Cikël poetik nga Fahrije Kllokoqi-Krasniqi

 

fahrije

Fahrije Kllokoqi-Krasniqi

 

Fahrija u lind në vitin 1968 në fshatin Zhilivodë, komuna e Vushtrrisë. Shkollën fillore dhe të mesmen i kreu në Vushtrri.

E rritur dhe e edukuar në familjen tradicionale shqiptare, ajo që në moshën e rinisë kish treguar interesim për folklorin e begatë shqiptar

historinë, muzikën dhe letërsinë në përgjithësi.

Për shkak represionit serb dhe gjendjes politiko-ekonomike bashkë me familjen e ngushtë të saj, në vitin 1994,

migroi në Zvicër ku edhe tash jeton me të shoqin Fadilin, djemtë Rexhepin e Vullnetin dhe vajzën Dianën.

Poezitë e Fahrijes rrezatojnë sinqeritet, meditim, mall, dashuri dhe herë-herë edhe revoltë.

 

 

Ka botuar këto vëllime poetike :

 

  1. Peng i fjalës
  2. Otage des mots – përkthim në frëngjisht
  3. Aromë burri,
  4. Hukamë Shpirti

 

 

 

 Cikël poetik :

 

 

MOS MA NDALO ËNDRRËN

 

Mos ma zhvish ëndrrën

e netëve të gjata pa gjumë!…

 

Mos ma ndalo këngën të thurrur

me aq mall, që nuk e këndova dot kurrë….

 

Mos ma fik melodinë e zemrës,

dëgjo si buçet shpirti nga dashuria….

 

Puqi sytë pran syve të mi

shih sa i dalldisur është deti…

 

Mos pengo hapin e nisur drejt diellit,

eja ngrohu tek buzët e mia,

jepi udhë lumturisë…

 

Mos ma ndalo ëndrrën,

lëre të lumturohet me pranverën,

kujtimeve mos ua mbyll

derën!…

 

 

 

MË THUAJ

 

Si mund t’i thuash të verbërit,

sa ditë e bukur është sot?!

 

Si mund t’i thuash atij që s’ka këmbë,

eja të vallëzojmë?!

 

Si mund t’i thuash memecit

sa bukur këndoke?!

 

Si mund t’i thuash fukarait

më jep lekë?!

 

Si mund t’i thuash, mblidh mendjen,

atij që e ka humbur kaherë?!

 

Si mund t’i thuash Atdheut, të dua,

kur e ke braktisur dhe harruar?!

 

Si mund t’i thuash?!

Më thuaj!

 

 

 

MALL

 

Më është ndryshkur shpirti

si ai parmaku i dyrve të vjetra,

kur mbyllem për  herë të fundit

dhe mbetën  shkretë…

 

Në atë verë, qyqja këndoi,

tre ditë e tre netë…

 

Kujtoj gjyshen time,

që shtrëngonte fort dorezën,

i dhimbte shpirti

për mbesën…

 

Mall kam për atë tokë të bekuar

për ahishten, kroin, fushën

dhe malet e Qyqavicës….

 

Për dyert e mëdha të drunjta,

parmakun,

për qyqen…

 

 

 

 

NATË PA GJUMË

 

Natë e gjatë pa gjumë

mundohem ta shtyj, me zor,

po nuk shkon e nuk shkon…

 

Si dita dhe jeta pa një shpresë,

vonë dikur, perëndon…

 

Bukën e hidhur mundohem,

me ujë ta lag, po nuk po kapërdihet.

kot, thith ajrin e Alpeve

s’ngopen dot mushkëritë!

 

S’janë si malet tona të bukura

si Korabi, as si Sharri…

jo, jo…

s’po më hjeket malli!…

 

Atje do më kënaqej zemra

e shpirti do të gjente qetësi,

në tokën time të shejtë,

Shqipëri…

 

 

 

 

DIKUR

 

Kam pas njohur një vajzë,

që iku pa u puthur,

jo se nuk deshi, por duhet të ishte

e “pa puthur” për atë…

 

Kam pas njohur një vajzë,

që iku e virgjër,

jo pse nuk dashuronte njeri

por kishte frikë,

duhet ta ruante për kurban

në natën e tij…

 

Kam pas njohur një vajzë, pa faj,

që iku e virgjër

dhe u martua

me vdekjen…

 

 

 

KA KOHË…

 

Ka kohë, që dhimbja,

më gërryen e gërryen ashtin,

si mola-drurin,

si shpirtin-malli…

Ah, sikur ta mposhtja,

ta coptoja copa-copa,

me gurët e mallit!

Po si?

Si mund?

Vetëm aroma e shpirtit tënd,

do më dehte sonte,

do më vinte në gjumë

me ëndrra për ty…

Pastaj,

le të çelte mëngjesi

ty do të t’fshihja në zemër,

do të mbaja në sy!

 

 

 

 

NUK DI

 

Ndërsa kjo ditë

Po numëron orët,

Malli sa vjen e m’shtohet.

Nuk di sot tjetër çfarë të bëj,

Pos të të mendoj përsëri e përsëri…

Derisa e nesërmja prapë të vijë!

Nuk di as sonte si do të fle,

Pos të të ëndërroj si përherë

E të të dua sikur dje!

 

 

 

 

VJEN NJË DITË

 

Vjen një ditë kur takon sytë

Që gjithmonë ke ëndërruar…

Të duket sikur vetëm ata flasin

Gjuhën e dashurisë

Në një muzg vjeshte.

Dhe ke vetëm një dëshirë;

T’i dëgjosh në heshtje!

 

 

 

DHEMBJE

 

Vetëm kalldrëmet e këtij qyteti

E kanë kuptuar dhembjen

Që më gërryen në shpirt.

E kush vallë,

I bëhet hallexhiut mik?!

 

 

 

 

DHE TI FLE

 

U bëra këmishë e hënës,

Shtrat i ëndrrës,

Rojë nate,

Në këtë qytet të betontë.

Dhe ti s’e prish gjumin…

Ulur jam në prag të agut,

Thyej gishtërinjtë e heshtjes,

Dhe ti s’e prish gjumin…

 

 

 

 

MON AMOUR

 

Për ty shkrova

Gjithë fjalët e bukura të dashurisë,

Të gjitha çka gjuha.

Ato

Që nuk ia kisha thënë askujt,

Kurrë!

Ç’të të them tjetër,

Mon amour?

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s