“Progresi dhe Sfidat në Ballkanin Perëndimor” – “Progress and Challenges in the Western Balkans” / Deklaratë e të Nderuarit Joseph J. DioGuardi

31419_407329868232_347151093232_4251626_7169426_n1-288x300

 

Deklaratë e të Nderuarit Joseph J. DioGuardi

President, Liga Qytetare Shqiptaro – Amerikane (LQSHA)

 

Komiteti për Punë të Jashtme i Dhomës së Përfaqësuesve

Nënkomiteti për Evropë, Euroazi, dhe Kërcënimet në Rritje

 

“Progresi dhe Sfidat në Ballkanin Perëndimor”

 

 

Politika e jashtme amerikane në Ballkan po dështon edhe një herë. Pa një zgjidhje të drejtë për marrëdhëniet armiqësore që janë ende të dukshme në mes të Serbisë dhe Kosovës gjashtëmbëdhjetë vite pasi sulmet ajrore të NATO-s kundër Serbisë i dhanë fund luftës, nuk do të ketë paqe dhe stabilitet në Ballkan. E ardhmja e integrimit të Evropës Juglindore në Bashkimin Evropian është në rrezik.

 

Kosova

 

Janë bërë dy vjet që kur Marrëveshja Prishtinë – Beograd u nënshkrua nga Kryeminstri i Kosovës Hashim Thaçi dhe kryeministrit serb Ivica Dacic dhe ky komision mbajti një seancë dëgjimore në lidhje me këtë marrëveshje. Përfaqësuesja e Lartë e atëhershëme e BE-së për Politikë të Jashtme, Catherine Ashton, e cila ndërmjetësoi marrëveshjen dhe e quajti atë historike, priste që zbatimi i marrëveshjes të ndodhte disa javë pas nënshkrimit të saj më 19 prill, 2013. Në vend se kjo të ndodhte, pak nga marrëveshja 15-pikëshe është zbatuar. Çka është më e rëndësishme, ndarja de facto e Kosovës veriore nga Serbia është çështje ende e pazgjidhur dhe Serbia ende nuk i ka shpërbërë strukturat e veta paralele atje.

 

Serbia ende është duke kërkuar të drejta që shkojnë përtej Planit të Ahtisaarit (zyrtarisht të njohur is “Propozimi Gjithëpërfshirës për Zgjidhjen e Statusit të Kosovës “) – në bazë të të cilit Parlamenti i Kosovës shpalli pavarësinë e Kosovës më 17 shkurt 2008 dhe pranoi mbikëqyrjen ndërkombëtare. Plani i Ahtisaarit, i cili përqëndrohet kryesisht në mbrojtjen e të drejtave të pakicave në Kosovë, përfaqësoi koncesionin maksimal të shumicës prej 92 përqind shqiptare kosovare për zgjidhjen e statusit final të Kosovës. Ndërkohë, shumica shqiptare në jug të Serbisë – në Preshevë, Medvegjë, dhe Bujanovc nuk kanë asgjë sikurse të drejtat që i ka pakica serbe e Kosovës.

 

Për shkak të Planit të Ahtisaarit dhe për shkak të refuzimit të Serbisë për të njohur sovranitetin e Kosovës, Kosova është e pavarur vetëm në emër. Kosova ende nuk ka një ulëse në Kombet e Bashkuara apo në organe të tjera ndërkombëtare, e kjo gjithashtu nënkupton se ka pak investime të huaja. Kosova është gjithashtu i vetmi vend në Ballkanin Perëndimor nga ku qytetarët nuk mund të udhëtojnë pa viza. Kjo ka çuar në papunësi masive, sidomos në mesin e të rinjve (niveli është 60 përqind ose më shumë ), shumë prej të cilëve janë me arsim të lartë, por ata janë të papunë dhe pa perspektivë për një të ardhme në Kosovë. Si rezultat i kësaj, disa mijëra janë larguar nga Kosova për në Evropën Perëndimore që nga dhjetori, shumica në mënyrë të paligjshme. Shumë komentues e kanë vënë në pah lehtësimin e kufizimeve kufitare nga Serbia në Hungari.

 

Por arsyeja e vërtetë për ikjen e kosovarëve është humbja e besimit tek Perëndimi,i cili, ashtu siç deklaroi Këshilltarja e LQSHA-së për Çështje të Ballkanit Shirley Cloyes DioGuardi në artikullin e saj të dhjetorit 2014 ” Konfrontimi me rrënjët e tatëpjetës së Kosovës ” (që unë po e dorëzoj për procesverbalin e kësaj seance të Kongresit), lehtësoi kthimin në pushtet të elitës politike e cila e “ka penguar lulëzimin dhe prosperimin e Kosovën gjatë dekadës së fundit.” Kur bllokada gjashtëmujore pas zgjedhjeve të përgjithshme të Kosovës të 8 qershorit 2014 përfundoi për shkak të prishjes së koalicionit që kundërshtonte kthimin e Hashim Thaçit si kryeministër dhe Partisë së tij Demokratike të Kosovës (PDK), humbja e shpresës në Kosovë është bërë tronditëse.

 

Elita politike shqiptare në Kosovë është duke u bërë gjithnjë e më e pasur, ndërsa shumica e popullit shqiptar janë duke u bërë gjithnjë e më të varfër. Departamenti i Shtetit duhet të marrë përgjegjësi për përkrahjen e qeverisë së Thaçit, e cila është bërë një ndërmarrje haraçi. Humbja e shpresës në mesin e shqiptarëve, historikisht popullsia më pro-perëndimore, më pro-amerikane në Evropë, gjithashtu është e lidhur me pjesëmarrjen e BE-së dhe Shteteve të Bashkuara në disa nga shembujt më flagrante të korrupsionit që e ka kapur Kosovën .  (Një punëtore e BE-së, shtetase gjermane,u dënua për vjedhjen e 4.3 milion eurove nga Kosova.) Tani është edhe koha që Administrata amerikane ta pranojnë rolin që ish-ambasadori i saj në Kosovë Christopher Dell ( 2009-2012 )  ka luajtur duke shtyrë përpara miratimin e marrëveshjes me Korporatën Bechtel për ndërtimin e  një autostradë 1 miliardëshe nga Kosova në Shqipëri (kostoja e së cila u rrit në 2 miliard dollarë dhe që mund të ishte ndërtuar për shumë më pak para nga kontraktorët vendas) dhe pastaj duke marrë një pozite të lartë me Bechtel në Afrikë pasi la mandatin e tij në Kosovë. Ndërtimit dhe kostoja e saj e tepruar ndodhi kur Kosova ishte (dhe ende është) një vend që nuk është në gjendje për të krijuar vende pune dhe stabilitet politik. Kjo është krejtësisht e papranueshme dhe duhet të hetohet nga Inspektori i Përgjithshëm i Departamentit Amerikan të Shtetit .

 

Maqedonia

 

Në Maqedoni, përkeqësimi i gjendjes politike dhe marrëdhënieve mes grupeve etnike – në të vetmin vend në Ballkanin Perëndimor ku asnjë etni e vetme nuk është shumicë – është akute , por megjithatë si qeveria e SHBA-ve ashtu edhe Bashkimi Evropian janë duke dështuar për të adresuar krizën në rritje e sipër.  Siç ka deklaruar Ervan Fuere, ish-Përfaqësuesi Special i BE-së në Maqedoni gjatë viteve 2005-2011, në artikullin e tij në Balkan Insight me 23 mars 2015, të titulluar “Gruevski duhet të japë dorëheqjen dhe të hapë rrugën për procesin e tranzicionit,” të cilën unë po e dorëzoj për procesverbalin e kësaj seance të Kongresit, “shkalla e korrupsionit të dyshuar dhe kërcënimeve të bëra nga kryeministri Nikolla Gruevski dhe partisë së tij në pushtet VMRO-DPMNE ka dalë në shesh” me anë të zbulimeve tronditëse që janë vënë në dispozicion për publikun nga udhëheqësi i opozitës maqedonase Zoran Zaev në lidhje me operacionin e gjerë të përgjimit të bërë nga Gruevski. Në një tjetër artikull në prill 2015, Fuere arriti në përfundimin se sot Maqedonia “është një vend i qeverisur nga frika dhe kërcënimi me një parti në pushtet, agjenda etno-nacionaliste dhe populiste e së cilës ka krijuar çarje të reja në një mjedis tashmë të brishtë,” më alarmuese e së cilave është rihapja e tensioneve të thella ndërmjet bashkësive etnike shqiptare dhe asaj maqedonase.

 

Ndërkohë ,Ali Ahmeti, lideri i Bashkimit Demokratik për Integrim (BDI), partia etnike shqiptare e cila është partnere e vogël në koalicionin qeverisës, ka përdorur kartën nacionaliste kurdo që ai e gjen atë politikisht të përshtatshme dhe ka qëndruar heshtur në lidhje me skandalin e përgjimit, që me sa duket është rezultat i përfshirjes së partisë së tij në korrupsion me partnerin e tyre të koalicionit,VMRO-DPMNE, udhëhequr nga kryeministri Gruevski, tani i akuzuar publikisht nga partia opozitare maqedonase, Bashkimi Social Demokratik i Maqedonisë, për një agjendë masive kriminale politike e ekonomike,veçanërisht kundër popullsisë së madhe shqiptare.

 

Kur është fjala për Maqedoninë, realiteti kryesor është se Marrëveshja Kornizë e Ohrit e vitit 2001, e cila i dha fund konfliktit të armatosur mes maqedonasve dhe shqiptarëve at vit dhe vuri përpara një numër ndryshimesh kushtetuese dhe ligjore të hartuara për të përmbysur një dekadë diskriminimi kundër shqiptarëve, ende nuk është zbatuar plotësisht.

 

Frustrimi dhe dëshpërimi në rritje i popullsisë së madhe shqiptare në Maqedoni meqeverinë e korruptuar të Gruevskit , duke përfshirë edhe partitë politike shqiptare bashkëpunëtore të udhëhequra nga Ali Ahmeti dhe Menduh Thaçi, është një bombë figurative që mund të shpërthejë në çdo kohë, sidomos në një ekonomi që prodhon vetëm vende pune në qeveri të cilat shkojnë kryesisht për maqedonasit etnik dhe pastaj vetëm për ata të cilët votojnë për  partneritetin e korruptuar Gruevski/Ahmeti, që është duke skllavëruar të gjithë vendin politikisht dhe ekonomikisht. Strategjia ballkanike e status quo-së e Departamentit të Shtetit, e cila tani mund të “përkthehet” në Ballkan si “paqe dhe stabilitet me çdo kusht, ” është bërë një aspirinë apo koktej i përditshëm për popullin shqiptar për ta zbutur dhimbjen e tyre për sot, e cila në ndërkohë është duke mbjellur farën për dezintegrimin etnik të Ballkanit,e jo integrimin evropian.

 

Përfundim

 

Në fund, asgjë nuk do të arrihet në Ballkanin Perëndimor pa përfshirjen e fortë të Shteteve të Bashkuara. Historia e rajonit ka treguar që kjo është e vërtetë. Lidhur me Kosovën, të gjithë anëtarët e BE-së duhet të njohin pavarësinë e Kosovës dhe ti japin fund izolimit të vendit nëpërmjet mundësive ekonomike. Për sa i përket Maqedonisë, shqiptarët duhet të trajtohen si një partner i barabartë në Kushtetutën e re të këtij shteti që tani po dështon, ose duhet të përballemi me mundësinë e federalizimit, i cili do ti lejojë popullit shqiptar kontroll administrativ, social, dhe financiar mbi fatin e tyre si pjesë e një federate maqedonase të shqiptarëve etnikë dhe maqedonasve etnikë. Maqedonia tashmë është një shtet aparteidi, në të cilin grupet e mëdha etnike jetojnë të ndarë, por jo në mënyrë të barabartë, dhe kjo duhet të korrigjohet. Përndryshe, Maqedonia nuk do të mbijetojë si shtet sovran që mund të integrohet në Bashkimin Evropian.

 

 29 prill 2015

 

Përktheu: Luan Mazreku

 

 

 

Statement of Hon. Joseph J. DioGuardi

President, Albanian American Civic League

 

House Committee on Foreign Affairs

Subcommittee on Europe, Eurasia, and Emerging Threats

 

“Progress and Challenges in the Western Balkans”

 

April 29, 2015

 

US foreign policy in the Balkans is failing once again.  Without a just solution to the adversarial relationship that is still evident between Serbia andKosova sixteen years after NATO airstrikes against Serbia ended the war, there will be no peace and stability in the Balkans.  The future of the integration of Southeast Europe into the European Union is at stake.

 

Kosova

 

It has been two years since the Prishtina-Belgrade Agreement was signed by Kosova Prime Minister Hashim Thaci and Serbian Prime Minister IvicaDacic and this committee held a hearing about it.  Then EU High Representative for Foreign Policy, Catherine Ashton, who brokered the agreement and called it historic, expected the implementation to take place within weeks of the signing on April 19, 2013.  Instead, little of the 15-point agreement has been implemented.  Most important, the de facto partition of northern Kosova by Serbia is still unresolved, and Serbia has yet to dismantle its parallel structures there.

 

Serbia is still demanding rights that go beyond the Ahtisaari Plan (formally the “Comprehensive Proposal for the Kosovo Status Settlement”)—on the basis of which Kosova’s parliament declared the independence of Kosova on February 17, 2008, and accepted international supervision.  The AhtisaariPlan, which focuses primarily on the protection of minority rights in Kosova, represented the maximum concession of the 92 percent Kosovar Albanian majority for the resolution of Kosova’s final status.  Meanwhile, the Albanian majority in Southern Serbia—in Presheva, Medvegje, and Bujanovc—do not have anything like the rights that Kosova’s Serbian minority has.

 

Because of the Ahtisaari Plan and because of Serbia’s refusal to recognize Kosova’s sovereignty, Kosova is independent in name only.  Kosova still does not have a seat at the United Nations or in other international bodies, which has also meant that there is little foreign investment.  It is also the only country in the Western Balkans without visa-free travel.  This has led to massive unemployment, especially among the young (the rate is 60 percent or more), many of whom are highly educated, but they are without jobs and a path to a future in Kosova.  As a result, several thousand have left Kosova for Western Europe since December, most illegally.  Many commentators have sighted the loosening of border restrictions via Serbia into Hungary.

 

But the real reason for the flight is the loss of belief in the West, which, as AACL Balkan Affairs Adviser Shirley Cloyes DioGuardi stated in her December 2014 article “Confronting the Roots of Kosova’s Downward Spiral” (that I am submitting for this hearing’s Congressional Record), facilitated the return to power of the political elite that “has prevented Kosova from flourishing and prospering for the past decade.”  Once the six-month stalemate, following Kosova’s general elections on June 8, 2014, was brought to an end by the break-up of the coalition that opposed the return of Hashim Thaci as Prime Minister and his ruling Democratic Party of Kosova (PDK), the loss of hope in Kosova has become staggering.

 

The Albanian political elite in Kosova have been getting richer and richer, while most of the Albanian people have been getting poorer and poorer.  The State Department needs to take responsibility for propping up the Thaci government, which has become a racketeering enterprise. The loss of hope among Albanians, the most historically pro-Western, pro-American population in Europe, also is connected with the complicity of the EU and the United States in some of the most flagrant examples of the corruption that plagues Kosova.    (One EU operative, a German national was convicted of stealing 4.3 million Euros from Kosova.)  It is also time for the Administration to acknowledge the role that its former Ambassador to Kosova, Christopher Dell (2009-2012), played in pushing through a deal for the Bechtel Corporation to build a $1 billion highway from Kosova to Albania (the cost of which rose to $2 billion and that could have been built for far less money by local contractors) and then landing a senior position with Bechtel in Africa upon leaving his post in Kosova.  The construction and its exorbitant cost occurred when Kosova was (and still is) a country unable to create jobs and political stability.  This is totally unacceptable and should be investigated by the Inspector General of the US State Department.

 

Macedonia

 

In Macedonia, the deteriorating political situation and the relationships between ethnic groups—in the one country in the Western Balkans where no ethnicity has a majority—is acute, and yet both the US government and the European Union are failing to address the unfolding crisis.  As Erwan Fouere, the former EU Special Representative in Macedonia from 2005 to 2011, has stated in his March 23, 2015, article in Balkan Insight, entitled “GruevskiMust Resign and Make Way for Transition Process,” which I am submitting for this hearing’s Congressional Record, “the extent of the alleged corruption and intimidation perpetrated by the prime minister, Nikola Gruevski, and his ruling party VMRO-DPMNE, has been brought out into the open” through the shocking revelations made available to the public by ethnic Macedonian opposition leader Zoran Zaev about the vast wire-tapping operation conducted by Gruevski.  In another an April 2015 article, Fouere concluded that today Macedonia “is a country governed by fear and intimidation with a ruling party, whose ethno-nationalist and populist agenda has created new fault lines in an already fragile environment,” the most alarming of which are the reopening of deep tensions between the  ethnic Albanian and ethnic Macedonian communities.

 

Meanwhile, Ali Ahmeti, the leader of the Democratic Union for Integration (DUI), the junior ethnic Albanian party in the ruling coalition, has played the nationalist card when he finds it politically expedient and has remained quiet about the wiretapping scandal, which apparently is the result of his party’s involvement in corruption with their senior coalition partner, VMRO-DPMNE, led by Prime Minister Gruevski, now accused publicly by the Macedonian opposition party, the Social Democratic Union of Macedonia, of a massive criminal political and economic agenda, especially against the large Albanian population in Macedonia.

 

When it comes to Macedonia, the key reality is that the Ohrid Framework Agreement of 2001, which ended the armed conflict that year between ethnic Macedonians and Albanians and put forward a number of constitutional and legal changes designed to overturn a decade of discrimination against Albanians, has yet to be fully implemented.

 

The frustration and growing despair of the large Albanian population in Macedonia with the corrupt Gruevski government, including the complicit Albanian political parties led by Ali Ahmeti and Menduh Thaci, is a figurative bomb that can go off at any time, especially with an economy that produces only government jobs that go mostly to ethnic Macedonians and then only to those who vote for the corrupt Gruevski/Ahmeti partnership, which is enslaving the whole country politically and economically.  Our State Department’s Balkan strategy of status quo, which can now be “translated” into Balkan “peace and stability at all costs,” has become a daily aspirin or cocktail for the Albanian people to make their pain subside for today while sowing the seeds for Balkan ethnic disintegration, not European integration.

 

Conclusion

 

In the end, nothing will be achieved in the Western Balkans without the strong involvement of the United States.  The history of the region has shown this to be true.  Regarding Kosova, all of the EU Members need to recognize the independence of Kosova and end the country’s isolation through economic opportunities.  Regarding Macedonia, Albanians need to be treated as an equal partner in a new Constitution of this now failing State, or we must face the option of federalization, which will allow the Albanian people administrative, social, and financial control over their own destiny as part of a Macedonian federation of ethnic Albanians and ethnic Macedonians.  Macedonia is already an apartheid State, in which the major ethnic groups live separately, but not equally, and this must be corrected.  Otherwise, Macedonia will not survive as a sovereign state that can be integrated into the European Union.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s