Poezi nga Petrit Sulaj

 

petrit sulaj

 

Poezi nga Petrit Sulaj

 

 

NË PREHËRIN TËND

 

Me ty në prehër
me ty në sy
gjaku shkon e vjen
pa u ndalur në zemër,
të vështroj e humbur:
sytë e tu më ndezin
sytë e tu më fikin.

Me ty në prehër
përkundesh lundër,
lumë me dy brigje
që dinë të dëgjojnë
të shohin njeri tjetrin
po dhe të vdesin.

Vetëm në prehërin tënd
kolaudohem unë,
më mat me buzë
më peshon me sy,
tërmet u bën mureve
deri sa na bien sipër…

Guximi, ëmbëlsirë
kur jam në prehrin tënd,
ankimet e britmat
sytë e gjinjtë
e krejt kurmi im
deklarohen
në vend të mendimit:
ti jeta ime
unë vdekja jote!

 

 

MËNGJES SHTATORI NË QIELL E TOKË

 

Dal nga shtëpia
shtëmbë me ujë të freskët.
Një frut nga molla në kopësht,
bie nga dega
duart e mija i bëhen jastëk.
Çudi me këtë frut,
nga ka ardhur,
në pranverë pema nuk kishte lulëzuar
as edhe një lule të vetme.

Gjithçka tjetër
po shkonte si duhej
atë mëngjes shtatori,
madje dhe unë
katruve me ujë të ftohtë,
për t’u freskuar vajzat e reja
që vjelin rrush në vreshtë.

Dielli po qepte kopsa në qiell
për trikon që toka,
pas pak do e veshë.
Bari jeshilonte akoma,
askush si bari se shijon jetën,
në se retë
divorcohen me shiun.
Dielli i lodhur me punët e verës
vështirë e ka te fusë perin në gjilpërë.
Ndërkohë përfiton
një shtëllungë e gjatë,
tymi e bardhë
e rrezet josh;
është velloja e avionit të linjës
që sot do zbresë në hënë.

E në tokë?
Në tokë,
unë shtëmbë me ujë të freskët;
e para meje
ecën i hutuar një qenush i bukur,
ka humbur të zonjën;
nga mbrëmbë ajo po lexon Bukowskin,
në bibliotekë.
Dua të bëhem i dobishëm
të paktën në tokë,
e harroj se jam katruve me ujë të freskët,
për vajzat e reja që po vjelin rrush në vreshtë
dhe i kushtohem krejt kones së humbur
duke bërë një konkluzion,
( aq sa mund të bëjë një të tillë, shtëmba me ujë të ftohtë):
betohem se kjo qenushe
do jetojë një shekull pas meje.
Dhe u dashurova me ketë konstatim timin,
ndërsa mollën se lëshoja nga dora.

Deri këtu mirë punët,
pastaj filluan të shkojnë ters.
Një mace e zezë e madhe
sa zonja e kones harruar pas Bukowskit
në bibliotekë,
hap dritaren
dhe
kerkon të rehatohet në parvaz.
Aty është ngrohtë
po një vazo e madhe me lule e pengon
ajo përpiqet ta çvendosë
e vazoja nervozohet,
gremiset mbi qenushen,
e godet në kokë.
E koneja që duhej të jetonte
një shekull pas meje,
dorëzohet,
bie pa frymë
shpurdh këmbët,
jep shpirt,
si një pulë fushe kur i heqin kokën.

Unë shtanga,
e macja e zezë e madhe
sa zonja e qenushes harruar pas Bukowskit,
që gremisi vazon
e cila vrau konen,
filloj të ndihmojë diellin
të fusë perin në gjilpërë.
Ishte ora pë t’u dorëzuar,
u bëra dordolec kopështi
e ngrita krahët lart në ajr,
e nga dora më iku molla
e cila përfundoj në pusetë.
Qenushja vdiq
dhe molla njësoj.
Unë, zoti i mollës,
sot shtambë me ujë të freskët,
zonja e kones,
macja e zezë
dhe dielli rrobaqepës kopsash,
jemi në jetë akoma.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s