR)JETËSIMI E (PËR)KUSHTIMI…   (Ajet Shala “Antologji për çlirimtarët Ilaz Kodra dhe Antigona Fazliu”, Prishtinë, 2014)     Nga Bilall Maliqi   1.   Për të shkruar një Antologji poetike është një punë e mundimshme e autorit të saj … Continue reading

Poetët janë shprehës dhe emërtuesë të emocionit të fortë, që shpërthen nga bukuria e psikikes, njerëzores e shpirtit artistik. / Nga Raimonda MOISIU

Poetët janë shprehës dhe emërtuesë të emocionit të fortë, që shpërthen nga bukuria e psikikes, njerëzores e shpirtit artistik.     Nga Raimonda MOISIU     Poetët janë shprehës dhe emërtuesë të emocionit të fortë, që shpërthen nga bukuria e … Continue reading

Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë (SHSHSHA-ë) / Nga Raimonda MOISIU

Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë (SHSHSHA-ë)     Nga Raimonda MOISIU Kryetare e Shoqata E Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë     Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë (SHSHSHA-ë) lindi në sajë të devotshmërisë, forcës qytetare e intelektuale, kurajos e përkushtimit, të ritregojë e njohë historinë, … Continue reading

Libri : “Fjalori i fjalëve të turitme të “gegnishtes letrare” i autorit Ernest Marku vjen me dinjitet si formë e traditës së letërsisë sonë të vjetër. ( Botim i Shtëpisë Botuese ” Muzgu” ) / Nga Mark Simoni

    Libri  : “Fjalori i fjalëve të turitme të “gegnishtes letrare” i autorit Ernest Marku vjen me dinjitet si formë e traditës së  letërsisë sonë të vjetër. ( Botim i Shtëpisë Botuese ” Muzgu” )           … Continue reading

Kulla e lartë e rojës (Sekuenca VI ) / Nga (Hamdi) Erjon Muça

Sekuenca VI
Kulla e lartë e rojës

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Diçka kish ndodhur brenda qenies akoma të pa pjekur të Orestit. Një këputje nga ato që zor se ri-ngjiten. Ose më mirë, që nuk ngjiten kurrë. Janë plagë që i mban me vete gjatë të gjithë jetës, që herë dhëmbin e herë, ngaqë strese të ndryshme të bëjnë ti harrosh, jo.
Ato tetëqind kilometra të bëra në kthim i kujtonte mjaft mirë edhe përse kishin kaluar më shumë se dy muaj që qenë kthyer nga Durrësi.
Qe darkë kur u ndesha me të dhe ai po shkonte të luante me djemtë e grupit që kish krijuar. Black kiss- ishte në bagazhin e makinës. Kishte pamjen e një sonambuli, por veçse me sy hapur. Dukej që ishte midis dy botëve, asaj reales dhe i-reales, të ëndërrimeve.
Djemtë e kompleksit i përshëndeti si gjithnjë, pa u dhënë të kuptonin që ishte me moral thyer. Ai ishte lideri dhe nuk duhet kurrsesi të jepte shenja lodhje, përhumbje.
Përveç kitarës kishte edhe një qese ku dalloheshin qartë dy shishe, Chivas regal. Këtë herë e kishte ai radhën të sillte për të pirë dhe ai sillte vetëm atë lloj wiski. Djemtë hapën shishet me naivitetin e të rinjve, pa e kuptuar se çfarë dëmi i shkaktonin vetes. Por në atë moshë askush nuk e kupton se çfarë dëmi sjell jo vetëm alkooli. Në fakt qenia njerëzore kurrë nuk kupton…
E kujt po i plas, askush nuk është i pavdekshëm, të gjithë jemi të dënuar me vdekje në pritje të ekzekutimit: Këtë e thoshte shpesh Oresti e ndoshta kish të drejtë. Vetëm se njerëzit nuk duan ta pranojnë ndaj dhe shpresojnë pambarimisht…
Atmosfera u ngroh nga dalldisja e alkoolit dhe pas atyre pak akordeve për tu nxehur, ai, Oresti nisi një rif të njohur për të gjithë djemtë. Këto dy muaj atë këngë e kishin luajtur gati çdo herë që qenë mbledhur. Nuk ishte pjesë e lehtë por duke e lujatur çdo javë, patën marrë një farë konfidence me të. Ju po vrisni mendjen se ç’ këngë ishte. Një këngë shkruar nga dikush por që e kthye në hit dikush tjetër.
All Along the wotchtower.
Atij i kujtonte mbrëmjet e gushtit në Durrës mes zallamahisë të bulevardit dhe zhurmave të lokaleve të tej mbushura. Atë këngë ai nuk e këndonte, e bërtiste, ja ulërinte dikujt, asaj gjësë që sajis fatet e jetëve tona. Rifin e kitarës ja përplaste në fytyrë si dorezë sfide dhe ndiqte hap pas hapi virtuozitetin e Adrianos me zërin dhe akordet e veta që dukeshin si të egërsuara. Bateria, ashtu live, me egërsinë e vet, i mbulonte istrumentat e tjera dhe ai mundohej që të mos mbytej nga ritmi i baterisit.
I vinte të qante, të ulërinte, të hidhej, të vraponte pa ndaluar deri në Bari dhe vetëm me të mbathura të kridhej nën ujin e kripur të atij deti që aq shumë i mungonte. E sërish i vinte për të qarë pasi kish frikë të “ikte” nga kjo botë, larg nga bregu tek i cili kish lënë fëmijërinë vet.
Eh kjo këngë, e lodhte, e emociononte, e kthente dhe një herë në atë periudhë kur shëtiste rrugëve të Durrësit me ëndrrat e Italisë të harlisura në shpirt. Dhe ja tani i jepte të drejtë një fjale të urtë Italiane, që thotë: non tutto quel che lucica e oro. ( jo gjithçka shkëlqen është ar) jo nuk është aspak. Vetëm pasi kemi prekur me dorë e kuptojmë.
Adriano nuk donte të ndalte, pasi ajo këngë, Jimi Hendrix ishte idhulli i vet, dhe Oresti e ndiqte derisa bateristi lëshonte shkopinjtë ngaqë që ishte lodhur në ato dhjetë minuta që ata të dy e zgjasnin këngën. Por edhe ata nuk e kuptonin menjëherë. Dhe ajo, kënga vdiste ngadalë edhe për atë darkë. Bateristi më pas e pyeste sërish se që kur ishte bërë fans i Jimi Hanrix-it. Dhe Oresti që duke rrëkëllyer atë çka kish mbetur nga shishja e dytë e wiski-t i thoshte.
– Je me fat se sonte nuk e provuam hole lota love.

Ja tani e shoh sërish, në këtë mëngjes dimri. Gjithçka ka humbur si avull uji në një ditë të ftohtë. Grupi nuk mblidhet më si për inat të ëndrrave dhe të Black kiss-it që qëndron e braktisur mbi mensol. Edhe anëtarët e tjerë të grupit kanë probleme të tjera në jetët e tyre. Adriano është martuar e ka një djalë, Juri është martuar, kështu ka dëgjuar për të. Edhe Rikardo është martuat por akoma nuk ka fëmijë. Kurse Oresti çdo mëngjes shoqëron vajzën në shkollë dhe djalin në kopësht. All along the wotchtower është po aty. Por vetëm se atë e këndon Jimi Hendrix, shoqëruar nga kitara e vet. Vajza dhe djali duke e dëgjuar gati çdo ditë, kanë nisur ta dashurojnë atë këngë. Kurse në sytë e Orestit unë shoh po të njëjtat ndjenja që ja pashë atë mbrëmje të shumë viteve të shkuara, kur ai ende ëndërronte.

28-02-2014