Zogu në duart e mia / Tregim nga Teuta Sadiku

Zogu në duart e mia

 

 

Teuta

Tregim nga Teuta Sadiku

 

 

 

Me majën e këpucës e shtyja gurin e rrumbullakët që kisha vendosur ta çoja nga oborri i shkollës deri në shtëpi .E gjitha kjo duhej të bëhej vetëm me këmbë, jo me dorë.Në njërën dorë mbaja çantën basme me tre librat dhe dy fletoret.Shishja e bojës, me tapën e ngrënë, pothuajse e boshatisur ,kishte ngjyer basmën e çantës vende vende ,po mua aq më bënte.Për këpucët nuk e vrisja shumë mendjen ,të vjetra ishin, edhe po të hapeshin më shumë do më jepej mundësia të  më blinin të reja.Problemi qëndronte a do të arrija ta çoja gurin me majën e këpucës deri në shtëpi,pasi më duhej të përshkoja një rrugë jo të shkurtër, para pallateve ,mes shtëpive përdhese ,para ëmbëltores,berberit dhe furrës së bukës e cila qëndronte hapur deri në orët e vona . Furra e bukës ishte stacioni i fundit ,para se të arrija në shtëpi,atje ku lija dhe gurrin pasi zgjasja kokën tek dera e pasme e furrës së bukës.

-Tani mbaruat , më pyeste e më hidhte një vështrim të ëmbël,si të isha unë buka e misrit që dilte nga furra e ngrohtë e i përcëlloheshin duart kur më prekte nga koka e qethur tullë.Më pëlqente kur ma kalonte dorën kondra nëpër kokë për të gjetur flokë që rriteshin  të ashpra si qime derri pas qethjes.Kishte duar të mëdhaja, krahë të fuqishme ,me pak bark të dalë mbi kofshët që i kish poshtë një palë pantallonash dok terital  ngjyrë kafe. Ishte rreth të tridhjetave ,kurse unë isha në klasën e pestë,po më pëlqente shoqëria me të. Shpesh kaloja kastile para derës  së pasme të furrës,zgjasja kokën, ndjeja aromën e këndshme të gjalpit, të ëmbëlsirave që piqeshin e kundërmonin  gjithë rrugën dhe e përshëndesja. Kjo gjë ndodhte mbasditeve ,para se të errej plotësisht dhe sa më shihte i linte tepsitë mbi një tavolinë të gjatë, më rrëmbente nga dora ,më fuste brenda  duke e mbyllur jo vetëm  sitën por edhe portën me lloz .Më ulte mbi një arkë druri më qeraste me llokume, me ëmbëlsira e pastaj merte pecin që hapnin punëtoret petët e byreqeve e u binte lehtë tepsive duke kënduar këngë dashurie. Ashtu më këmbë siç ishte i këndonte me dhimbje,mbyllte sytë,e afrohej më tepër pas shpinës sime ku fërkohej e fërkohej.E dëgjoja si këndonte me aq vuajtje dhe nga ëmbëlsia e ngrohtësia e zërit të tij  shkriheshin ëmbëlsirat,tretej sheqeri mbi to,shurupi i ëmbëlsirave herë hollohej e herë mpiksej,bëhej gur.Nuk dija ku isha, humbisja mes aromave e shijeve ,mes tingujsh e notash,si nëpër ëndrra, në tjetër botë. Bukpjeksi më dukej dhe ai si një gjysmë i gjallë gjysmë i vdekur kur e shihja ashtu me sytë e mbyllur  deri sa të arrinte në ekstazë.

-Asnjë nuk na sheh, mos ki frikë, se nuk të bëj të keqe më ftonte e vazhdonte të fërkohej pas kurrizit tim.Herë herë dilte para meje ,e me një tenxhere herë alumini e herë bakri në duar i binte pa pushim me gishtat me gjalpë e me miell nga gurabiet që piqeshin në furrë.Ngrija kokën për pak, e shihja që ishte me sytë akoma të mbyllur dhe e ulja prapë kokën,për mos cikur koka ime në dyqanin e mbyllur të pantallonave të tij,herë me kopsa e herë me zinxhir.Fërkohej ngadalë ngadalë,këndonte me zë të ulët e nuk harronte tu binte kusive e tenxhereve ,prej nga dilnin tinguj të ndryshëm.

-Këtu , këtu,kokën,më thosh e vazhdonte.Ja kështu si macet e si qentë edhe ne , apo jo,më thoshte e vazhdonte pa pritur përgjigje prej meje.Një herë më pyeti papritur:

-A di se çfarë po bëjmë ne,tani,më pyeti njëherë.

-Atë që bëjnë dhe kafshët para se të pjellin,u përgjigja si me turp.

-Jo, më tha , atë që bëjnë njerëzit para se të lindin fëmijë dhe vazhdonte lëkundjet e trupit të tij,majtas –djathtas, lart e poshtë,sikur diç kërkonte në organet e tij gjenitale mbi zverkun tim.Skuqesha bëhesha flakë deri tek veshët kur veprimet e tij ishin të tepruara ,jo nga frika po dhe nga një lloj ndjenje që nuk mund ta shpjegoja dot .E kuptonte dhe  më qetësonte duke më premtuar se do më jepte pasta, ashure biles edhe akullore do të bënte për mua në moment ,sa të mbaronte procesi.Kur e shihte që nuk shfaqja ndonjë shenjë kënaqësie për ëmbëlsirat ,më tërhiqte vëmendje duke më pyetur se a kisha ndonjë shoqe klase që i kisha vënë syrin.I përgjigjesha për inerci, duke i treguar histori koti,ose të sajuara aty pasi e kisha kuptuar që nuk më dëgjonte kurrsesi.Vetëm kur ndaloja papritur historinë më thoshte,more bravo, more bravo.Herë herë binim në heshtje të dy dhe vetëm frymëmarrja jonë ndjehej në ajër që përzihej me aromën e ëmbëlsirave në furrë deri sa bukpjeksi rënkonte ,rënkonte e hiqte në shpirt.Mes aromës së ëmbëlsirave ,mes rënkimeve të tij,gjaku më ndizej e më bëhej flakë, më ikte gjaku prej trupi e më mbetej flaka në duar.Këmbët më lëshoheshin,pas një tendosjeje të thellë,trupi më bëhej miza miza, truri ku nuk më shkonte,në vendet e papara,në bisedat e pathëna,në librat e ndaluara.Largohej papritur ,futej në kthinë pas një perde të zgjyrosur,fuste duart në dyqanin e pantallonave, nxirte atë çka fshihej brenda pantallonave,e shkundte mirë e mirë dhe e linte të nxirrte gjithë çkishte grumbulluar prej kaq kohe mes gishtërinjve të dorës. Më pas lahej, pastrohej, fshihej e dilte që andej  me atë kënaqësinë e shkrehur në sytë e tij çka vetëm unë arrija ta shihja por dhe nuk mund ta kuptoja.Më hidhte një vështrim falënderimi e pasi nxirrte ëmbëlsirat e shtruara në tepsi radhë radhë nga furra u hidhte sipër shurupin e trashë.Nuk doja të haja më ëmbëlsira ndjehesha i velur pas gjithë procesit.Me lugë e me pirunë u binte tepsive e tenxhereve duke kënduar këngë,me atë zërin e tij të ëmbël me atë vështrimin e syve të tij herë blu të thellë e herë jeshil:

-Do mar çiften more

do dal për gjah ,

aman shokë,aman,aman.

Po kush është gjahu, e pyeta një ditë,dhe pse do marrësh çiften.

Po kështu është historia,më tha, me çifte do dal të kap zogj.

-Zogj,pyeta i habitur, po kënga nuk zë fare në gojë për zogj.

Je akoma i vogël, tani, por do ta mësosh e do ta këndosh edhe ti këngën, po do dalësh dhe me çifte për zogj a zoga.

Ashtu siç kemi ne zogj,më tha një ditë,ka dhe ajo shoqja klasës tënde ,por jo si ky zogu im, e  zbërtheu pantallonat e nxorri zogun e tij,një xhapë lëkure që varej pa shpirt .Po ta fërkosh , ta përkëdhelësh pak e nga pak, ai ngjallet e nxjerr kokën e tij,ja do ta shohësh dhe vetë. Ja do ta provosh ta shikosh se si ,më tha, e ma la zogun e tij mes pëllëmbës.Shtrëngoje mes gishtave,përkëdhele në fillim ngadalë e pastaj, shtrydhe fort e po deshe këputja kokën fare. Fillova ta fërkoja e ta përkëdhelja me ngadalë,pas një ngurrimi,por më jepte kurajo me atë qetësinë e tij dhe përpëlitjet e tij për ta prekur e gjendur mes gishtave të mij.

-Mos ki frikë se nuk të cëmbit, nuk ka sqep,ka një brimë të vogël prej nga nxjerr lëng nga goja prej kënaqësisë,më tha.Dhe vërtet ashtu ishte .Pasi u fry mirë e mirë nga përkëdheljet ,e kapa nga koka fort,për tia këputur kokën si të zogut,në momentin e duhur,kur  lëshoi nga goja atë lëngun e tij të trashë, si e bardha e vezës në dorën time.Po mësoja pak e nga pak si tua këpusja kokën  zogjve.

Nuk e mbaj mend si filloi kjo lidhje , di vetëm se ndaloja para furrës, nga porta e pasme e nuhasja aromën e ëmbëlsirave.Në fillim hyja me drojtje, por më vonë isha unë që kërkoja të hyja kur shihja që s’kishte këmbë njeriu në rrugë.Më pëlqente jo vetëm aroma e ëmbëlsirave ,shija e tyre por mësoja ,çdo ditë gjëra të reja,gjëra që nuk shkruheshin nëpër libra , por as nuk mësoheshin në bankat e shkollës.Atje mes aromës,e dehjes dallditëse , mes djersës e nxehtësisë së furrës ,kërkoja të zbuloja e të mësoja gjithshka për  zogun tim.

Një ditë kur u ktheva nga shkolla , kuptova e ndjeva se diçka kish ndodhur atje tek furra,kur pashë aq shumë njerëz të grumbulluar para.E çava turmën me bërryla,deri sa arrita tek porta.E kishin mbuluar me një çarçaf të bardhë  e mbi një tezgë e futën në  makinën e të vdekurve.Ishte njeri pa njeri,nga një fshat përreth, ku flitej se e priste e fejuara. Por e dija që ai nuk ishte i fejuar , dhe asnjë njeri nuk e priste ,as ai nuk priste asnjë,veç meje që i bëja shoqëri prej kurioziteti dhe për të mësuar gjërat e ndaluara .U ula në një cep pallati e qava me ngashërim. Mësova se bukëpjekësi vdiq me infrakt në zemër.

 

Mars 2015

 

 

One thought on “Zogu në duart e mia / Tregim nga Teuta Sadiku

  1. Pingback: https://atunispoetry.com/…/zogu-ne-duart-e-mia-tregim-nga-…/… | fotofjala

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s