Duke lundruar drejt qiellit ( Sekuenca VII ) / Nga ( Hamdi ) Erjon Muça

 

Duke lundruar drejt qiellit

( Sekuenca VII )

 

 

Erjon Muça

Nga ( Hamdi ) Erjon Muça

 

 

Eh sa të drejtë kish pasur mamaja e Orestit kur një vit të shkuar i kish thënë se viti kalon pa u ndjerë. Këtë po mendonte Oresti teksa përshkonte me makinë kilometrat e fundit të autostradës. Gjatë të gjithë udhëtimit mezi i priste ato kilometra përpara se të arrinte në Kanoza. Përgjatë asaj pjese të autostradës, ngriheshin, vigane, pemë ekualiptesh e më pas vendin e tyre e merrnin pemët e luleçetës. Ajo pjesë rruge atij i kujtonte Durrësin. Eh sa e kish marrë malli për qytetin e tij!
As nuk e vrau mendje se pritja në radhë ishte e gjatë e sfilitëse, madje nuk ish mërzitur fare që atë vit nuk kishin gjetur dhoma dhe kalimin e detit do e bënin jashtë: kjo ja shtonte edhe më shumë kënaqësinë e udhëtimit. Do e kalonte natën duke vështruar ujin që shkumëzonte pasi përplasej në krahët e anijes.
Nuk ishte vetëm Oresti me famijen e vet që do e kalonin natën mbi kuvertën e tragetit: vetëm një pakicë arrinte të gjente dhoma kurse të tjerët mbuloheshin nga qielli veror. Mbi traget takuan një fqinin e tyre edhe ai nuk ishte vetëm. Ai shoqërohej nga kunati dhe nga nipi i gruas së vet. Nuk kish shumë që edhe ai qe vendosur në Itali dhe ishte hera e parë që pas shpërnguljes që kthehej në atdhe. Madje edhe nipi i gruas që ishte pesë vjet më i vogël se Oresti e kishte udhëtimin e parë. Ai djalë dukej i elektrizuar. Një nëntëmbëdhjetë vjeçar që kthej në atdhe pas një mungese prej gati dy vjetësh, me makinën e vet. Kish gati një vit që kish marrë patentën dhe me mundime të mëdha jo më shumë se tre muaj të shkuara kish arritur të blinte një makinë. Ishte makina e tij e parë, e gjatë të gjithë kohës, bënte si bënte dhe e kthente bisedën tek ajo. Orestit ju mërzit biseda me të ndaj, duke u munduar që ai të mos e kuptonte i tha të atit dhe të tjerëve se do ngjitej në kuvertën e sipërme të anijes. Ndofta atje mund ta zinte gjumi.
Qielli ishte i mrekullueshë atë natë, madje edhe deti as që ndihej poshtë anijes. Yjet dridhnin lehtëshëm driat e tyre, sikur ti dërgonin sinjale me dritë pikërisht atij. Ishin të palëvizshëm e atij i shtohej trysnia e vogëlsisë së qënies njerëzore, përballë universit. Kur kish ndalur në një autogrill, për të furnizuar makinën me karburant, kish blerë edhe një shishe të vogël me Civas Regal: tani po e shijonte duke vështruar yjet e duke harbuar me mendime gati pa lidhje. E zuri gjumi gjysëm të trullosur nga mendimet e gjysëm nga alkoli. Kur u zgjua nuk e kujtontte mirë se kur e kish marrë gjumi, madje u habit kur pa që shishja ishte e boshatisur. Mos ja kishte pirë ndonje nga pasagjerët e tjerë teksa ai flinte? Apo e kish pirë e më pas kish fjetur? Këto pyetje po e mundonin teksa, bashkë me të atin që e kish zgjuar, po zbriste për të shkuar tek bari i tragetit.
E po ashtu si një vit më parë u drejtua për nga kiçi i tragetit, për të shijuar lindejn e diellit mbi Durrës.
Ndërsa vështrimi përhumbej mbi rrethin e zjarrtë që po niste të ngrihej mbi male. Mendja fluturonte në përsiatiet e veta kujtimore. I kujtohej se si para se prindërit e tij të trasferoheshin me banim në itali ai kish nisur të tretej mes turmës së Italianëve, duke mos e kujtuar për asnjë çast vendlindjen. Kish vendosur të bëhej pjesë e tyre. Ndihej pjesë e tyre. E megjithatë nuk e kish mohuar kurrë se nga vinte e kush ishte. Kurse tani, që pas kthimit të parë pas më shumë se pesë viteve mungesë, në vendlindjen e tij, e ndjente veten të huaj. Ai shkëlqim që e kish tërhequr aq shumë në fillim, tani kish sinur të zbehej, deri në atë pikë sa atij i dukej i zymtë. Kurse Durrësi i vet, tani, në këtë çast linjde dielli, i dukej si i mbështjellë me një eureol të mrekullueshme. Nuk kish mundësi ta kthenet kokën në krah të kudërt, pasi anija nuk e lejonte që të shihte pas, por edhe sikur ta kishte atë mundësi, ai nuk do e kthente kokën se kish frikë se mos ajo pjesë do i dukej si një hon i errët. Zhurmat e njerëzve sa vinin e bëheshin më të padurueshme. një herë mendoi tu bërtiste. ” Heshtni se po përdhosni mrekullinë me fjalët e juaja të kota” por nuk e bëri. Vuri duart tek veshët sikur do të mbështeste kokën, por e bëri vetëm që të largonte zhurmuesin që po i lëndonte mendimet . Nën atë gjysëm heshtje, gjysëm pasi zhurmat e njerëzve edhe pse me duar në veshë arrinin deri tek timpanët, nisi të këndonte me vet këngën “Stare Way to hevan”. Ishte e vetmja që i dukej e përshtatëshme për çastin megjithëse ai ishte mbi një anije dhe jo mbi një shkallë. Vetëm se përfundmi për të ishte i njëjtë: qielli. I dukej sikur po lundronte drejtë qiellit ( ose parajsës, siç mund të merrej edhe kuptimi tjetër i fjalës hevan), me një traget të zhurmshëm, mbushur me njerëz.
Durrësi i tij, në atë çast ishte edhe më çmueshëm se qielli i yjeve.

Në këtë mëngjes të ftohtë dimir, teksa shoh Orestin që tymos, pashmangmërisht si çdo mëngjes, në ballkonin e shtëpisë së vet, mendoj për qiellin. Tymi, i cigares, që ai çliron lehtë e mendueshëm ngjitet në qiell, e ska nevojë as për shkallë e as për traget. Madje mendoj se as ai nuk ka nevojë për to, atij tashmë i mjaftojnë kujtimet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s