Poesie da Lumo Kolleshi

Poesie da Lumo Kolleshi       SUL PENTAGRAMMA DELLA TRISTEZZA   “Tu  tenti  di raccogliere il vento” Dissi al cuore  come  corda  di  chitarra Sul pentagramma  della tristezza. “Tu tenti di inaridire il mare” Dissi all’occhio – luna  falciata … Continue reading

Poezi në dy gjuhë (shqip- italisht ) nga Agim DESKU

Agim Desku

 

Poezi  në dy gjuhë (shqip- italisht )  nga Agim DESKU

 

 

 

Ç’farë nuk është thënë  këtë mbrëmje

 

Çfarë nuk është thënë këtë mbrëmje

Sonte lexoj diçka të bukur mes rreshtave

Ëndrrën e syve tuaj që është bërë pikturë

Varur në mur si lirikë e mbrëmjeve me hënë

Edhe në mes shpirtit tim e varur sikur flet më mua.

 

Sa e bukur kjo ëndërr edhe pse nuk i dua më ëndërrat

Sonte rri zgjuar e flas me këtë pikturë

Të varur në mur dhe në shpirtin tim

Të dytë flasim bashkë vargut tim.

 

Që Ti, ma bën  hyjnor,e ku më gjën këtë frymëzim

E më falë fjalë që shpejtojnë zemrën e mbyllin spitale

E hapin lulishte me lloje aromash si dashuritë hyjnore

Që edhe zoti vetë një ditë, secilin e bekon dhe uratë i  jep.

 

Ndërsa ne të dyve na dërgon në parajs aty ku fillojnë puthjet

Aty ku të kërkoja me vite e ja se si na  gjeti përendia

Sonte jemi të bekuarit e zotit ,pa mëkate të kësaj bote

Sonte  e gjetëm  dashurinë e vetme ,ëndrrën e kërkuar vite e vite.

 

Nëpër secilin varg poeti,nëpër secilën shpirt të Tij

Dhe në këtë mbrëmje asgje nuk është thenë për TY

Të gjitha fjalët e bukura janë zënë  mes veti

Secila lufton me vetën  për vargun e poetit.

 

Në dyluftim kanë marr shpirtin e tij,

Ëndrrën dhe dashurinë e vargut

Kanë edhe frymëzimin Tënd mike,

Kanë dashurinë e parë që e ruanjnë  kujtim.

 

Për secilin varg që e shkruajnë me shpirt e zemër

Se sonte jam poeti YT,jam  vargu yt,

Që poetin e mbyet kjo ëndërr

Dhe nuk i do më ëndërrat,do ti djegë.

 

Një ditë në zjarrin e puthjeve

Sonte mbeti  vetëm frymëzimi ynë

Bashkë me poetin që rri zgjuar këtë mbrëmje

Nën tingujt e këngës sate e të ndriqimit të hënës.

 

Që di të ndriqon vetëm dashurinë e parë

Që rri  vetëm afër zemrës sate

Dhe vulos  bashkë me secilin varg

Me shkronja  ari,eh sa bukur shkruhet emri Yt.

 

Emri,Yll,ka shumë ,në qiell janë

Janë sa dashuria ime që ndjej për ty mikja ime

Si zjarre që presin cunamet te shuajnë  flakën e ndjenjave tuja

Dhe ja që edhe vijë të rri dritareve të pasqyrës sate.

 

I zgjuar deri në mengjesin e ardhshëm pranveror

Që lulet presin të qelin si dikur buzëqeshjeve tona

Kur  unë e ti u këndonim idilave

Të atyre pejsazheve të bukurive përrallore.

 

Dhe ja erdhi mrekullia e ime që vetëm zoti di të krijojë

Një dritë në fund të dritarës sime.

 

 

 

 

Che cosa non e detto questa sera   

 

 

Stasera leggo qualcosa di bello tra i versi

il sogno degli occhi tuoi che e fatto come un quadro

appeso al muro come lirica delle sere con la luna

e  in mezzo dell’ anima mia,appeso come se dormisse con me

che bello! questo sogno, anche se non amo piu’i sogni

stasera resto sveglio e parlo con questo quadro

appeso al muro e nell anima mia.

Insieme parliamo nei miei versi

che tu gli fai divini, dove trovi l’inspirazione

e mi hai donato le parole che salvano ilcuore e chiudono gli ospedali

e aprono i giardini con tante arome come gli amori divini

che anche il Dio stesso un giorno ad ognuno benedisce

invece a noi due ci manda in paradiso li’ dove cominciano i baci

li’ ti cercavo negli anni,vieni ed ecco come ci si trova il signore.

Stasera  siamo  dei benedetti dal signore senza i peccati di questo mondo.

stasera abbiamo trovato l’unico amore,cerchato in anni interi

tra ogni verso del poeta,tra ogni sua anima

e in questa sera niente per te  non e’ detto

tutte le belle parole hanno litigato  tra di loro

ognuna lotta con se stessa nel verso del poeta

in un duello hanno preso la sua anima,il sogno e l’amore dei versi

hanno anche la tua inspirazione ,amica

hanno il primo amore che custodiscono come ricordo

per ogni verso che scrivono con anima e cuore

se stasera sono il tuo poeta ,sono il tuo verso

che questo sogno soffoca il poeta

e non vuole piu’ i sogni , gli brucera’

un giorno nel fuoco dei baci

stasera e’ rimasta solo la nostra inspirazione

insieme al poeta  che sta’ sveglio in questa sera

sotto i suoni della tua canzone e il splendore della luna

che ti fa brillare,solo con il primo amore

che sta’ solo vicino il tuo cuore

e che timbra insieme ogni verso

con lettere d’oro,come si scrive bene il tuo nome

il nome Stella…..ha,molti, nel cielo sono,

sono quanto amore che sento per te amica mia

come i fuochi che aspetano i Tsunami che spengono  il fuoco dei tuoi sentimenti

ed ecco che vengo a stare nelle finestre dell’ tuo specchio,

sveglio ,fino alla nuova mattina della primavera,

che i fiori aspetano di sbocciare come una volta nei nostri sorrisi,

quando tu ed io cantavamo agli idoli di quei paesaggi delle bellezze favolose

ed ecco e’ arrivata la mia meraviglia che solo il Dio creo’.

Una luce in fondo della mia finestra.

 

 

 

 

Kënga e heshtjes

 

Nga vie kjo këngë

Nga cili det frymëzimesh më vie

Mëthuaj ,ty të pyes mike

Të dytë jemi pranë pasqyrës.

 

Presim të vijnë fjalët

Degjojmë heshtjen

Bashkë me Mocartin

Të tretë këndojmë.

 

Vargjet ikin me TY

Bota sillet rreth meje

Unë shkruaj poezinë tënde

Lexoj çfarë të thot zemra.

 

Herë bëhëm mbret i kësaj mbretërie

Që më pushton e më prangos mendimin

Me fundos cunameve të Niagares

Të përmbytëm për një çast valëdrinit tim.

 

Duke kërkua prap  ëndrrat,

Jonuk dua të më humbasin

Janë të vetmet që më sjellin kujtimet tua

Dashurinë e zjarrtë te zemrës.

 

Që nuk di te ikën nga kjo botë

Por rri më mua në secilin varg më flet

Më buzëqesh,më puth nga largë

Është ky vargu YT apo imi nuk e di.

 

E di që me vite e prita këtë varg të gjallë

Është edhe këngë e heshtjes

Që degjohet nëpër avenytë De La Pari

Mbrëmjeve kopshtiti tënd apo atij të shpirtit.

 

Herë të ëndërrave

Më falë mike i dua prap ëndrrat e mia

Të lutëm falama një ëndërr plot puthje që më djeg si zjarr

E më dërgon ferrit të Dantës.

 

Aty ku pres dhe përkulëm unë princi i kësaj bote

I gozhduar në njëmijë gozhda vetëm pse u bëra kryeneq

Pse të deshta vetem TY,pse të prita me vite

Pse nuk dija të urreja dashurinë.

 

Pse u bëra më i krisuri i kësaj bote ,

I vargjeve që janë frymëzimi yt besnik

Që nuk vdes pa këtë ëndërr

E di shkova largë ,më dërguan cunamet.

 

Në shpirtin tënd u gjenda përballë dashurisë tënde

Përqafimit të lotit tim,sa afër kishe qënë

Nuk e dija është kohë që vjenë më mua

Dhe ikë kur kam gjumë,kur kam uri.

 

Kur kam ejtje më ikën,pse,pse

Asnjëri nuk e di cila është dhimbja ime

Cila është lumturia,cila është bota e kësaj nate

Që vetëm dëgjon dhe në heshtje më mërr pranë.

 

Më përqafon kujtimin tim,

Sae bukur është jeta me TY

Sa ëngjëll bëhesh sonte

Sonte të veshi me fustan nusërie.

 

Të veshi më buzëqeshen time

Dhe të falë secilin varg që e shkruaj sonte

E di edhe ti, qëje  frymëzim i heshtjes

Ku më dëgjon tregimin tim që e marr për pak kohë.

 

Sonte  e krahasoj emrin tënd me Doruntinën

E secilës kohë që ikën bashkë me kujtimet tona.

 

 

 

 

 

LA CANZONE DEL SILENZIO

 

Da dove arriva questo canto

Da quale inspirazione arriva

dimmi tu, a te chiedo amica.

Tutti e due siamo vicino allo specchio

aspetiamo che arrivano le parole

ascoltiamo il silenzio

insieme a Mc Cartin

tutti e tre cantiamo

e i versi vano con te

Il mondo gira atorno a me

io scrivo la tua poesia.

Leggo cosa mi dice il cuore.

A volte divento il re di questo regno

che mi occupa e mi catena il pensiero

mi affonda nei Tsunami di Niagara

mi immergo per un attimo nel mio Valedrini

cercando ancora i sogni

no,non voglio che si perdono

sono le uniche che mi portano i tuoi ricordi.

L’amore  passionale del mio cuore

che non sa andare da questo mondo

ma sta’ con me ,in ogni verso ,mi parla

mi sorride, e mi bacia da lontano

e’ tuo questo verso o il mio non lo so

lo so  da tanti anni aspetavo questo verso vivo.

E una canzone del silenzio

che si ascolta in Aveny della Pari.

Le sere nel tuo giardino quello dell’ anima

a volta dei sogni

mi perdoni amica,voglio ancora i miei sogni

ti prego un sogno pieno di baci,che mi bruciano come il fuoco

E mi manda nell’ inferno di Dante

li’ dove aspetto e mi inchino io, il principe  dell mondo

inchiodato in mille chiodi,solo di essere stato testardo.

Perche’ l’amavo solo te,perche da tanti anni ti aspetavo

perche’non sapevo di odiare l’amore

perche’ sono diventato il piu’ pazzo di questo mondo

dei versi che sono il tuo piu’ fedele inspirazione.

Che non muore senza questo sogno.

Lo so andai lontano,mi mandavano i Tsunami

nella tua anima mi trovo di fronte al tuo amore

l’abbraccio della mia lacrima ,quando vicina mi sei stata

non lo sapevo e’ un tempo che arriva con me

e sei andata quando ho fame quando ho sete

qual’ e’  la felicita’, qual’e’ il mondo di questa sera

Che solo ascolta in silenzio e mi prende vicino

mi abbraccia il mio ricordo

che bella e la vita con te

che angelo diventi stasera

stasera indosi un abito nuziale

ti vesto con il mio sorriso

e ti dono ogni verso che scrivo stasera

lo sai anche tu ,di essere l’inspirazione del silenzio

e senti il mio raconto che lo prendo per un po’

stasera paragono il tuo nome con la Doruntina

di ogni tempo che va insieme ai nostri ricordi.

Choose a sticker or emoticon.

Mundësia e tretë e Këlcyrës / Nga Kujtim Mateli

Qyteti-i-Kelcyres..-300x168

Mundësia e tretë e Këlcyrës

 

Nga Kujtim Mateli

 

 

Në historinë e Shqipërisë, Këlcyra është një nga qytetet me jetëgjatësinë më të madhe. Kalaja antike e shënon atë në disa shekuj para Krishtit, por ndoshta është nga të rrallat kala që ka qenë e banuar nga antikiteti deri në shekullin XIX, pra një periudhë më se dymijëvjeçare. Jetëgjatësinë Këlcyrës ia ka shtuar rëndësia që ka patur ky qytet në raport me qendrat e tjera të banuara. Është në kryqëzimin e rrugëve perëndim-lindje, por gjithashtu dhe në kryqëzimin e rrugëve veri-jug. Përmendet në kohën e Bizantit me emrin Klisura. Ishte nga të paktët qytete që kishte një kala dhe në këto dokumente përmendet krahas Kaninës, Skraparit (kala në rrethin e Skraparit) dhe Timorit (kala në rrëzë të malit Tomor). Në kohën e pushtimit Osman, sipas ndarjes administrative të trojeve shqiptare të vitit 1431, Këlcyra shënohet si qendër e Vilajetit për Shqipërinë e Poshtme që përfshinte hapësirën nga Berati deri në gjirin e Artës. Bashkë me Këlcyrën përfshihej dhe territori në të djathtë të Vjosës që njihet gjeografikikisht si Lugina e Mesme e Vjosës dhe që përfshinte rreth 30 fshatra që i përkasin në kohën e sotme rrethit të Tepelenës, ndërsa në antikitet është njohur me emrin Atintania. Përfshirja e Antintanisë bashkë me Këlcyrën do të thotë që banorët e Luginës së Mesme dhe të Sipërme të Vjosës, pra tepelanasit e sotëm në të djathtë të Vjosës dhe përmetarët, të përbënin qendrën e Vilajetit. Ky organizim i Perandorisë Osmane nuk pati jetëgjatësi, sepse Këlcyra, atëhere e vendosur në shpat të malit, nuk plotësonte kushtet për vendosjen e administratës dhe të garnizoneve ushtarake. Janina, në këtë këndvështrim, plotësonte kushte më të mira për një qendër Vilajeti. Megjithatë, kjo ka qenë mundësia e parë e Këlcyrës për t`u bërë epiqendra e Shqipërisë së Poshtme, siç thirrej Vilajeti i Janinës në kohën e pushtimit osman.

 

kujtim

Kujtim Mateli

 

Mundësia e dytë e Këlcyrës ka qenë viti 1920. Ky vit e gjen Këlcyrën (vazhdonte ende të shkruhej në dokumentet zyrtare Klisura) nënprefekturë që varej nga Prefektura e Gjirokastrës. Kështu më 26 mars të vitit 1920, Nënprefektura e Këlcyrës i raporton Prefektit të Gjirokastrës mbi lëvizjen e 150 xhandarëve në drejtim të fshatrave që ndodheshin rrëzë malit Nemërçkë. Nënprefektura e Këlcyrës ka një korespodencë të vazhdueshme me prefekturën e Gjirokastrës. Kjo korespodencë është edhe midis Zyrës së Policisë Këlcyrë me Nënprefekturën e Këlcyrës, siç është korespodenca e datës 4 maj 1920 e në vijim. (Burimi: Arkivi Qëndror i Shtetit Nënprefektura e Përmetit, dosja nr.16, viti 1922).

Siç duket, as këtë herë Këlcyra nuk i përmbushi kushtet për të qenë qendra kryesore në Luginën e Sipërme të Vjosës, sepse pas një viti nënprefektura vendoset në qytetin e Përmetit.

Ndarja e re administrative për zgjedhjet vendore të qershorit të vitit 2015, i ka dhënë Këlcyrës të njënjtën peshë që ka dhe qyteti i Përmetit. I gjithë rrethi i Përmetit ndahet në dy njësi administrative me peshë gati të barabartë: në atë me qendër Këlcyrën dhe në atë me qendër Përmetin. Të dy këto qendra nuk do të shërbejnë për ta ndarë Luginën e Sipërme të Vjosës në dy njësi etnografike. Pra, të kemi një identitet përmetar dhe një këlcyrjot. Ajo që unë quaj mundësi të tretë të Këlcyrës është që do të ketë nga buxheti i shtetit një fond të krahasueshëm me qytetin e Përmetit apo dhe atë të Tepelenës për shkak të peshës së barabartë që ka Këlcyra me këto qytete. Deri në ditët e sotme, Këlcyra ka qenë e diskriminuar nga vëmendja që kanë treguar ndaj saj qeveritë shqiptare. Investimet në qytetin e Këlcyrës kanë qenë disa herë më të vogla se ato të qyteteve të tjera që kanë qenë të privilegjuara në raport me Këlcyrën. Ndryshe nga shumë qytete të tjera, Këlcyra ka burime të konsiderueshme që do t`i sigurojnë të ardhura, nëse do t`u kushtohet vëmendje dhe do të administrohen mirë.

Fushat e luginës së Dëshnicës, ajo e Këlcyrës dhe e Velçishtit, janë nga më pjelloret në Luginën e Mesme dhe të Sipërme të Vjosës. Përshkrohet nga dy lumenj: Vjosa dhe Dëshnica si degë lumore e Vjosës. Ka dy male me kullota të pasura për blegtorinë: Trebeshinën dhe një segment të Dhëmbelit. Vend me vreshta e blloqe dru frutorësh në krahun e majtë të lumit Dëshnica deri në Piskovë. Kanë qenë këto veçori që territori i Këlcyrës ka qenë i banuar që në kohët më të hershme. Në territorin e saj ndodhen tri kala antike në distancë të afërta me njëra-tjetrën: ajo e Këlcyrës, e Kuqarit dhe e Limarit. Të tri këto kala, të datuara në shekujt IV-III para Krishtit, tregojnë se në këtë hapësirë, kishte tre qytete, të cilat tregojnë për shkallën e lartë të zhvillimit të kësaj zone. Cilët ishin këta qytete në antikitet? Cilado krahinë e Shqipërisë apo dhe më gjerë do të ishte me fat që të ishte shenjuar nga tre kala antike. Në kohën e sotme do të thotë më tepër vizitorë, më tepër interesim, më tepër të ardhura. Po cila është gjendja e tyre reale? Të tri kalatë janë të braktisura. Asnjë interesim. Asnjë vizitor.

Në vitin 2011, pas një studimi 10-vjeçar mbi autorët e antikitetit, arrita në përfundimin se kalaja antike e Këlcyrës ishte Dodona e famshme e antikitetit e cila rrezatonte përtej brigjeve të Mesdheut dhe sillte vizitorë nga veriu Danubit. Një konkluzion i tillë vërtet është befasues, kur dihet që bota akademike shqiptare dhe ajo e huaj e pranojnë Dodonën sipas Karapanos në luginën e Carakovistës, në jugperëndim të Janinës, ndërsa Rilindasit tanë e shenjuan atë në Tomorin e Beratit, e cila mbeti një hipotezë edhe me studimin serioz të Perikli Ikonomit.

 

 

Po autorët e antikitetit, me përshkrimet e tyre, nuk të çojnë as në Dodonën e Janinës, as në Tomor të Beratit. Dodona e Karapanos, në jugperëndim të Janinës nuk plotëson asnjë kusht nga to që thonë autorët e vjetër.

Kushti i parë: Autorët e vjetër thonë se Dodona ndodhet në veri të Epirit, Dodona e Janinës ndodhet në mes të Epirit.

Kushti i dytë: Orakulli i Dodonës ndodhej ndanë lumit me emrin Dodon ose quhej edhe lumi i Selinjve. Në luginën e Carakovistës nuk ekziston lumi.

Kushti i tretë: Dodona ndodhet në shpat të malit. Në luginën e Carakovistës jo vetëm që nuk është në shpat të malit, të malit Uliçka, i pretenduar si Tomari i lashtësisë, po as në rrëzë të tij, ajo ndodhet në krahun tjetër të luginës, në kodrat e Kozmirasë.

 

Ishin këto dëshmi të cilat bënë që Zoto Mollosi, një nga dijetarët më të shquar të shekullit XIX, ta kundërshtonte ashpër vendosjen e Dodonës në luginën e Carakovistës duke thënë:

“Këto që thotë z. Karapano, nuk kënaqin asnjë shkrimtar të ri grek, përveçse disa shkrimtarëve të huaj sipërfaqësorë që nuk e vizituan ndonjëherë këtë vend e nuk e studiuan truallin e Epirit” duke i dhënë kështu një goditje të fuqishme Karapanos dhe Akademisë Franceze që njohu studimin e Karapanos si një vlerë shkencore.

Po edhe ata që e pranuan Dodonën në luginën e Carakovistës, pasi krahasuan dëshmitë e autorëve të antikitetit me luginën e Carakovistës, arritën në përfundimin se kjo luginë nuk përputhej me thëniet e tyre. Atëhere dolën në konluzionin se autorët e antikitetit ishin konfuz, “të dykuptimtë dhe të paqartë siç ishin edhe përgjigjet e orakullit”. Megjithatë, Dodona mbeti në Janinë, edhe pse e dyshimtë, sepse studiuesit e deritanishëm nuk arritën dot që të gjenin vendndodhjen e vërtetë të Dodonës që është në Dëshnicë të Përmetit.

Pas botimit të studimit “ Dodona ndodhet në Dëshnicë të Përmetit I” Tiranë 2011, vendndodhja e vërtetë e Dodonës që është në rrethinat e Këlcyrës, u bë më se e qartë. Po ç`ndodhi? Në vend që të përkrahej nga institucionet shkencore, u kundërshtua prej tyre, një kundërshtim i një lloji të veçantë, nga vetë kreu i sotëm i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë: “Këto që dëgjojmë e shohim sot se do të ngrihet një monument tjetër i pavarësisë në Tiranë më duken si ato dilentantizmat e atyre që Dodonën antike 1500-vjeçare duan ta çojnë në Kalanë e Këlcyrës. Me këtë dua t’ju them se edhe ngritja e Monumentit të Pavarësisë në Tiranë është një dilentatizëm”. (Gazeta “Shqiptarja.com”, datë 19 prill 2012).

* Shënim: Me rastin e 100-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë, qeveria shqiptare donte që të ngrinte dhe një momument tjetër të Pavarësisë në Tiranë. Ky veprim i qeverisë shqiptare u kundërshtua nga forcat politike në Shqipëri. Kundërshtim pati dhe nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë dhe konkretisht nga nënkryetari i saj në atë kohë z. Muzafer Korkuti. Po këtë kundërshtim që mbështetej dhe nga opinioni publik, z. Korkuti e lidh dhe me Tempullin e Dodonës, i cili duhej kundërshtuar për të mos lëvizur nga Carakovista e Janinës për në Këlcyrë të Përmetit.

Për vetë rëndësinë që ka Dodona për hapësirën ballkanike dhe atë europiane, institucioni shkencor më i rëndësishëm në vend, Akademia e Shkencave e Shqipërisë, duhet të kthente një përgjigje shkencore përse Dodona nuk ndodhet në Këlcyrë. Dodonën në Këlcyrë nuk e shpiem ne, Dodona ndodhet tek kalaja antike e Këlcyrës. Tek kalaja antike e kanë vendosur autorët e antikitetit, pothuaj të gjitha dëshmitë e tyre e vendosin në veri të Epirit, në tokën e Molosisë. Këtë kufi e shënon Lugina e Sipërme e Vjosës dhe gjithë topografia e Dodonës përputhet në mënyrë perfekte me Këlcyrën.

Paaftësinë për të kundërshtuar Dodonën në Këlcyrë e vëren dhe tek kjo deklaratë e akademik Korkurtit: “Siç përmenda më sipër rastin e tempullit të Dodonës, që disa thonë se është në mal të Tomorit apo në Këlcyrë. Jo. Dodona është atje ku thotë se e ka parë me sytë e tij Ismail Qemali, që është shënuar në albumin e Kristo Frashërit”. (Gazeta “Shqiptarja.com”, datë 19 prill 2012).

 

Është e pakuptueshme shprehja se Dodona është atje ku thotë se e ka parë me sytë e tij Ismail Qemali. Si mund të shikonte Ismail Qemali se cilit qytet i përkiste një vend i shenjtë apo qytet, i cili ndodhej nën rrënoja? Të përdoresh këtë shprehje të Ismail Qemalit, të bërë 150 vjet më parë, si serum për të mbajtur në këmbë një tezë tashmë të rrëzuar, do të thotë se institucioni shkencor më i rëndësishëm në Shqipëri, ndodhet në gjendje kome. Po nëse institucionet shkencore në Shqipëri paguhen dhe nuk kanë bërë asgjë serioze në këto 20 vitet e fundit, fajin nuk e kanë ata vetë, por shteti dhe qeveria shqiptare që duhet t`i vinte në lëvizje nëpërmjet reformave, ku puna e secilit të matej nga produkti që ata vazhdojnë të japin dhe jo çfarë kanë dhënë 25 vite më parë. Cfarë ka thënë Ismail Qemali?

“Dhjetë vjet më vonë, një mision shkencor francez, që kishte ardhur në Janinë deklaroi se çdo kërkim për faltoren e Dodonës në këtë rajon, ishte i kotë. Unë atëhere ndodhesha në Vlorë, me një shokun tim të fëmijërisë, Kostandin Karapanon, të cilit i besova përshtypjet e mia lidhur me rrënojat e Melingosit. Karapano që ishte plot inisiativë, filloi pak kohë më vonë gërmimet dhe zbuloi faltoren dhe një sasi thesarësh arkeologjik të një vlere të jashtëzakonshme” (Kristo Frashëri, “Album, Ismail Qemali”, Tiranë 2012, fq 22)

Ismail Qemali e thotë qartë: “ i tregova shokut tim të fëmijërisë, Karapanos, në lidhje me rrënojat e Melingosit” Kjo është një bisedë tavoline, bisedë të cilën ai e ka hedhur në kujtimet e tij, si çdo kujtim tjetër të jetës së tij. Ai vetë nuk po pretendon se ka zbuluar Dodonën, thjesht ka folur me mikun e tij në lidhje me të.

 

Megjithatë, deklaratat e akademik Korkutit se “Dodona nuk mund të çohet në Këlcyrë” apo “është atje ku e ka parë me sytë e tij Ismail Qemali” po pranohen si një lloj çertifikimi që Akademia e Shkencave e Shqipërisë i bëri Dodonës së Karapanos në luginën e Carakovistës. Tirana akademike që e kishte pranuar në heshtje Dodonën në jugperëndim të Janinës, me deklaratën e saj të vitit 2012, u bë pjesë e rëndësishme e segmentit Athinë-Paris që ishte shenjuar qysh në vitin 1878. Tashmë, trekëndëshi i sapo krijuar Athinë-Paris-Tiranë, në dukje është më i fortë se segmenti i mëparshëm.

Pas krijimit të kësaj figure të re gjeometrike, ka një heshtje të plotë nga institucionet shkencore në vendin tonë. E gjithë kjo heshtje konvertohet në mungesë interesimi për banorët e Këlcyrës dhe mungesë investimesh për këtë rajon. Ç`do të thotë të zbulohet vendndodhja e vërtetë e Dodonës? Që kalaja antike e Këlcyrës dhe qyteti i vjetër poshtë saj të kthehen që qendrën arkeologjike më të rëndësishme të Ballkanit dhe Këlcyra të bëhet kryeqendra e botës antike. Do të shkojë në vendin e vet dinjiteti i shqiptarëve, sepse do t`i japin vlerën reale identitetit të tyre. Nga pikëpamja ekonomike do të thotë që ai shpat mali të kthehet në një minierë ari. Mirëqënie e punësim për shumë nga banorët e Këlcyrës. . Kalaja antike e Këlcyrës është kalaja me jetëgjatësinë më të madhe, e cila është banuar nga mijëvjeçarët para Krishtit deri në shekullin e XIX, kohë kur Ali Pashë Tepelena kishte një garnizon ushtarak. Kjo jetëgjatësi e bën atë tepër kureshtare për vizitorët. Po kureshtinë më të madhe ia shton asaj pozicioni gjeografik. Ndodhet në shpat të malit. Një kala në shpat të malit aq sa e vështirëson vajtjen atje, aq e bën dhe tërheqëse për vizitorët. Pikërisht midis kureshtisë së lartë dhe vështirësisë për të shkuar atje duhet kërkuar dhe zgjidhja. Kjo zgjidhje vjen duke përdorur si mjet transporti për vizitorët një teleferik. Sigurisht që bashkia e Këlcyrës nuk i ka mjetet financiare për të ndërtuar një teleferik, megjithëse ai nuk është më shumë se 1 km. Ndaj dhe ekspozohet para qeverisë shqiptare dhe donatorëvë të huaj për ta financuar atë. Dhe kanë arsye për t`iu drejtuar pikërisht donatorëve gjermanë.

Philippi Cluverus në librin e tij mbi gjeografinë e botës, “Introductio Universam Geographiam-tam Veteram quam Novam…”, Luneburge 1686., pas faqes 346 të librit të tij, ka një hartë ku Dodonën pellazgjike e vendos tek kalaja antike e Këlcyrës. Kjo është e mjaftë që midis qyteteve të shumtë industrialë të Gjermanisë, të gjesh njërin prej tyre që të bëjë një financim për ta lidhur qytetin e Këlcyrës me kalanë antike me anë të një teleferiku. Pra, motivet për të nxitur dhe inkurajuar donatorët janë të shumta. Me teleferikë janë lidhur shumë qytete me shpate malesh, vetëm si pika turistike. Madje dhe Tirana e ka një teleferikë të tillë që e lidh me malin e Dajtit. Kjo lidhje ka të bëjë me historinë e kohëve moderne. Teleferiku i Këlcyrës do të lidhë një botë antike 3.000 vjeçare që ndodhet në shpat të malit Trebeshinë me qytetin e Këlcyrës. Kalaja antike e Këlcyrës ka vlera universale. Madje dhe si pikë turistike ajo i dominon të gjitha pikat e tjera turistike që ka vendi ynë. Bukuritë e Grykës së Këlcyrës, të shijuara nga një pikë dominuese siç është kalaja antike, janë të papërsëritshme dhe të pakrahasueshme. Askush nuk niset nga vendbanimi i tij me mendimin se do të shkojë në Tiranë se do të bëjë një vizitë në malin e Dajtit, qoftë ky shqiptar apo i huaj. Tiranën e viziton për të tjera arsye dhe vlera. Ashtu si deri më sot askush nuk vjen në Shqipëri se do të vizitojë Këlcyrën. Në Shqipëri vjen për të tjera arsye dhe vlera. Po nëse do të ndërtohet ky teleferik dhe kalaja antike e Këlcyrës do të marrë vlerën reale që ajo mbart, atëhere vizitorë të shumë, shqiptarë dhe të huaj do të thonë: do të shkojmë në Shqipëri se do të vizitojnë kalanë antike të Këlcyrës që mbart vlera e margaritarë, do të vizitojmë Dodonën shqiptare.

Jo rastësisht, Homeri i shekullit të VIII para Krishtit, i kushtoi vargjet: “O Zeus, mbret i Dodonës pellazgjike, që rron larg e kujdesesh për Dodonën dimërkeqe” apo “ …në Dodonë ku dimri bën me borë dhe akuj”. Ky vend që përshkruan Homeri, nuk mund të jetë tjetër, veçse ajo kala antike që ndodhet atje, në shpat të malit Trebeshinë, sepse kala e qytet në një shpat të egër mali, nuk mund të gjesh asgjëkundi.

 

Mbase një interesim publik i vetë banorëve të Këlcyrës, interesim që do ta injektojnë dhe tek të zgjedhurit vendorë të 21 qershorit të këtij viti duke u kërkuar kandidatëve që të përfshijnë në projektet e tyre këto kala antike, do të shërbejë si shtysë për të ecur më tej. Këlcyra nuk do të jetë më ai qyteti i vogël që priste financime nga qeveria, por kryeqendra arkeologjike e Ballkanit, me vizitorë të shumtë në të katër stinët e vitit. Atë që nuk bëri dot Perandoria Osmane për ta bërë Këlcyrën qendër të Vilajetit për Shqipërinë e Poshtme dhe që sot do të kishte afërsisht përmasat dhe rëndësinë e qytetit të Janinës, do ta bëjnë bijtë e Këlcyrës. Do ta bëjnë se ekzistojnë të gjitha mundësitë. Nuk do të jetë e largët dita, kur kalaja antike e Këlcyrës, e shënjuar tre shekuj më parë nga Philippi Cluverus si Dodona pellazgjike, do të marrë vëmendjen e duhur nga institucionet evropiane dhe do të shënohet në hartat e botës si kryeqendra e qytetërimit ballkanik. Me vonesë, por mbase historia kështu e desh që të rridhnin gjërat.

Shtëpia Botuese “ADA ” publikon librin “ Cicërima në kafazin anti – natyrë “ të autorit DENLIU dhe redaktim të Albana Subashit .

  Shtëpia Botuese “ADA ” publikon  librin  “ Cicërima në kafazin anti – natyrë “ të autorit  DENLIU  dhe redaktim të  Albana Subashit .     Numri i botimit 39 Autori : DENILU Titulli : Cicërima në kafazin anti – natyrë … Continue reading

Shtëpia Botuese “ADA ” publikon Vëllimin poetik “SHTIGJE DASHURIE “ të autores Arta Hysenaj dhe redaktim të Demir Gjergjit .

    Shtëpia Botuese “ADA ” publikon  Vëllimin poetik  “SHTIGJE DASHURIE  “ të autores  Arta Hysenaj  dhe redaktim të  Demir Gjergjit .     Titulli: SHTIGJE DASHURIE Autore: Arta Hysenaj Redaktor: Demir Gjergji     Përgatiti për botim: Roland Lushi … Continue reading

Cikël poetik nga Engjëll I. BERISHA

Engjell I Berisha

Cikël poetik nga Engjëll I. BERISHA

 

 

 

Zemra larg syve

 

Meqë s’të dua

të rri larg një mijë e një vjet

rrugë drite

me mendje mund të më bësh vizitë

tash, sa çelembyll sytë, menjëherë

 

se sikur t’ia dilje të vije

afër këtu ku më rri trupi im

do të më prekje eter

të padukshëm

e sytë e tu kanë gjallëri tokësore

janë të bukur si deti

 

ku mund të gjesh kohë një mijë vjet

të ecësh nëpër labirintet e kohës

kur koha është eter

 

ndoshta kjo që po flas

është përshkrim i ëndrrës

 

të tillë të përfytyrova

ose të pashë

 

trungu në rrahun midis sheshit

një ditë do të dalë me gjethet

e hekurt

 

 

 

 

HERBARIUMI I BARDHË

(Stoli)

 

Një det pa fund në trupin tim

me baticë nxori

myshk e rrënjë dhe një safir

një amforë porcelani

 

në dhomën e librave

si eksponate unikate stoli

u varguan fjalë a objekte

u zgjuan

kohët që prapsojnë

ëndërr ishte

apo e shkuar

 

i ruajti deti i harruar

 

 

 

 

Ndërrimi i ujit)

 

Toka kur lodhet

ajri kur helmohet

ç’bën që rri uji e nuk ecën

e s’pihet

ku ta derdh gjithë këtë pikëllim

a m’i zë kujdesi yt

të gjitha këto mbeturina

se të kam mësuar si zogun në shuplakë

të  mbaj gjallë

dashuria ime

 

 

 

 

Bregu i diellit

 

Herët del dielli në dritaren time

Era i rrah kurtinat me limonti

Ra edhe zogu i ditës në poezinë time

Butësisht si bie mbi lulet shiu

Ajri i sëmurë i natës me psherëtimë

Rigoi mbi gjethet e lules në verandë

Ishte koha e zgjimeve

U lodha shtrirë

Mora të dal tatëpjetë rrugës

Ishulli i rrethuar me çatitë plot fëmijë

 

 

 

 

(Koha e gjumit)

 

Kur të fiket drita

me gishtin e verdhë

në dhomën time terri

të ther

 

të ishte natë e kthjellët

do të shihja tek ecën nëpër shtëpi

e do ta gjeja copën e qiririt

e do ta lexoja librin

optimist

 

deri në ag

shtrati do të më bëhet arkivol

e kur të bjerë rrezja e parë pingule

plot lule

do të më buzëqeshin në vazon

e dritares që ka sy

 

është kohë gjumi

po u ktheva në krah a u rrotullova

nga frika që kushton lirë

dimri që mori me diell

m’i nxjerr djersë trupit

se këmbë nuk shkohet kjo kohë

këmbë bëhet gjumi

 

 

 

 

(Koha e zgjimit)

 

Merimanga e smeraldit

vë në vetullën time rrjetë

syrin ma sheh piktura

e trupin e harroj diku larg

 

përsëri me këmbë

herë djathtas herë majtas oborrit

rruga e gjatë

në kurth

 

edhe dielli edhe dita edhe drita

s’janë tjetër pos ngjyrë

që derdhet në pëlhurën

në këtë letër ku do të shkruhet

kjo poezi

 

duke dalë nga nata me shtratin

me petka të gjumit

me ëndrrën

përbirohemi nëpër rrezen e argjendtë

si nëpër një unazë

 

e  zgjohem

 

 

 

 

(Koha e këndimit)

 

Gjeli

si qen e kafshon hënën

piktura në ballinën e librit

ma shkel syrin djallëzisht

posa të kthej nga udha

tërë kohën do të lexoj poezi

 

Do ta kaloj kohën e pushimit me ty

derisa të lodhesh

në fundin tënd të mbërrij

 

Bota

nuk përshkruhet për një çast

rrugë e gjatë një mijë vjet

prandaj

si do të kthehem nga ky fund im

 

Me këmbët e tua herët

mbërrin kudo

 

 

 

 

(Padroni i verdhë)

 

Erdhi dhe ma veshi shpirtin

me muret prej baltës. Qëndrova frymë

dhe Zoti tha: tetë herë mësoje grafin

lexo në lëkurën tënde tatuazh-testamentin

çka t’është shkruar të hashë ti

s’e ha dot bisha kund të të rrjedhë

 

padroni i verdhë

tetë herë nga limfa e zezë

me farkë e zjarr latoi racën pa fis

 

dola në Dritaren Perëndimore i Ri

të më shihej koka nga larg

nga ata që më marrin n’shënjestër

 

 

 

 

RIKRIJIMI I LIBRIT

 

Kur nxora nga terri i bibliotekës së Padovës

pergamenën e kompjuterit me shekullin e XX-të

ngjyrat e shkrimit mi bëri futuriste

fluroscenti i kolorit në ekranin modern

 

rojet me t’zeza t’informatave

larat e dru gdhendura shqip të altarit

i mbuluan para syve të mi

të mos e shihja mjeshtrin e mjeshtrit ilir

me të parin që foli duke u nisur  kah Perëndimi

Shën Jeronimi

 

djall o punë gjermanishtja ime n’Itali

recitonte melodinë e theksit shqip

ata njëherë kujtuan

se agjenti i sigurimit të pasurisë

hetonte punën e testamentit të kishës

lagështia ortodokse në muret e ilirishtes

çdo palimpsest e kishte rishkruar

Nga u nda Iliriada

Lindje bizanti i murrmë briri i thyer aziat

Perëndim Roma

mbi kristalet e detit  mediteran

pas paganizmit hedon që të dy kishat e reja

një mijë e pesëqind vjet artin dhe lutjen

me fjalën shqip e recituan e pikturuan

gjurmët e fshehura që nuk lejojnë vandalët

libri të rikrijohet i ri në kohën tonë

 

duke dal  nga tempulli rojet e zeza

hije shqipes i bëjnë si sëmundja me bakcil

dogma komuniste një gjysmë shekulli

dhe një gjysmë tjetër primitivizmi feudal

dhe një mijë e sa vjet të tjera flaka e baruti

pesëqind vjet obskuri osman

kaq qind vjet pasuria e shpirtit tim

ma përkthen testamentin greqisht

me turqishten pa veta dhe atë serbisht

 

ciceronia më tha eja te Imzoti

në lashtësinë e Zotit Ati më tha eja biri im

duke ecur midis muranave me të prekura

gishti im terrin shploi me ballë

atje lart më doli pikturë Padova figura

e Patër At Gjergj Fishtës lahutar

 

 

SARË GJERGJI

  SARË GJERGJI (PhDc)           Tel.: 044 132 368, E-mail: stublla_gj@hotmail.com Lindi më 15.12.1965, Stubëll e Epërme, Viti, Kosovë.     Studimet për letërsi i kreu në Universitetin e Prishtinës. Katër semestrat e magjistraturës dhe provimet i ka përfunduar … Continue reading

FOR IMMEDIATE RELEASE: VICARIOUS PSYCHOLOGY ( English Translation of Psychological Thriller Addresses Ripple Effect of Abuse ) / Jeta Vojkollari

  PRESS RELEASE   FOR IMMEDIATE RELEASE:   VICARIOUS PSYCHOLOGY English Translation of Psychological Thriller Addresses Ripple Effect of Abuse   [Toronto, ON – June 28, 2015] After the successful publication of her book The Devil I Paid For Advice … Continue reading

Poezi nga Skënder Braka

Skender Braka

Poezi nga Skënder Braka

DYRRAH – VARRI IM I MADH

 

Qyteti im – bir i Melisës dhe hyut të detit,

në tre mijë vjet me frymën tënde jam rritur,

jam rritur në furinë e vazhdueshme të rrëmetit.

Në tre mijë vjet kam pirë lotët e tu të kripur,

buzë detit duke vështruar sytë e tu të vdekur.

 

Sa herë prej vendit ke lëvizur, ti qyteti im,

prej tërmetesh të llahtarshëm i rrënuar.

Vidhisur, themelesh shkatërruar.

Mua, birin tënd,

po këtu ku më ke lindur, më ke gjetur,

me shpirtin prej Taulantësh të mëkuar.

 

Mijëra vjet, qyteti im, të kam pyetur.

Por ti veç ke heshtur me heshtjen tënde,

prej dheu të kripur

e bregu të përcëlluar.

Klithmës sime të çmendur

një herë të vetme s’i je përgjigjur.

Veç krahët e përgjakur katërsh m’i ke hapur

e supit më ke mbështetur ballin e përhumbur.

 

Në rrahun prej algash

m’a ngrite shtratin prej guri.

Shtratin shekullor që Epidami kish ngulur thellësive.

Netëve të kthjellta aty kam fjetur,

futurimin duke ëndërruar mbi krahët e trandafiltë,

të jetës tënde të pagjunjëzuar,

dehur prej dhimbjesh dhe dashurive.

 

O varri im i madh!

O varr gjysmë i mbuluar!

Në tre mijë vjet,

gjithë mendinet e mia për ty kam kryqëzuar.

 

Gjymtyrëve të tua të djegura kam vrapuar i përvëluar,

duke iu frikur përherë fuqisë tënde të zemërimit.

Prej fashitjes së menjëhershme të një ëndërre jam zgjuar,

ty të kam përqafuar nën tejdukshmërinë e perëndimit.

 

Tani rreth murit, prej zjarrit të rreshjeve gërryer,

bari yt i blertë prej kohe është zverdhur,

është zhuritur.

Por deti përsëri mes vështrimesh të rënduara,

me baticat dhe zbaticat e tij të buta,

të përkëdhel e të puth,

si me gjuhë valësh i uritur.

Kujdesshëm të mjekon plagët e pashëruara,

që ti kurrë të mos vdesësh, qyteti im,

por i gjallë mes të gjallësh të mbetesh

mes dallgësh e stuhish të tërbuara.

 

Qyteti im.

Dorën një herë të vetme s’ma ke zgjatur.

S’më ke përkëdhelur kurrë si fëmijën tënd të uritur.

Kur me zë të lartë, për gurët e tu kam kënduar,

kur kam kënduar për hirin e perëndive pellazgjike

sytë prej klithmash të vdekura më janë verbuar

mbi shkrimet e sargofagëve të mbyllur

e përsëri po aty më janë ripërtëritur.

 

O varri im i madh!

O varr gjysmë i mbuluar!

Në tre mijë vjet.

Gjithë mendimet e mia për ty kam kryqëzuar.

 

 

 

Një portret dashurie kam mbetur.

 

 

Një portret dashurie kam mbetur.

Skajeve të pluhurosura

në një kornize të vjetëruar.

Një portret dashurie prej kohësh kam mbetur.

Përtej errësirës, britma e shurdhuar,

mohuar dhe prej zhurmës së pazëshme

që rrënqeth qetësinë.

 

Si një kujtim i trandafilt më shfaqet ikja jote.

Celuloidit të fushës së djegur të një malli përvëluar.

Përpara meje dhimbja, të hutuarin zëmërim çukit.

Të humburin realitet të dashurisë,

mbete duke imagjinuar.

 

Mëshira në një degë peme të përthyer ka ngrirë.

Aty ku buzëqeshja jote nën etje,

zjarret e shpirtit të përgjumur

ditë pas dite kërkonte të ndizte,

dhe dëshirën e tërbuar për të prekur puthjet e mykyra.

 

Një portret dashurie kam mbetur, i pa përgëdhelur.

I rrahur prej valësh që këndojnë për histori tragjike.

Fshikëlluar prej erërave të natës së malit shpirt ndezur.

Me sy të tejmbushur plot ankthe padurimi dhe pritjeje.

 

Një portret dashurie kam mbetur,

djegur nën flakët e vetmisë…

Ti, kaq shumë larg meje mbete

rrezja e pashuar e dashurisë.

 

DRITHËRIMË E LIRISË E ALFABETIT SHQIP… ( Bilall Maliqi:”Drithërimë”, poemë, botuar në Bukuresht, 2015 ) / Shkruan: Riza GREIÇEVCI

    DRITHËRIMË E LIRISË E ALFABETIT SHQIP… (Dhe s’munda ta takoja të bardhën, të zezat kishin vënë hendeqe…) Bilall Maliqi:”Drithërimë”, poemë, botuar në Bukuresht, 2015   “Tek pi duhan, mes tymit flas menduar, sikur me shekuj rron një fis … Continue reading

Anatomi krijimi (Rrëfim rreth vëllimit poetik Lojë yjesh” / Nga: Hasije Selishta Kryeziu

  Vëllimi poetik: “ Lojë yjesh”, poezi Autor:  Adem Xheladini Botoi: Klubi i Shkrimtarëve Shqiptarë “Mugullimi” Kërçovë, 2015 Faqe: 82                                                            Anatomi krijimi   (Rrëfim rreth vëllimit poetik Lojë yjesh”     Nga: Hasije Selishta Kryeziu     … Continue reading

Drejtuesit e IGFM-së nuk lejohen të vizitojnë të arrestuarit e Kumanovës / Nga : Isen Salihu

idriz_sinani_rabije_bytyqi_853128084

 

Drejtuesit e IGFM-së nuk lejohen të vizitojnë të arrestuarit e Kumanovës

 

Nga : Isen Salihu

http://lajmpress.com/lajme/maqedoni/61889-drejtuesit-e-igfm-se-nuk-lejohen-te-vizitojne-te-arrestuarit-e-kumanoves.html

 

 

Ekipi i IGFM-së i përbërë nga kryetari i saj në Maqedoni, Idriz Siniani dhe Rabije Bytyqi, anëtare e kryesisë së IGFM-së në Kosovë, nuk është lejuar të vizitojë të arrestuarit e grupit të Kumanovës në burgun e Manastirit dhe të Prilepit. Edhe përkundër kërkesës së bërë, gjykata ka refuzuar të japë një leje të tillë.

“Kjo ndodh vetëm në shtete gjenocidale, sepse ne jemi organizatë ndërkombëtare për mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe në bazë të konventave ndërkombëtare”, thotë dukshëm i revoltuar, kryetari i IGFM-së, Idriz Sinani.

Ai dyshon se institucionet pamundësojnë këtë vizitë nga frika se do të zbulojnë të vërtetën për gjendjen e vështirë të arrestuarve.

“Mendoj se ata ende janë në gjendje të rëndë dhe duke u maltretuar nga policia dhe organet e burgjeve dhe për këtë arsye shteti nuk na lejon t’i vizitojmë. Mendoj se dëshirojnë të fshehin të vërtetën për gjendjen reale të të burgosurve”, thekson Sinani.

Edhe aktivistja e IGFM-së nga Kosova, Rabije Bytyqi, shprehet e habitur nga refuzimi që u ka bë gjykata.

“Është e drejtë e patjetërsueshme që të arrestuarit të vizitohen nga përfaqësues të shoqatave dhe organizatave që kujdesen për të drejtat e njeriut. Kjo e drejtë ekziston në çdo shtet demokratik dhe shpresoj se ditëve në vijim kjo e drejtë do të na mundësohet edhe neve si përfaqësues të IGFM-së”, thotë Bytyqi.

Edhe avokati mbrojtës Naser Raufi para disa ditëve alarmoi opinionin se të arrestuarit e Kumanovës po trajtohen në mënyrë jonjerëzore. Ai apeloi te ministri i drejtësisë Adnan Jashari dhe avokati i popullit, Ixhet Mehmeti të reagojnë për këtë gjendje, mirëpo nga ana e tyre ende nuk ka asnjë reagim konkret.

È uscito “Il Foglio volante” di luglio 2015 / Amerigo Iannacone

Foglio luglio '15

È uscito “Il Foglio volante” di luglio 2015

 

È appena uscito e sta per essere spedito agli abbonati, il numero di luglio del “Foglio volante – La Flugfolio – Mensile letterario e di cultura varia” (anno XXX, n. 7). Vi compaiono testi di Rosa Amato, Bastiano, Aurelia Bogo, Loretta Bonucci, Mariano Coreno, Serena Cucco, Carla D’Alessandro, Francesco De Napoli, Georges Dumoutiers, Vito Faiuolo, Paul F. Georgelin, Amerigo Iannacone, Silvana Poccioni, Nadia-Cella Pop, Fryda Rota, Mariaelena Rota Madori, Antonio Vanni.

Ricordiamo che per ricevere regolarmente “Il Foglio volante” in formato cartaceo è necessario abbonarsi. L’abbonamento – che dà diritto a ricevere tre libri omaggio per un prezzo di copertina superiore al costo dell’abbonamento (20 euro) – serve anche a sostenere un foglio letterario che non ha altre forme di finanziamento. Per ricevere copia saggio, ci si può rivolgere all’indirizzo: fogliovolante@libero.it oppure al numero telefonico 0865.90.99.50.

Riportiamo, qui di seguito, un microracconto che apre il “Foglio”, una poesia di Rosa Amato e l’epigramma “Una poetessa”, dalla rubrica “Versetti e versacci”.

 

 

 

Il nuovo Beethoven

Microracconto

 

Non potevo piú ascoltare la musica. Un dolore insopportabile mi prendeva al petto. I violini penetravano in me come lama affilata. I tasti del pianoforte martellavano il cervello. Il flauto, l’oboe, mi torturavano. Stranamente i suoni più dolorosi erano quelli più dolci. Il flauto più della tromba, l’oboe più del timpano.

Ma ci riprovavo. Prendevo la sinfonia che per prima mi aveva fatto amare, da ragazzo, la musica, La Pastorale di Beethoven, ma già alle prime note sentivo tali trafitture che dovevo togliere il disco. Provavo a mettere un notturno di Chopin, in particolare il n. 2 op. 9, ma ogni nota era una martellata. E dovevo spegnere.

Dovevo sdraiarmi, riposare, come fossi stanco per aver fatto ore di lavoro manuale. Ma poi il sonno mi abbassava le palpebre e sentivo tutta la Sesta di Beethoven e sentivo il Notturno n. 2 di Chopin. E la mia mente seguiva una grande orchestra inesistente che eseguiva le sinfonie a me più care. Ed ecco che la grande orchestra esegue una sinfonia bellissima, che non ho mai sentito prima. Ma chi sarà il compositore? In alcuni passaggi mi ricorda proprio Beethoven, quasi fosse la sua decima sinfonia. In altri passaggi mi fa pensare a Mahler.

Poi mi sveglio e ho ancora tutta la sinfonia nella mia testa. Mi metto a scrivere. Le note nascono da sole sul pentagramma. Una riga dopo l’altra, una pagina dopo l’altra.

Ecco, è nata cosí la mia prima sinfonia, la prima sinfonia di Maurizio de Rubeis, quella che ha fatto scrivere ai critici musicali: «È nato un genio della musica», «Prodigio musicale», «Maurizio de Rubeis, il nuovo Beethoven».

 

18.9.1010

Amerigo Iannacone

 

 

La valigia del tempo

Residui di volitive energie

sui passi delta sera,

su gli intracciati sentieri della vita.

La valigia del tempo sempre piú leggera,

la memoria di conflitti antichi

sempre piú remota.

Sugli scenari presenti

l’incalcolabile numero di disperati

di ogni razza e colore.

Fuggono da violenze e guerre

per morire in mare, alghe in balia

del moto perpetuo delle onde.

Annichilente su questo carnevale

sempre attivo la disumana barriera

di popoli “civili” che negano asilo

a stremate umanità in fuga e al cuore

la memoria degli avi con la valigia di cartone

tra le mani, anch’essi in fuga da miseria e guerre.

Tra le ombre della mitica sera,

una leggera valigia tra le mani,

sfumo il personale affanno…

 

Aprile 2015

Rosa Amato

 Roma

 

 

 

 

Appunti e spunti

Annotazioni linguistiche

di Amerigo Iannacone

 

Problemi sempre ci si pongono per il femminile di quelle parole riferite a cariche che in passato sono state tradizionalmente legate a uomini, come “sindaco”, “deputato”, “notaio”, “avvocato”, ecc., ma non si tratta di problemi insolubili. Ecco qualche regola spicciola. Prendiamo “presidente”: si tratta del participio presente di “presiedere”, va catalogato tra gli aggettivi di seconda classe, ed è perciò invariabile nel genere. E cosí per tutti i vocaboli che appartengono alla stessa categoria. Invece “deputato”, “soldato”, “avvocato” fanno “deputata”, “soldata”, “avvocata” in quanto, quali participi passati dei verbi corrispondenti, sono da ascrivere alla prima classe, quindi variabili nel genere. “Governatore”, essendo la sillaba “to” preceduta da vocale, al femminile diventa “governatrice”, mentre “pastore”, poiché “to” è preceduto da consonante, al femminile fa “pastora”. Cosí pure “assessora”, non il cacofonico “assessoressa” (che suona un po’ ridicolo se non beffardo), cui si potrebbe essere indotti dal calco su “professoressa”, parola che, pur inizialmente erronea, è ormai codificata dall’uso. “Sindaco” può diventare tranquillamente “sindaca”, e se ci suona male è solo perché non siamo abituati a sentirla. Nessun dubbio per “notaio”, che al femminile è “notaia”, come “lattaia”, “giornalaia”, “lavandaia”.

I quattro quarti di una vita / MIRIAM AMANEELLAH

CIMG0063-1024x641

I quattro quarti di una vita

MIRIAM AMANEELLAH

http://www.margutte.com/?p=11095

 

 

«Ehi, tutto bene?»
Il suono di una voce e i pensieri si bloccano, lei si ritrova su una sedia di legno, inizia ad accorgersi del mondo: è mattina e il bar è mezzo vuoto, il silenzio surreale, la realtà estranea. L’alba colora il locale di rosa, mentre i lampioni si spengono. Davanti a una tazza di cappuccino con cannella, una ragazza distoglie lo sguardo dal vuoto e con gli occhi leggermente arrossati inquadra una cameriera bassa, grassa, col viso più bello che degli occhi rossi avessero mai visto.
Va tutto bene? Boh.
Ieri era il suo compleanno, non si aspettava che succedesse niente di straordinario, sapeva che nessuno si sarebbe preso l’impegno di organizzare una festa, ma qualcosa era accaduto… Seduta in mensa, davanti lui, per caso. Sente che la sta guardando così le sue mani tremano un po’, alza lo sguardo e nota che sta sorridendo. Lui prende il tovagliolo pieno di briciole di pane e, senza che nessuno abbia il tempo di capire, gliele butta in faccia. Silenzio. Non può essere accaduto veramente. Si toglie le briciole dai capelli, mentre spera che nessuno si sia accorto di niente, ma inizia a sentire delle risate, vede una ragazza che la guarda con compassione, non regge, si alza, si chiude in bagno e piange. Solo un’altra goccia di pioggia nella catastrofe naturale che sembra essere la sua vita. Troppe volte le hanno buttato per terra i quaderni, gettato nella spazzatura il diario, presa in giro per qualsiasi cosa, ormai non ci fa più caso…
«Si, tutto bene grazie.»
Non ha mentito. Va tutto bene finché il suo walkman non smette di far scorrere musica, finché nella sua stanza Kind of Blue di Miles Davis non si consuma sul giradischi.
Prende e se ne va, guardando i passi stanchi degli studenti appena svegli, poi si ferma, non è arrivata fino lì per niente, non può andarsene così proprio ora, fa un respiro profondo e torna indietro, entra di nuovo nel bar e si dirige decisa verso il proprietario: «Mi scusi, lei è Eric Terrel?».
«Si, e tu sei una ragazza che dovrebbe essere a scuola» le sorride perché ha paura di averla spaventata. «Io sono Hailie, la figlia di Kimberly Walcott» attende una risposta, ma lui continua a squadrarla, poi si riprende: «La figlia di Kim! Vieni qua!». Esce da dietro al bancone e l’abbraccia stringendole la guancia contro un maglione verde spento: «Sono un po’ di giorni che tua madre non si fa vedere; quante volte le avrò detto di portarti qua, ha deciso di ascoltarmi una volta tanto? Ma guardati come sei cresciuta, l’ultima volta che sei venuta non arrivavi al bancone…».
Hailie avrebbe anche il tempo per i convenevoli, ma qualcosa dentro di lei non le permette di aspettare, forse il desiderio di vedere sua madre in maniera diversa, andando oltre il volto rassegnato e stanco, gettando via la malinconia dall’anima per trovare un’artista.
«No, in realtà sono venuta di testa mia, volevo che mi parlassi proprio di lei, di com’era prima.»
«Kim? Beh, era Kenny Hagood in versione anni ’80, bastava che aprisse bocca, il resto lo faceva la sua voce, era perfetta almeno quanto un disco registrato, e il pubblico era ai suoi piedi, come se riuscisse a capire e restituire tutte le loro sensazioni.»
«E non ha mai firmato un contratto?» Eric cambia volto, cambia voce: «Adesso devo lavorare, è meglio se ci vediamo un’altra volta» dice con un sorriso sforzato e torna in fretta dietro al bancone. Per la prima volta Hailie lo osserva: è un vecchietto alto, un po’ grasso, naso grosso, carnagione nera, occhi buoni, ma vissuti, uno è socchiuso; ora sta servendo un espresso come se niente fosse successo, ma lei insiste: «Va bene stasera? Non voglio metterti ansia, ma…». Lui sospira: «Quando chiudo il bar, sì, va bene». Le sorride di nuovo, ma questa volta i suoi occhi sono vuoti.
Il bar comincia a riempirsi, ma è come se ci fosse un posto vuoto; manca qualcosa, o qualcuno, lo sente.
È sera. Sua madre non c’è, ha il turno di notte. Si sente in colpa a uscire senza dirglielo di sera, sapendo benissimo quanto sia pericoloso, è come se mettesse in gioco la fiducia dell’unica persona che crede in lei. Sono sempre state l’una la spalla dell’altra, sanno benissimo di essere sole: loro e quella vicina che si lamenta dell’odore di sigarette per le scale. Soprattutto sanno di essere sotto la stessa tempesta e questo crea in loro una specie di intesa spontanea, naturale, che va oltre il rapporto tra madre e figlia.

 

Sono le dieci a Detroit, percorre le strade di una città fantasma dall’anima devastata. L’arte è il suo defibrillatore: è soffocata, ma non la si può non vedere, l’ultimo fiore sotto le rovine. Eppure Hailie sente che non se ne potrebbe mai andare. Attraversare il quartiere di Black Bottom da sola è strano, ha il tempo di osservarlo, il cuore musicale della città, ridotto ad alcuni edifici abbandonati e case a pezzi, e qualche ingombrante quanto insignificante grattacielo. Lontano il fumo, solo un altro incendio.
Finalmente è arrivata, l’insegna rotta dà al bar una specie di aria vissuta. Entra e aspetta che si svuoti e poi chiuda. Eric le corre subito incontro: «Ciao, scusa per stamattina, ma mi hai colto un po’ di sorpresa, Kim me l’aveva detto che non ti aveva raccontato proprio tutto e non volevo essere proprio io a dirtelo, ma se vuoi sapere di più, sai, io sono qua».
La travolge con le parole e la porta verso la cassa: «Ecco, qui una volta staccavamo i biglietti per i concerti e dietro c’era un piccolo palco, sono passati di qui i più grandi artisti, tra cui tua madre, poi la gente veniva sempre meno, non potevamo più pagare gli artisti e ora eccolo, rimane solo una cassa che a volte non si apre neanche; pensa: vengo dieci minuti prima del dovuto perché è difficile da aprire, a volte la chiave non gira, e anche forzarla non è uno scherzo». Si blocca, poi riprende: «Non credo che tu sia venuta qua per sentirmi parlare di una vecchia cassa, eh? Ora ti dico tutto, ma sei sicura di voler sentire? Si sta pur sempre parlando di tua madre…».
Non aspetta la risposta, gli basta guardarla negli occhi. «Come ti ho già detto, tua madre si fece ben presto conoscere dalla gente, ma anche dalle etichette discografiche, tanto che la Interscope Records le offrì un contratto, dopo aver ascoltato la sua demo. Ora però devo tornare indietro e raccontarti dei tuoi genitori. Si amavano, quello era certo, ma questo non servì a salvarli. Tuo padre spacciava fumo: dopo aver saputo che Kim era incinta, si trovò un lavoro al McDonalds, ma quel misero stipendio non gli bastava neanche per se stesso, figuriamoci per prendersi cura di voi; e così ricominciò a vendere, finché un giorno successe, ricordo ancora tutto: tuo padre stava lavorando alla stazione e tua madre ti aveva portato da me perché voleva raggiungerlo; mi ricordo ancora il sorriso che aveva quel giorno, non potevo immaginare che non l’avrei mai più vista così, quanto mi sarebbe mancato quel sorriso; insomma lei andò e tu rimanesti con me, ma dopo un’ora telefonò dal carcere dicendo che lei e tuo padre erano stati arrestati e chiedendomi di badare a te fino a che non avesse sistemato tutto. Lei venne subito liberata perché non possedeva niente… Trattennero tuo padre, al quale negarono le cure per l’asma, e la seconda notte di carcere morì dopo un attacco. Quella fu la prima e ultima volta che ti vidi, diceva che non voleva farti sapere troppo di quel giorno, era sempre un po’ esagerata quando si parlava di sua figlia… Comunque il contratto saltò, seguirono tre anni tremendi per lei, ma si è ripresa ora e, se l’ha fatto, è solo per te.»
Hailie si sente morire, tutte quelle cose, raccontate così, alla buona, le hanno trapassato la mente, abbraccia Eric, perché ha bisogno di abbracciare qualcuno: «Perché non mi ha mai detto che era morto in carcere…»
«Se non te lo ha detto, è stato solo per proteggerti, credimi, altrimenti non ti avrebbe mai nascosto niente.»
Eric pensa che anche a lui la vita non era andata tanto meglio, aveva sposato una certa Debbie Jones, dalla quale ebbe Lara, la persona diventata subito la ragione di ogni suo respiro, anche quando, dopo il suo quinto compleanno ebbe un attacco di epilessia, il primo di una lunga serie. Il matrimonio non durò molto, ma l’amore per sua figlia, quello sì, era l’unica cosa che dava un senso alla sua vita, il potersi prendere cura di qualcuno. E se ne prese veramente cura fino all’ultimo battito del suo piccolo e fragile cuore. Adesso, in Hailie, in questa ragazzina albina e leggermente anoressica, in quei suoi occhi quasi trasparenti vede la stessa luce che vedeva in Lara, sente lo stesso istinto protettivo, la stessa responsabilità, la stessa paura che qualcuno possa anche solo sfiorarla. Perché si sente così incapace di dimostrarglielo? Deve tirarla fuori dalle sue insicurezze, darle un posto nel mondo.
A un certo punto si ricorda che Kim gli ha raccontato di quando Hailie mette un disco e ci canta sopra, si ricorda di come lo guardava con un sorriso enorme mentre gli descriveva la fantastica voce di sua figlia, un sorriso che non vedeva più da molto tempo ormai… «Da tua madre hai preso la voce, eh?». Gli è uscito così, la ragazza si è appena ripresa e sta mangiucchiando delle patatine sul bancone: «Beh, sì, un po’. Perché?».
«Potremmo organizzare qualcosa, io ci metto il locale, tu ci metti te stessa, io sono troppo vecchio per avere qualcosa da perdere, tu sei troppo giovane per non provarci nemmeno… Perché no?»
«Sembra folle, ma hai ragione: perché no?»

***

Troppe persone le stanno parlando tutte insieme, lei non ne ascolta neanche una, cerca un volto famigliare, ma l’ansia non le permette di vedere niente, sta sudando e si è bevuta due bottigliette d’acqua, si è schiarita la voce tre volte. Le immagini iniziano a sfocarsi, le persone a confondersi, dov’è Eric? Aveva detto che se ne andava solo per un momento, eppure sono sette anni che aspetta che passi quel momento. Vuole tornare indietro, ma ora le chiedono se è pronta e il sipario si apre, non riesce a capacitarsene, come ci è riuscita? A passare dal cantare in locali malandati e agli angoli delle strade, a qua, dove una folla grida il suo nome e canta le sue canzoni. Il vento le viene incontro, le penetra gli occhi, le attraversa le mani, le getta in faccia tutto ciò che ha fatto, così tanti anni di continue cadute e riprese, tutte le volte che ha detto «Basta», tutte le volte che ha gettato a terra i fogli, tutte le volte che invece si ripeteva che no, non poteva davvero finire così, che ha raccolto i suoi brandelli e li ha ricuciti insieme, fino a ora, quando le luci del Comerica Park si sono accese per lei e probabilmente anche per una tale Kimberly Walcott che le sta aprendo il concerto. In quel momento si accorge che il vento le sta gettando addosso i quattro quarti della sua vita.

 

***

 

Per un soffio di Vento

 

Margutte ospita con piacere il racconto di Miriam Amaneellah, una giovane scrittrice, che insieme ai lavori letterari di Rebecca Diana Ricciolo, Ludovica Daniele, Lisa Aledda, Daniele Marengo, Paolo Bosca, Alice Marcarino, Adelmo Altare, Marco Ferreri, Sara Amaneellah e Cristina Procida hanno dato corpo e anima al libro dal titolo Per un soffio diVento; Umberto Giordano lo ha illustrato.

 


Tutti gli autori sono giovani che hanno aderito ai progetti dello Yeep-Langhe in particolare ad un laboratorio di scrittura come spiega Francesco Caligaris: «i ragazzi e le educatrici del “gruppo redazione” dello Yepp Langhe, in cerca di nuove sfide, hanno incrociato l’agenzia letteraria equiLibri digitali proprio quando, insieme all’associazione Snodi di Torino, stava rivolgendo i propri laboratori di scrittura non solo agli adulti ma anche ai giovani. Si è così dato vita al laboratorio “ScriVenti di CambiaMenti”, che si è sviluppato per cinque mesi, tra esercitazioni, confronti, approfondimenti, scambi, esperimenti, incontri con professionisti di diverse arti espressive… Grazie all’esperienza e all’affiatamento dei partecipanti, si è giunti a questa pubblicazione, passo significativo di un cammino che aveva già fatto una lunga strada e che ha davanti a sé ancora innumerevoli sentieri da affrontare».

 

Martina Cristino, nella Postfazione scrive: «Questa raccolta di racconti è il risultato degli sforzi individuali di tanti ragazzi, ma anche l’esito di un impegno collettivo, in quanto tali ragazzi condividono un percorso comune, in cui si scambiano reciprocamente sguardi, idee e prospettive. È giunto, quindi, il momento di porsi le più classiche domande esistenziali: chi siamo, da dove veniamo, dove andiamo? La risposta è concisa e concreta, ma siamo aperti ad altri sguardi per chi già ci conosce o vorrà conoscerci.
Yepp Langhe è un’associazione di promozione sociale nata circa due anni fa, come naturale evolversi delle azioni promosse dal progetto di politiche giovanili Yepp (Youth Empowerment Partnership Programme), avviato nelle Langhe nel 2009.
La redazione costituisce una delle attività inserite all’interno del programma. Essa è composta da ragazzi tra i 14 e i 25 anni legati dalla passione per la scrittura, il disegno, la lettura e tutto ciò che abbia a che fare con le parole e l’arte. Alcuni di loro si sono incontrati quasi per caso, con le idee non troppo chiare, senza tante pretese, un po’ per passatempo e quasi per gioco: con la leggerezza di chi fa le cose con gioia, sulla spinta dell’entusiasmo. Con l’instaurarsi delle prime collaborazioni esterne, il gruppo è cresciuto e ha iniziato a incontrarsi e scrivere con costanza e regolarità. Scontrandosi anche con scadenze, testi da scrivere, correggere e a volte anche riscrivere. Tra riunioni itineranti, letture ad alta voce e tè con biscotti, la scrittura è diventata un modo non solo per comunicare ma anche per condividere, stare insieme, confrontarsi e crescere.
Questo libro rappresenta una tappa importante per tutti noi che crediamo profondamente in questo progetto e nelle azioni che promuoviamo. Queste pagine ci rappresentano nel provare a essere al contempo brezza piacevole e Maestrale capace di smuovere pensieri e riflessioni.
Oltre alla redazione, Yepp Langhe ha visto nascere 8 centri di aggregazione attivi, una web radio, il gruppo LNG che si occupa di multimedia, le partnership con l’associazione culturale “Il Ciabotto” e con la Rivista Idea, numerose proposte di scambi internazionali, workshop, corsi e laboratori.
A oggi Yepp Langhe coinvolge oltre centosessanta ragazzi provenienti da 13 comuni del territorio (Barolo, Castiglione Falletto, Dogliani, Grinzane Cavour, La Morra, Monchiero, Monforte d’Alba, Montelupo Albese, Narzole, Novello, Roddi, Rodello, Verduno).
Il progetto è finanziato dai comuni aderenti, dall’Unione dei Comuni “Colline di Langa e del Barolo”, dalla Compagnia di San Paolo e dalla Fondazione CRC».

The World Becomes a Novel /  WE-Women for Expo

WEromanzo-del-mondo-pagina-fissa-img

The World Becomes a Novel

 

 

WE-Women for Expo, a network of women from around the world

 

SILVIA PIO (edited by)

 

 

The building of the site for Expo 2015 was accompanied by bitter controversy in Italy and the opening saddened by fierce violence in the streets of Milan by the hands of the Black Blocks. But much of the Universal Exposition 2015 can and must be saved.

An interesting Expo Milano 2015 project is WE-Women for Expo, developed in partnership with the Ministry of Foreign Affairs and International Cooperation and the Fondazione Arnoldo e Alberto Mondadori (Italian publishers). It is «a network of women from around the world who speak out and act jointly on the subjects of food and sustainability, and do so placing women’s culture at the heart of an international exposition for the very first time. […] WE seeks to transform women’s innate capacity to ‘take care’ into a universal model, a new paradigm that can be a starting point for feeding the planet and rethinking its future.»

The literary result WE-Women for Expo’s activity is the collection Novel of the World, a story made by many stories, accounts, memories, and thoughts, all about food, for the body and for the mind. The authors are 104 women (see the book for the complete list) coming from the countries taking part in Expo 2015 and writing in their own languages. The original languages are 28: Arabic, Armenian, Bosnian, Bulgarian, Chinese, Croatian, Czech, English, French, Georgian, German, Greek, Hebrew, Hungarian, Italian, Japanese, Korean, Latvian, Lithuanian, Maltese, Mongolian, Persian, Polish, Portuguese, Romanian, Russian, Serbian and Spanish. Many stories are written in English and the others have been translated into English.

These are most of  all stories of women: love, pain, family, war, a universal weave that make this collection unique. Plenty are the food, drinks and recipes in the stories, because through them memories and memoirs are told, often having history as background: Allende’s death in Chili, Mao’s China, Castroism, the civil war in Georgia, the revolution in Iran, etc. As many as the stories are the settings and landscapes, from the countryside to the city, from shanties to airplanes, from refugees’ camps to luxury restaurants, from tradition to modernity.

And the food is either enjoyed or refused, felt one’s own or alien, but is always full of taste (pleasant or impossible to swallow), be it even the taste of  nostalgia. All the senses are involved because food, like life, must be savoured thoroughly.

Light stories about happy childhoods and terrible stories of destruction and death. Pleas for all the women who are oppressed, violated and kept in ignorance. Denunciations of the lack of food, also intellectual. The stories and the memories in the Novel of the World are a net thick with signs (the different alphabets with which they were written), of cultures, messages, things lost and found, woven once again by the keepers of memory and the makers of future, women.

Margutte will translate into Italian some of the stories.

 

From the Foreword by Mariarosa Bricchi, translated from the Italian by Emilia Telese:

We have chosen to call our collection of voices and stories Novel of the World because the novel is the most open, flexible, widely recognized and most widely read literary form in the world. A novel has always meant for readers a place where stories take form, where adventures and passions develop, where characters of all backgrounds are confronted with extraordinary or everyday events.

Novel of the World is all this: a place of memories and imagination, a repository of stories and different voices united by a deep bond – the ancient relationship between women and food.

The authors include leading names on the international literary scene, who have published bestsellers loved all over the world, but also writers who have achieved only part of their potential international audience, names yet to be widely discovered.

Like all novels, Novel of the World transports readers to another place, albeit one that is not static but changing, not compact but fragmented into myriad individual environments: those from which the authors come, and those – often coinciding but not always so – in which their stories take place. Stories scattered in space but also many different spaces entering into the stories.

In this multi-polar geography there are no centres or peripheries but a wide, horizontal, infinitely explorable space. Novel of the World is a moving globe, criss-crossed by its stories. Many of its authors live in countries other than those in which they were born; many were born, by chance or by necessity, in places far from their roots. Convergence points recur often: numerous writers whose origins were elsewhere have landed in the USA, Britain, France or Spain. But there have also been movements in the opposite direction.

The 104 texts making up Novel of the World were born of many freedoms and only one constraint: they all had to talk about the food that gives life to our bodies and feeds our intelligence; food of which everywoman is often a conduit, a dispenser. And, perhaps, the diversity on which Novel of the World feeds stands out, especially when recalling flavours buried in our memories and speaking profoundly of countries, customs, traditions in vivid detail.

Novel of the World is thus a grand story full of digressions and returns, a mosaic made in the name of diversity, one we like to imagine as a trip around the world. Indeed, it is like a long thread wrapped around the globe, transforming it into a ball of stories that come and go, retracing directions already traced and opening up new ones. So Novel of the World is actually a miniature world made of interwoven stories speaking of food and memory. Of the lives of women and all of us.

Dal diario di un filosofo / EMILIA DEARGON

mare-20-4-2014

Dal diario di un filosofo

EMILIA DEARGON

http://www.margutte.com/?p=10643

 

      Riuscite a immaginare cosa vuol dire nascere in un paese che si chiama ABRAMI? Sì: Abrami, come il plurale di Abramo, quello che è partito da Ur dei Caldei per dare origine alla stirpe di Israele e al mito della Terra Promessa… Un Abramo non bastava certo, per il mio paese: per questo hanno fatto il plurale.

Già chiamarlo paese è troppo: una manciata di case abbarbicate su uno dei primi gropponi dell’Appenino Ligure, appena a est del Colle di Cadibona, che nemmeno guardano il mare. Oh no, il mare è musica e notte, culla del vento e del cielo: il mare è troppo bello, per Abrami – qui regnano squallore, desolazione e abbandono. Anche a primavera, l’unica fioritura è quella dell’erica arborea, con il suo bianco-verde polveroso, sporco, tristissimo: non vi dico nelle altre stagioni… Tutto sommato, il periodo migliore per Abrami è l’autunno-inverno, quando la nebbia grigia che sale dal mare si unisce alle nuvole basse, altrettanto grigie, e nasconde tutto.

Perché il meglio che si possa fare ad Abrami è nasconderlo, o andarsene, non importa dove. Non a cercare una terra promessa, che – si sa – non esiste da nessuna parte, per nessuno, no, checché ne sognasse Abramo. Via di qui: questa è la mia meta. Via, via, via di qui. E non per poco tempo. Per sempre.

Ovviamente non è ad Abrami che ho studiato: i miei mi portavano a Savona già alle elementari, poi alle medie e al liceo. Ma alla sera, e nelle vacanze, era ad Abrami che tornavo. Anche quando ho frequentato l’università a Genova, per laurearmi in Filosofia, facevo il pendolare. Del resto, non mi sarebbe piaciuto abitare a Genova: la trovavo una città asfittica, prigioniera di se stessa, nei caruggi mi mancava l’aria. Non capivo come avesse potuto, in passato, chiamarsi “La Superba”: superba di che? C’è il mare con la sua luce in tumulto, questo sì, ma non basta… Il Palazzo Ducale, la cattedrale di San Lorenzo, gli altri edifici sontuosi costruiti dagli uomini del passato hanno una loro bellezza, sì, ma sono anch’essi soffocati dalla proliferazione tentacolare delle brutte case d’abitazione di epoche più recenti: il passato va protetto, va difeso, e noi italiani non ne siamo capaci, almeno per quanto ho potuto vedere io – forse, ce ne sentiamo schiacciati, e cerchiamo di “rimuoverlo”,  di occultarlo, per riuscire a coabitare con esso. Almeno, ad Abrami questo problema non esiste, architetture di pregio non ce ne sono, non c’è nemmeno una chiesa, niente di niente.

Non è stato facile crescere ad Abrami: della mia infanzia, scialba e incolore, ricordo solo la solitudine. E la noia. I libri erano il mio unico rifugio, i libri mi hanno insegnato a parlare e a pensare. Forse è per questo che sono diventato filosofo, e ad Abrami non voglio più tornarci.

Dite che il tempo e il luogo dove si nasce sono frutto del Caso? Che ciascuno è artefice del suo destino e ha tutto il mondo a sua disposizione per cercare la propria felicità? Sì, certo. E allora perché ve la prendete tanto con quelli che dall’altra sponda del Mediterraneo arrivano qui, “a casa vostra”? Non è nel loro diritto, cercare una vita migliore in un altro paese del mondo? Non è un puro caso, se sono nati nel posto ‘sbagliato’? Comunque, se non sopportate gli stranieri, potete sempre trasferirvi ad Abrami: insignificante e insulso com’è, non ne attira nessuno…

Parto con un assegno di ricerca presso l’Università di Amsterdam, ma non credo che mi fermerò lì: il mondo è troppo grande, e l’Olanda un paese troppo piccolo per restarci. Il mondo non lo puoi conoscere facendo il turista: devi abitarlo, un continente dopo l’altro.

Mi aspetto a questo punto il discorso delle “radici”: diventerei un nomade, senza legami affettivi profondi, uno sradicato appunto. Ma la difesa delle radici oggi è troppo spesso un fatto identitario, di miope grettezza: io mi sento, e voglio essere, un “cittadino del mondo”, voglio sentirmi “a casa mia” ovunque. La mia patria sono i libri. E il mare.

Choices

choices

Choices

Choices, vincitore del bando Generazione Creativa – Scene allo Sbando della Compagnia di San Paolo, è un progetto di storytelling digitale e teatrale che parla di scelte. Nato da un’idea di Giulia Menegatti e realizzato dall’associazione culturale Pesci Volanti in collaborazione con Rony Efrat, Marco Magnone e Pierfranco Brandimarte, Choices invita chiunque a diventare parte di una narrazione collettiva, condividendo la storia di una propria scelta da inviare entro e non oltre il 31 maggio. Le storie selezionate confluiranno poi nel debutto ufficiale dello spettacolo, previsto a ottobre all’interno del Festival di teatro di figura Incanti a Torino.
Tante storie, oggetti e proiezioni video. Due mani e dieci dita per raccontare: Choices sarà uno spettacolo ibrido, fra teatro visivo e di figura, in cui si racconterà dell’attuale momento storico attraverso le scelte di tutte le persone che, durante i mesi precedenti al debutto dello spettacolo teatrale, avranno scelto di condividere una storia.
Ogni giorno scegliamo qualcosa ma in momenti particolari della vita alcune scelte aprono nuove strade, nuove porte, percorsi inaspettati e bivi sconosciuti. A volte cambiando la vita per sempre. Choices si propone di raccogliere le storie delle scelte dalle persone e le immagini del palmo delle loro mani per trasformarle in uno spettacolo teatrale.
Secondo la chiromanzia nella nostra mano ci sono tre linee principali: la linea del cuore, la linea della testa e la linea della vita. Da qui la scelta di trasformare queste tre linee tradizionali in tre categorie di racconto online: chi parteciperà potrà inserire la storia della propria scelta in una o più di queste categorie.
Sul web le storie verranno raccolte in un grande mosaico online disponibile per tutti: chiunque potrà partecipare, raccontare la propria scelta o semplicemente leggere le storie degli altri. In teatro le scelte verranno trasformate in uno spettacolo di teatro di figura interpretato da due mani e dieci dita, quelle dell’attrice Giulia Menegatti.
A partire dal mese di marzo a Torino inizieranno inoltre dei laboratori teatrali e degli incontri aperti al pubblico dedicati al tema delle scelte.

Associazione culturale Pesci Volanti
L’associazione culturale Pesci Volanti nasce a Torino nel 2014 dall’incontro professionale tra Marco Apostoli Cappello, Silvia Casarone e Giulia Menegatti e opera principalmente nel campo dello spettacolo dal vivo, della formazione teatrale e della comunicazione culturale. Pesci Volanti progetta ed allestisce eventi culturali e performance di teatro di prosa, di teatro ragazzi e di teatro di figura sperimentando nuove forme di ricerca artistica e di interazione con le nuove tecnologie.

Per informazioni:
http://www.progettochoices.it  – progetto.choices@gmail.com

 

Gaia Luce Gulizia e la poesia (Italia)

 

Gaia Luce Gulizia e la poesia

 

http://www.margutte.com/?p=10948

Sono pubblicista, scrittrice e fotografa autodidatta.
Nel mio recente passato c’è una lunga esperienza come attrice teatrale e autrice-orchestratrice di performances sperimentali.
Da quando ne ho memoria ho sempre creato immagini con le parole: ricamate, affastellate, e poi lasciate sedimentare per estrarne lo spirito distillato.
Da qualche anno la poesia ha trovato sorellanza con la fotografia, che aveva già fatto capolino in alcuni progetti teatrali, interagendo con l’azione scenica.
Con il tempo questi due linguaggi hanno richiesto sempre più spazio, chiamandomi in un momento della mia vita nel quale percepivo la necessità di un percorso che si facesse più raccolto rispetto a quello teatrale.
Così la comunicazione attraverso corpo e corde vocali è traslata in una narrazione di evocazione che impasta immagini e parole, facendone viaggio interiore da indossare e lasciar assorbire dalla pelle e dal corpo emozionale.
Amo pensare che la retina trattenga memoria della forma dell’immagine nelle parole, e del suono delle parole nella forma dell’immagine.
Ritraggo racconti, ovvero ciò che mi ha sempre nutrita. Dei volti degli esseri viventi, del profilo delle membra delle città e dei luoghi non abitati, dell’essenza incorporea e al tempo stesso tangibile del viaggiare.
Sono convinta che l’arte sia uno strumento di alchimia spirituale, che aiuta a spalancare lo sguardo e a penetrare oltre le trame del velo.
Non ho maestri, e ne ho moltissimi. Ogni persona incontrata mi ha insegnato qualcosa che ha avuto ripercussione sul mio percorso umano, strettamente intrecciato a quello artistico.
L’Arte è un sentiero senza fine che offre alberi dai quali cogliere frutti nutrienti, che aiutano a proseguire il cammino con forza rinnovata. Di loro mi nutro incessantemente.
Difficile stilare un elenco di autori amati. Sono tanti, e con il proseguire del cammino si aggiungono nuovi preziosi incontri.
Mi piace pensare che la mia opera creativa abbia un in-flusso sugli esseri umani con i quali entra in con-tatto.
Che li tocchi visceralmente e sia un maieuta che aiuti ad ascoltare e ad ascoltarsi.

 

 

Altalena_dacqua-1024x665

 

 

 

(Mappa)Mondo

 

Prometto
dello scalciare interiore
fare Danza
del rumore mentale
Canto.

Sarò
Maestra d’Orchestra
e Orchestrale
del mio viaggio.

Accomodatevi,
vi offro un concerto.

 

 

 

 

Il miele nel secchio, ed il velo

 

Stamattina,
abbiamo fatto tutto il possibile.

Ci avevano chiesto un barile di miele, un argano
per tirare su il secchio dal pozzo.

Un velo rosso per imparare a se-durre.

Abbiamo spalancato la porta,
le api sono sciamate nel velo
innamorate l’una dell’altra.

Si sono baciate, per lunghe ore
e così
tutti gli sforzi sono sembrati apparentemente vani.

Apparentemente.

-In Dis-apparenza-
il miele è stato fecondato
con un solo raggio di luce- sgorgato -dall’acqua-del secchio-del pozzo.

Il velo
è stato strappato dall’amore.

Ogni cosa, spontaneamente.

 

 

 

 

Incroci

 

Immagino
il tuo viaggio (,)
compagno….
in quel momento
l’ala del tuo esseresottile
sfiora il mio.
E non ci sono più
mura di pietra
solo lo sconfinato abbraccio
dell’acqua.

 

 

 

 

Le piccole scoperte a battiti regolari

 

Suonando piano
i tasti di un antico strumento
ritrovare passi sepolti
che sorridono chiari,
ora.

 

 

 

 

Sponde

 

Se ne andava
verso sponde fertili di colore
immaginando danze
adorne di gioia.

 

 

 

 

Silenzio

 

Silenzio
pesante
fitta nevicata
acuisce
la lontananza
di parole lucidate antiche.

La mano
sulla maniglia
trema
ma la forza
di
voltarsi
è
unica
salvezza
alla tempesta
di pietre.

Poezi nga Ariana Bytyqi

Poezi nga Ariana Bytyqi     Ringjallje   Kur pritjes fund i dhashë Mora veten pak mrekullisht E posalindur nën hije mali Në strofull të pabesisë Dashurisë zënë mes zjarresh Çdo herë vjedhurazi xixëllon Dhe në mesnatë hije bën, fanare … Continue reading