BOTA E NJË GRUAJE / Tregim nga Shpresa Vrana

BOTA E NJË GRUAJE

 

 

Shpresa-Vrana

Tregim nga Shpresa Vrana

 

 

Atë verë vendosëm të pushonim në Sarandë. Ishte fund gushti, kur valët merrnin ca rrudhje drastike aty nga mesnata, por dielli ngrohte mirë gjatë ditës. Dhe për ne që vinim nga qiejt e Veriut, kjo dritë dielli ishte më se e mjaftueshme. Qyteti kishte marrë një shtrirje të madhe. Dhe këto hotele e kafereri të shumta buzë detit dukeshin si të kishin dalë një çast më parë nga thellësitë blu.

Mua më pëlqen shumë natyra…dhe bregun herë-herë e dua të egër, të palatuar e shkëmbor, por simbioza e tanishme sikur më lejonte t’i prekja valët që prej karriges kashtore, ku rrufisja kafen për qejf.

Kështu e ngarkuar me këto ditë të zvargura e njëkohësisht të ngopura me moskokëçarje çlodhëse, po qëndroja atë mëngjes në lulishten e hotelit e po shijoja një kafe së bashku me tim shoq.

Syri më bridhte pa ndonjë nxitim andej nga deti e ishuj të blerte më vinin afër… e përsëri më largoheshin ashtu si në një lojë kukamshefti. Kisha disa minuta që po e bëja këtë lojë, (im shoq ishte larguar për të bërë vrapin e ditës), kur veshi më kap ca tinguj.

Një zë i brishtë femëror, pas shpinës sime vazhdonte të përsëriste të njëjtat fjalë…”për atë Zot që e pashë mbrëmë atë ëndërr…të betohem”…dhe në pritje …”Eheee ato ëndrrat e tua…”

Ky ishte një zë mashkullor dhe unë ndjeva se si në vazhdim, zëri femëror i mbështillej si kulper delikate lisit-mashkull.

Dhe e mora inat atë burrë që në mos po tallej. Po tregohej aq indiferent.

Po vdisja nga kureshtja për t’i parë. Po ata ishin në tavolinën pas shpinës sime.

Dhe bëra një ngritje të beftë, në këmbë, u rrotullova…e kush më ndalonte? Dhe e pashë burrin dhe gruan që vazhdonin të dialogonin me pika.

Ai i shkëputi sytë nga gazeta dhe ngriti kokën, duke ja kaluar tagent vështrimin asaj.

“Edhe?”

Ajo – “Ishte një pllajë e madhe, mbushur me lule. Oh. çfarë lulesh! Dhe unë e ti ishim aty të dy…- Ndali, mori frymë si të përgatitej të kapërcente një thellinë e me një zë gati si pëshpërimë vazhdoi.” Dheee unë isha një vajzë e re… aq, gjashtëmbëdhjetë vjeçe dhe ti po aq, dhe…dhe vraponim të dy për dore, qeshnim e qeshnim me rininë tonë. Ah sikur…”

“Mirë, mirë,- ia preu fjalën ai,- mua më erdhi ora të notoj.”

Kishte një trup të lidhur, të mbajtur mirë, flokë gështenjë, të prerë shkurt, si të një ushtaraku. Kjo e tregonte edhe më të ri, se sa duhej të ishte.

Ndërsa ajo kishte ulur kokën midis dy duarve të brishta. Mendova se po fshihte lotët. Profili i saj ishte i butë si edhe zëri, flokët krejt të bardha e të mbledhura mbi kokë.

Dukej si një mbretëreshë e lodhur nga mbretërimi i gjatë.

 

****

 

Mëngjeseve e shihja në shezlongun buzë detit, mbuluar nën një kapele të madhe dielli. E ndiqja me një vëmendje që kishte filluar të më gërryente. Dëshira për të kapur shtegun e saj, erdhi e m’u bë e padurueshme. Atë mëngjes iu afrova. Ajo ktheu plotësisht nga unë vështrimin dhe më buzëqeshi sikur të më njihte prej kohësh.

(E ç’ka këtu për t’u befasuar. mendova nxitimthi! A nuk jemi të dyja gra që përdorim një lundër?)

-Ulu- më tha ajo thjesht. Seç kishte ca grimca vashe në zërin e saj, krejt natyrshëm.

Afrova karrigen kashtore dhe i buzëqesha edhe unë sikur ta njihja prej vitesh. Ndenjëm për një kohë të gjatë pa folur. Një heshtje e paqtë mbulonte ne dhe kafetë tona që i rrufisnim gati në të njëjtat interval. Kundroja fytyrën e bardhë të saj, e qëndisur me ca rrudhëza të lehta. Vështrimin, në të shumtën e kohës, e mbante andej nga deti, ku delfini i saj notonte. Në intervalet e pushim – vëzhgimit, shikonte nga unë.

“Sy pëllumbeshë” ,- do të shprehej ndonjë. Ndërsa unë i pëshpërita vetes “O Zot, sa e bukur duhet të ketë qenë!” Seç kishte një dlirësi e druajtje në të njëjtën kohë në atë vështrim të butë, që e rrëshqiste mbi mua.

-Ju kam parë shpesh, më pëlqen lidhja juaj me detin, notoni shumë dhe bukur, ndonjëherë e lini pas edhe burrin, apo jo?

-Të dy jemi notarë të mirë. Ne vijmë nga bregdeti, por ai ndonjëherë si për kortezi, më le të dal e para.

-Ndërsa unë nuk mund t’i afrohem detit, kam artrit, por edhe diellin nuk e dua shumë, – buzëqeshi si e zënë në faj dhe shtoi:

-Jam 72 vjeçe, pothuajse plakë, apo jo?

E ndjeva se përse ma kërkonte këtë mos aprovim, të shmangte të vërtetën e moshës. Nuk i vija asnjë faj, një sëmundje shumë e vjetër sa edhe njerëzit, kjo e moshës, prandaj thjesht ju përgjigja.

-Të gjithë plakemi nga pak çdo ditë, edhe qielli plaket, e pse të na vijë keq?

-Sa mirë që u shprehe, -të gjithë plaken. Por, kur je në krahë të dikujt, kërkon ta hedhësh hapin njësh me të, kërkon të vraposh me të njëjtën shpejtësi e të njëjtin ritëm, kërkon ta mbash fort për dore, sup me sup, për të mos mbetur vetëm në vrapin e……(Heshti një hop e pas kësaj pyetja).-apo jo?

-Nuk është e drejtë, nuk është,-foli dhe tundte kokën lehtë si për ta zbutur sado pak këtë kundërvënie.

U kthye plotësisht nga unë, filxhani në dorë i dridhej lehtazi. Sytë prej pëllumbeshe të plagosur i ngriti nga qielli, si për të terur grimcat e lotit.

-Pse qani?- godita drejt.

-Po qaj?

Pyeti më shumë veten, dhe buzëqeshi edhe ajo.

Unë heshta dhe prita që ajo më në fund ta hapte digën e shpirtit.

Jo se jam egoiste, as se dua të kënaqem me shfrimet e dikujt, por duke dëgjuar rrëfimin e një tjetri, duke jetuar dramat, të vogla apo të mëdha, sikur pastrohem, sikur e latoj shpirtin dhe në se arrij që dhimbjen e dikujt ta përjetoj si timen, jam bërë më e mirë.

Ajo vazhdonte të heshtte. Dhe unë po ashtu.

Isha disa vjet më e re se ajo, dhe për fat flokët e mi, ruanin ende ngjyrën e vet, dhe shpesh njerëzit më merrnin për më të re nga sa isha në të vërtetë, por ajo që mua më bënte, ta ruaja trokun e bezdisur të realitetit ishte, ndoshta natyra ime.

Unë sapo kisha lajkatuar veten së brendshmi, kur ndjeva zërin e butë.

– E sheh burrin tim, -(ai po dilte nga deti si një luan i shkrofëtitur), -nuk të duket më i ri nga unë, nuk të vjen ta admirosh atë trup ende të fuqishëm?! Shih, shih si vrapon ! Oh, zot si nuk lodhet kurrë ky burrë!

Dhe vërtet ai ja kishte marrë një vrapi të lehtë. Muskujt e këmbëve i tkurreshin, dh e i lëshoheshin si sustë.

Në zërin e saj tashmë ishin zhdukur ato grimcat lodruese të vashërisë. Dallohej zëri i mplakur.

Në thellinat e të menduarit tim, ishte përvijuar diçka nga drama, por nuk arrija t’i zhbiriloja qartë. Sepse doja fjalë edhe nga goja e saj. Prandaj i fola:

– A e do atë?

– Më shumë se veten! Eh, si të mos ta dua, ai është gjithçka, është dielli im, fryma ime, është ishulli im i vetëm ku unë kam shpirtin, është…është…Mori frymë e buzëqeshi bukur e shtoi si triumfatore:

-Është Zoti im.

“Mos është ca si e marrë”, mendova brenda vetes, kur dëgjova zërin e saj.

-Nuk jam e marrë jo! Sikur kërkonte t’ja pohonte dhe vetes, jam e dashuruar me të, ti e di se çdo të thotë kjo, sepse je grua dhe shpresoj të paktën disa minuta të jetës tënde të jesh ndjerë, kështu si edhe unë. Unë ndihem e dashuruar me të çdo sekondë, çdo minutë, përjetësisht! Jo të gjithë bekohen nga prekja hyjnore e dashurisë dhe kujtojnë se ato mëngjeset e zgjimit në të njëjtin shtrat janë dashuri, ndërsa janë veç lodhje dhe mungesë force, për ta flakur njëri-tjetrin jashtë.

Inati i beftë m’i erri sytë dhe u bëra gati ta thumboja, kur papritmas ndjeva ngashërimin e saj.

– Nuk kemi thënë as emrat e njëra- tjetrës, – i fola me shpresë , që t’i jepja kohë të mblidhte veten. Mua, më quajnë Vesa, po ju?

– Mua?-foli dhe buzëqeshi lehtas. Sytë e kaltër i la plotësisht në vështrimin tim.

Rozë më quajnë, por Naimi, kur është në dallgët e mira më thërret, “Trëndafili im”.

– A keni fëmijë?

Pyetja ime ishte ca kokëfortë, jo për ta fyer, porse zemra po më dhimbte për të.

– Unë kam tre fëmijë dhe dy mbesa – shtova me një krenari të nxituar. Pa pritur përgjigjen e saj.

– Unë kam Ajkunën, time bijë dhe Dorinën, mbesën, që i dua shumë.

– Ja, që jemi të bekuar me fëmijët që kemi, i thashë unë disi e lehtësuar për këtë shteg të fortë, të cilin arrita të hap, më në fund.

Por, ajo vazhdoi të shprehej aty ku e nisi fillimisht:

-Unë bekim quaj dashurinë e burrit tim. Fëmijët janë dhuratë e Zotit vërtet, por ata kanë udhën e tyre, ku në nuk arrijmë t’u qëndrojmë gjithmonë në krahë. Ata fluturojnë, fluturojnë atje ku ne kurrë nuk mund të arrijmë.

-Ligji i jetës, konflikt dhe thyerje brezash.- shtova unë, në një mendje me të.

-Thyerje brezash? – bëri pyetjen retorike ajo, me sytë e shpërqendruar.

U mbështet në karrige dhe kockat e supeve i dolën më në pah.

– Se si e keni të folurën, nazike e të fortë, të vrazhdë , por të vërtetë. Ju kam zili, po mua dhemb shpirti ta shpreh kështu.

-E po nuk duhen më tepër se shtatë vjet, që gjithë qelizat tona të vdesin deri në një, të zëvendësohen nga të tjerat, të rejat, ja dhe ky është konflikt brenda trupit tonë, vazhdova unë t’ju mëshoja fjalëve, me atë kokëfortësinë time.

– Shtatë vjet?- pyeti ajo me një dhimbje të thekshme. Shtatë vjet për t’u shkrirë në eter çdo qelizë e imja, dhe për të gjalluar të rejat, ato, të huajat, që nuk dinë asgjë.

– Prit, prit, – e i fola unë disi vrazhdë si për t’ia prerë hovin e mendimeve, -ai është trupi yt. Ti je po ajo!

– Shtatë vjet jam unë më e madhe se Naimi, shtatë vjet! Ai vrapon, unë rri ulur në shezlong, ai noton, unë veçse e ndjek me sy nga larg e nuk mundem, kurrsesi nuk mundem të vrapoj në krah të tij, nuk mundem, zemra më pikon gjak, kur e shoh se si më largohet e më largohet në atë vrap të pafund.

Lotë rrëshqitën në fytyrën e saj. Unë ngriva në një heshtje, që nuk po mundja të thoja një fjalë.

E rroka përqafe atë ylber dhimbjeje, e kjo rrokjeqafe, po më dhimbsej shumë. Çfarë të shtoja e t’i thoja më tej?

– Dëgjo,- i thashë- ai është burri yt, të do, prandaj edhe ju jeni bashkë.

(Fjalë më boshe, nuk pata thënë ndonjëherë.)

Nuk e di se si m’u kujtua në çast, një emision televiziv i disa netëve të shkuara, ku flitej për “shpirtin binjak”, dhe sikur të kisha gjetur një pikë ujë në shkretëtirë,i fola butësisht për ta qetësuar:

– Nuk ka fare rëndësi se je pak më e madhe, ai është shpirti yt binjak…..

Ajo ma preu fjalën.

– E di, e di, kam lexuar mjaft si ai pijaniku, i cili merr verë pambarim, deri sa jam dehur, por unë dua ..dua të pamundurën…

– E çfarë do ti Rozë?-kësaj here ja preva unë fjalën.

-Dua të jem gjashtëmbëdhjetë vjeç, edh e ai po aq sa unë, dhe të dashurohemi pafundësisht.

-Oh Roza, Roza! Të pamundurën, si në ëndrrën tënde.

Gruaja u mpak dhe hodhi shikimin e habitur nga unë.

– Po,- tha ajo thjesht, – dua të pamundurën, si në ëndrrën time.

– Harroje atë Rozë, prano realitetin.

– Po, – mërmëriti ajo nëpër dhëmbë, me sytë e përhumbur e të lotuar, ngulur me vështrimin nga Naimi.

 

****

 

Sapo luani i saj po afrohej, ajo fshiu lotët dhe befas çeli në një buzëqeshje të përkorë. Edhe ashtu e mplakur dhe e mpakur, nën hijen e kapeles, Roza dukej e bukur si një pikturë me trëndafila shumëngjyrësh. Naimi përshëndeti me kortezi nga unë dhe pas kësaj iu drejtua asaj.

– E shoh Rozë, se paske gjetur një shoqe. Besoj se ja keni kaluar mirë.

– Po shpirt, Vesa dhe unë patëm një bisedë interesante, a shkojmë tani të pushojmë pak.

– Të pushojmë thua?! Ne nesër i lemë lamtumirën këtij deti. Do të kthehemi në atë qytezën tonë të ftohtë. Jetojmë në Zvicër, -m’u drejtua ai mua.

– Oh, shumë mirë –i thashë,

E përse ishte “shumë mirë” as vete nuk e di, pse i thashë ato fjalë, por edhe e hutuar nga mashkulliteti i ftohtë i tij harrova gjuhën time të vrazhdë.

Ajo më puthi lehtë në faqe dhe iku duke ju këndellur trupit të fortë të tij.

Iku dhe mua më mbyti ngashërimi për të.

Sa e vetmuar ishte në atë copë rruge të fundit.

Nuk e di se faji i kujt ishte, ndoshta sepse kishte një jetë në kërkimit të shpirtit binjak.

One thought on “BOTA E NJË GRUAJE / Tregim nga Shpresa Vrana

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s