Poezi nga Alma Feruni

Alma Feruni

Poezi nga Alma Feruni

 

 

 

DEDIKIM…

 

Eh moj ëmbëlake, eh moj drit hyjnore

Marrose një qiell, more udh e shkove…

Më pas çfarë ngeli, një shteg përgjëruar

Syve mashkullore eh sa dëshiruar…

Poeti I shkretë, poeti I ri

Të thurri poemë, ra në dashuri..

Të endi një varg, nën hije në muzg

Ti kuqur faqesh, jeta qeshte nur…

Kush Zanë mali fatin ta kish shkruar

Poetin e ri udhës ti takuar?

Më pas çfarë ndodhi ëndërr a dalldi?

Thyer pen e shkretë, rënë në sëkëlldi…

Të thoshte zonjushe, Hëna lozte valle

Të fliste në emër, lumturim për fare…

E ndjeve magjinë, epshit mashkullor?

Vargu binte këngë, qielli thurr kuror…

Eh qiell I dlirë, eh mirazhesh has

Ti I përjetshëm, dhe ne qepur pas..

Të ndienim ndër deje, dëshirim hyjnie

Ti thurrje ëndrra altar lumturie…

Tani ku ngeli historia tret?

A mos re e zezë udhën la të shkret?

 

Vargjet që i thurra jeta shungullon…

Adolishent ke ngelur, qiell përgjithmonë…

 

Eh jeta, kjo jeta lutet përgjëronë.

 

 

 

 

EH UNIVERS……

 

Sa shumë gjarprinj kishte kjo fushë

Më shumë gjarprinj se sa miushë

Diku më tutje kish çel një lule

Kallza e grurit, qiell gërmushë…

Po piqej buka, e artë në arë

Dielli digjte si saç Saharë..

 

Sa shumë gjarprinj kishte kjo arë

Dallga vinte valë valë

Diku më tutje shqiponj e rrallë,

E kapi kthetrash s`e la të gjallë…

Po lindte dita, eh ardhtë e mbarë

Bekuar jeta, përherë e bardhë…

 

Sa shumë gjarprinj, kishte kjo jetë

Fëshfërim të lodhur, peng harenë,

Diku më tutje një univers, pëshpërim lodhur

Ky shpirt pa shpresë…

Po errej qiell, gllabëruar Toka

Eh e pabesë na qenka bota…

 

Sa shumë gjarprinj, eh zvarranik

Ndjenj frymuar, dhe prap sa lig….

 

 

 

 

PËRJETËSI…

 

I dashur zotëri, takuar se di, takuar se di

Nga ajër dalldisur i dashur zotëri

U shfaqe cunguar dalldi, dalldi

Trazimi i ëndrrave, lundruar marrëzi,

Nga malli nga malli, që vlonte gji..

 

I dashur zotëri, i dashur zotëri

Frymëzim për qiell s`je ti, s`je ti

Veç hije përbuzur, boshllëk zbrazëti

Loje marrezi dhe fat limonti

U ftohen hijet ardhur tek ti,ardhur tek ti….

 

I dashur zoteri, jam reja jam reja

Në qiellin shtrëngatë

Dhe loz me ty dhe qesh me ty

Kur fjalën përplas në të errtën natë

Dhe frymën e fal për ty, për ty…

 

I dashur zotëri hije vetmi, hije vetmi

Tek ty, tek ty, më e errëta mbretëri

Nuk ka më dritë dhe nata mbylli sytë

Makth sa makth, dhe fat marrezi,

Ky fat u përlesh, se di se di…

 

I dashur zotëri, i dashur zotëri

Imazh kujtim kjo loje simfoni

Nuk kish te ardhme kjo ndjenj pa kthim

Yjet e zberthyer dhe jetë dalldi,

Nuk ka më kthim, nuk ka më kthim…

 

I dashur zotëri, i dashur zotëri, eh hije vetmi…

Kjo natë pa ty…eh përjetësi…

 

 

 

 

TI….

 

Po ti je aty,

I gjithpushtetshëm hyjni

Më merr më zhyt dhe prap më rrok ndër gji

Kudo kudo veç ti, veç ti

Eh un prap mendoj

Për ty, për ty..

Frymëmarrje dëgjohet?

Kur dallga u përlesh?

Qielli vështron

Eh sa do, mes resh..

Xheloz tani?

Më merr fundos

Un brenda teje?

Dëshira s`u sos?

Sa pak do të doja eh qiellin ndër sy

E kot më tani

Kjo dallgë më përpin…

 

Marrosur tek ty..qiell limonti.

 

 

 

 

KJO JETË…

 

Flori ju duhej, në t`errtën natë,

vala lag bregun eh dhimbje e ngratë…

 

Floriri u duhej në qiell të shtatë

Krijuar ndër grackë, një ndjenj përgjakë

Robotë të kthyer, të lodhur nga peshë

Më pas hyjnizuan njerinë peshqesh…

U duhej Adam, krijuar bota

Mbi supe mbi supe kjo jetë seç vloka

E pan që u lodh, e pan që u mplak

Nga brinja krijuar, hyjnesh një Zanë…

 

U duhej më shumë, u duhej flori

Skllevër të kthyer, babëzitur njeri

Tiranë, diktatorë, vrasës gjakatarë

Nga afshi I Tokës, sa netë përçarë…

Nuk late qe të mbinte as loti I shkretë

Ju duhej shkretëtirës ku malli u tretë

Dhe Diellin e kapët, kthyer flori

U mbajt mbi supe kjo jet batërdi…

 

Flori u duhej, ky qiell lukuni

U turret të etur krijuat njeri

Të mbante ndër shpirt, të rrokte një ditë

Ndriçonte në agun që zgjohej pa dritë…

Më pas u mblodhët e hodhët ide

Të mbillnit në Tokë dhe dhimbje dhe vrer

Skllevër t`munduar me shpirt ndër dhëmbë

Pastronit ju shpirtin, shkëlqimit në Hënë…

 

U duhej më shumë, u duhej flori

Mbledhur rreth vetes mbretër, mbretëri

E kthyet njerinë, një ashkël në breg

Anije fundosur, dhembje ku tret?

 

 

Khaled Hosseini: GJUETARI I BALONAVE “ – Një libër i fuqishëm… pa zbukurime të tepërta, pa absurditete, thjesht një prozë e shkëlqyer…” ( The Washington Post Book ). / Nga Xheladin .A Çitaku

Khaled Hosseini: GJUETARI I BALONAVE “ – Një libër i fuqishëm… pa zbukurime të tepërta, pa absurditete, thjesht një prozë e shkëlqyer…” ( The Washington Post Book ).     Nga Xheladin .A  Çitaku     – Linja e transmisionit … Continue reading

Shtëpia Botuese “ADA ” publikon librin “Kërkuesi i thesareve “ të autores Alketa Dervishaj.

  Shtëpia Botuese “ADA ” publikon  librin  “Kërkuesi i thesareve  “ të autores  Alketa Dervishaj.     Numri botimit: 38 Autore: Alketa Dervishaj Titulli i origjinalit: Kërkuesi i thesareve email: alketa_dervishaj@hotmail.com Tel: +35569 20 33 140 Sponsorizoi: Sallon BORA Art … Continue reading

Jaypee Belarmino

  Jaypee Belarmino     Short Bio Profile:   Jaypee Belarmino is a Freemason and award-winning World Poet and visual artist. His works have been part of several art and literary exhibits in the Philippines, Canada, Iceland, Cyprus, and New … Continue reading

Ajarn Wu Hsih

          Ajarn Wu Hsih   Ajarn Wu Hsih a penname of Josefino C. Jimenez, born on 22nd of August 1974 in Cariño Paniqui, Tarlac, Philippines. He is currently teaching at St. Neo Srichondaan School in Thailand. … Continue reading

REVISTA LETRARE ATUNIS NR.1 – 2 *

           REVISTA LETRARE ATUNIS   NR.1 – 2 *           SHKURT  –  PRILL *    2O15            ORGAN I LIDHJES : GALAKTIKA POETIKE “ATUNIS”                  Kolegjiumi i Revistës :     Kryeredaktore: Hasije Selishta … Continue reading

Cikël poetik nga Adem ABDULLAHU / Shkëputur nga libri “Ecja vertikale”

Adem abdullahu

Cikël poetik  nga Adem ABDULLAHU

 

Shkëputur nga libri “Ecja vertikale”

 

 

 

ZGËRDHIMJE

 

Kur dielli zihej

në sheshin e mbyllur

me thonj gërmohej dheu

për jetë a vdekje.

 

Kur kërkohej

shthurja e rrjetës infektuese,

lindja e diellit,

aktori zgërdhihej.

 

Ende ai zgërdhihet

ngase nuk di të qeshë.

 

 

 

 

PËRMBYSJA

 

Zgërdhirja

e tij e brishtë

nuk përmbytet

në kënetën helmuese

përderisa nuk goditet

nga rrufeja…

 

JO

 

Nuk do të vetdigjem

si Jan Pallahu

as si studentja jugkoreane

as do të mbyllem në zgafellë

si minatorët kosovarë

që hynë në histori

as do të orvatem të vetndezem

si studenti i Prishtinës

as do të dal në Tien An Men

me duart zbrazur.

 

Do ta kërkoj rrugën time drejt lirisë!

 

 

 

 

EVOLUIMI

 

Lugetërit

në tregimet e gjyshit të thinjur

ishin me mjekër,

mustak e flokë të shprishur,

sy të zgurdulluar,

dhëmbë të mëdhenj,

gojë, trup e pamje të deformuar!

 

I hipnin kalit në vithe,

tabute venin nëpër dyer!…

 

Me kohë ndryshuan

përbërjen e brendshme,

formën e jashtme

-evoluan!

 

Zëri u shkoi deri në qiell,

goja në skaj…,

hapi po ai i dikurshmi!

 

Sido, kurdo e kudo

lugati – lugat!

 

 

 

 

KOHËT

 

Ishin dhe janë dëshmitare

të rënieçuarjeve të gjakut

shterrjes së rrjedhave

angshtimit të damarëve

tharjes së zanafillës së çiltër.

 

Qenë shtriga qenë

shigjetuan shllimet

shikuan me sy hamësi

me nofulla

shpupluan krahë

me veshë liri e pambuku

dëgjuan shtegëtimet

notimet e arsyetimet

moskuptimet e drejtimet…

 

Kohët qenë dhe janë

por edhe unë jam dhe jam.

 

 

 

 

MJESHTRI KOHE

 

Nuk trokëllitet

në derë qelqi

nuk goditet

as shikohet për vrime

 

dera e qelqtë

nuk shtyhet me forcë

është e brishtë

bëhet copë e thërime

t’i përgjak duart

sytë t’i verbon

t’i shurdhon veshët

 

mjeshtrisht hapen dyert

me teknikë moderne…

 

Mjeshtri është hapja

dhe mbyllja e dyerve.

 

 

 

 

ECJA VERTIKALE

 

Ia thinjën mjekrën

që në djalëri

 

flokun ia numëruan

e shumëzuan e pjesëtuan

sipas fantzisë shterpë

tejetej e matën

e shummatën

 

rudhat ia nxorrën

në ballin e njomë

 

e deshën kur ofshante

e humbte drejtpeshimin

 

por prapë eci vertikalisht.

 

 

Poems by Dorin Popa

Poems by Dorin Popa       NOBODY  UNDERSTANDS  ANYBODY   so  many  times  I  had  absurd  claims I  thought  my  soul  was  a  perfect  radar for  your  steps, your  breath your  weeping   with  ardour  and  love  we  could … Continue reading

Shtëpia Botuese “VLLAMASI” publikon Vëllimin poetik ” “SFIDAT E SHPIRTIT” të autores Donika Hamitaj dhe redaktim të shkriùtarit e poetit Vullnet Mato.

  Shtëpia Botuese “VLLAMASI” publikon Vëllimin poetik ” “SFIDAT E SHPIRTIT” të autores Donika  Hamitaj dhe redaktim të shkriùtarit e poetit Vullnet Mato.     DOLI NGA SHTYPI I SHTËPISË BOTUESE “VLLAMASI” LIBRI I DYTË ME POEZI, I POETESHËS SË TALENTUAR, DONIKA HAMITAJ: … Continue reading

Pa sens / Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Pa sens

 

Erjon Muça

 

Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

I hipa makinës pa qef…
Oresti më kish telefonuar tre herë në dy ditë dhe nuk doja të tregohesha mospërfillës. Nuk jetojmë edhe aq larg njëri-tjetrit, pesëmbëdhjetë kilometra janë por unë përtoj të ngas makinën pas pune.
Ai ma hapi derën dhe pasi u përshëndeta me familjarët e tij shkuam tek garazhdi-studio.
– Si ja kalove andej nga Ravenna? – Më pyeti ai pasi u rehatuam në kolltukët prej bambuje që ka sajuar për studion e vet.
– Mirë. Më tepër nga ç’medoja. U kënaqëm të gjithë edhe fëmijët edhe ne të mëdhejtë.
– Pashë fotot e mozikëve. Duhet të ketë qenë diçka tepër emocionuese vizioni i tyre.
– Nuk di se si të të përgjigjem pasi është e pashpjegueshme ngjethja që ndjen kur kupton se ai mozaik madhështor, që tredimensionalisht të duket vetëm si gjysëm kupole, ka formën e një syri: e kupton vetëm kur e fut në objektivin e një aparati. Të paktën unë vetëm atëherë e kuptova. Ndofta jam unë i vonuar! Përballë stij vizioni e ndjen veten të vogël, të rëndomtë: ajo çka ne ndërtojmë tani është tejet banale.
– Më duket se ke gjetur diçka tjetër që të ka emocionuar më shumë, se sa ai mozaik madhështor.- Më tha ai pasi buzëqeshi me batutën time mbi vonesën mentale e të tjerat.- Sepse edhe kur më fole për mozaikun mu duk sikur një tjetër vizion kishe në mendje. Mos më gënje po zbrazu se ti e di që më pëlqen të dij se ç’të lëvrin në atë kokën boshe.- Nganjëherë ka mënyra të trasha sjellje, por nuk ja marr për keq se është tepër i sinqetë dhe nuk ka ligësi në fjalët që thotë.
– Nga Ravena, një pasdite shkova në Cesenatico. Shkova të fotografoja një koloni fashiste, tip kamp pionierësh, besoj se të kujtohen. Miku im Matteo Pulizzi ma pat shpjeguar pak a shumë se ku ndodhej ndaj nuk e pata të vështirë. Në verën e vitit 1939 ose 1940, nuk jam fort i sigurt, gjyshja ime, vajzë rreth njëmbëdhjetë vjeçe në atë kohë, ka kaluar dy javë pushime. Kur një herë e pyeta gjyshen time se ç’kujtonet nga ajo aventurë, ajo duke qeshur më tregoi: Ishim rreth njëqind vjaza në atë koloni, nga Durrësi, nga Tirana dhe Kavaja, shumica vajza familjesh të varfra. Ndofta edhe nga vapa e madhe, zumë morra. Unë e mbaja veten sikur dija italisht dhe shkova për të pyetur kujdestaren. Signiora io niente, pulito? (Zonjë unë asgjë, e pastër?) E ajo duke bertitur mu përgjigj. Ma che pulito, siete tutte piene di pidochi. ( çfarë të pastra jeni të dendura në morra). Unë u largova e lumtur dhe i thashë shoqeve të mia se nuk kisha morra, ngaqë nuk e kisha kuptuar fare kujdestaren.
Nuk e kuptoj përse dy herë po këtë kujtim më kish treguar, e mendoj se kujtime të tjera do ketë pasur plot. Merr vetëm faktin më të thjeshtë. Një vajzë e vogël rreth njëmbëdhjetë vjeçare, nga familje e varfër, nga një vend që për nga industria dhe prëparimi ndodhej midis feudalizmit dhe industrializmit, që bën, në fillim një udhëtim me anije avullore në det dhe më pas një udhëtim me tren nga jugu i italisë, drejt portave të veriut. Unë i imagjinoj sensacionet, unë isha më i rritur kur bëra udhëtimin tim dhe nuk kam harruar asnjë çast të udhëtimit tim, nga fillimi deri në fund. Kurse ajo jo.
Ndofta i kish harruar, pasi ajo jetoi të gjithë jetën e vet në një rregjim që vetëm e shante fashizmin, e të vetmin kujtim të cilin mund ta kujtonte ishte ai i morrave, ndofta kushedi se sa herë e ka treguar, derisa ai ka ngadhënjyer mbi të tjerët, përgjithmonë. Ajo tashmë nuk është më e mua më vjen keq që sa ishte në jetë u treguam të varfër dhe nuk e çuam të paktën një herë, aty ku kish kaluar një periudhë, edhe pse të shkurtër, të fëmijërisë. E nuk ishte as larg jo! Një udhëtim prej tre orësh me makinë. Ndofta përballë asaj ndërtesë të gjitha kujtimet e mbyllura kushedise ku në trurin e sajë do rizgjoheshin: ndofta. – Ai po buzëqeshte e unë e kuptova se ajo ishte ngërdheshje.- Aman çfarë është kjo ngërdheshje se ti ma heq petllën kur sillesh kështu.
– Do të të them diçka por kam frikë se do mërzitesh, por ti e di që nuk mi mban dot barku ato që më rrahin në mendje.- Ai nuk më la kohë për tju përgjigjur dhe ja nisi me sentencën e vet.- Ti shkove atje nga egoizmi e jo nga ato ndjenja që mendon se të kanë shtyrë. Ke nisur të shkurash dhe kërkon me çdo kusht të merresh me gjoja gjetje psikologjike. Nuk mund të pranosh se ti je një nga ata të shumtë njerëz që kalojnë nga kjo botë pa lënë asnjë gjurmë, qoftë edhe të përkoshme, kërmilli apo krimbi. Para ca kohësh e nise me kitarën por kur e kuptove se duhej shumë punë e hodhe tej e nise të merreshe me letërsi. Kërkon me çdo kusht që të tjerët të thonë për ty: ku i ka shkuar mendja.
– Tani ja fute kot fare. Ngaqë ke krijuar profilin e kritikut, ndaj gjithçkje, ke harruar se jo gjithmonë duhet të kritikosh. Vetëm me një vrimë i bie kavallit!- Ja ktheva unë me iant: i revoltuar.
– éshtë relitei miku im! Je vetëm egoist dhe aspak altruist. Kujtimet e gjyshes tënde nuk kanë as edhe një vlerë për ty, ndofta më pak se ato morrat që përmende. Ti ke dëgjuar atë thënjen që duhet medoemos ti japim një senes jetës dhe po mundohesh t’ia gjesh: sensin. Jemi si milingona mik dhe nuk ka asnjë sens të kërkosh ti japësh sens. çfarë sensi ka të lindësh dhe të vdesësh përpos talljes. Tallim veten kur besojmë, tallim veten kur nuk besojmë. Madje ka nga ata që tallin veten duke thëne se besojnë që nuk besojnë… Nuk them se unë e kam kuptuar të vërtetën se po ta thoja do tallja veten. Unë kam pranuar ti largohem sensve. Unë miku im do marr frymë dhe do mundohem të frymoj sa më gjatë të jetë e mundur. Në ferr vafshin kujtimet, në ferr e kaluara dhe e ardhmja: unë kam vetëm të tashme.
U largova nga Shtëpia e Orestit thuajse pa e përshëndetur. Nganjëherë bëhej i padurueshëm. Për një çast e mëshirova, madje një pjesë e imja e urrejti. Me të më ndodh gjithnjë kështu, por nuk zgjat shumë: ose e kërkoj unë ose ai. Njihemi mjaft mirë dhe më duket sikur mbushim njëri-tjetrin dhe nuk mund të rrimë të ndarë për shumë gjatë.
15-04-2015