Zjarri si krijim dhe si kujtim ( Përsiatje për vëllimin me poezi “Zjarri i kujtimeve” ) / Nga Namik Selmani

Zjarri si krijim dhe si kujtim.
Përsiatje për vëllimin me poezi “Zjarri i kujtimeve”

 

 

 

portret namik

Nga Namik Selmani

 
Që në hapat e parë rë rrugëtimit poetik dhe bashkëjetesës me vargun, pse jo dhe shkronjën e hedhur në letër të bardhë të përqafuar me numrat që kurrsesi nuk mund të kishin lidhje me vargun, e kam përfytëruar si ZJARR.
Natyrisht nuk ishe si ai zjarri i druve të vogla që shpesh më duhej që, me urdhër të babait, ta ngacmoja me atë mashë të hekurt e të vija duart fëminore që t’i ngrohja nga energjia që ai nxirrte. O, nuk e dija se nga vinin drutë, se kush ishte druvari që i kishte prerë atje në një pyll të largët ku flladi, erërat e stuhitë bënin dasmën e përjteshme. Ishte fillesa e botës në të. Ishte simboli i Ferrit (xhehnemit) Ishte risia e qytetërimit kur njeriu me flakët e tij shkrinte metalin dhe piqte mishin e kafshëve të egra e të buta për t’iu gëzuar shijes e për të siguruar ekzistencën. Mitet e njerëzimit kanë si Kryemit në kohë e në mesazh atë që lidhet me zjarrin. Si dukuri, si kulturë si dritë diturie, si ngrohtësi. Me zjarrin prometean, që duket se ende dhe sot na ndez fantazinë njerzore. Sfida e pamatë e fitores përballë ndëshkimit fizik ishte e madhe Prometeu i gjunjëzoi Perënditë. Duket se fitorja e parë me perënditë me të pamundurën ishte ZJARRI ZJARRI. Edhe sot vargu që hedh në letër apo në tastierën e kompjuterit pak nga pak po i ngjan atij zjarri herë të mekët herë si një zjarr kashte, me dru të lisnajtë apo edhe here- herë një zjarri bubulak në atë gjuhë kuqëlore që të ngop sytë e tu të lodhur, të uritur për dritë, për ngrohtësi, për humanizëm. Po, po, i ngjan atij zjarri gati magjik ku ti ngroh duart, trupin, gjoksin pse jo edhe frikësohesh se një ditë aty mes vorbullave të tij flakërore mund të digjen rrobat e tua të trupit, mund të hirëzohen. E në këtë çast vjen urtia “Nga .. zjarri dhe nga shteti duhet të ruhesh!” Kur dialogu ZJARR-POET, ose POET-ZJARR një ditë edhe mua më vorbulloi, atëherë e kuptova se kisha hapur dritare të reja, të dritëzuara. Një ditë zjarri më vuri në vorbullën e dashurisë për shkronjën vatrën, lojën, topin me lecka, gjunjët e gjakosur, skuqjen e dashurisë së parë. Për t’u bërë kështu, këtej e tutje një gjendje, një kujtim mbase dhe emocion çasti të trazuar me trishtimin e largësisë në kohë e në stacionet që të dërgojnë.
Ishte një vorbullim i ëmbël, me një lumturi të patreguar me një harlisje shpirtërore. Dhe ishte tetor. Një tetor maj që afronte ZJARRIN E DIMRIT. Aty te zjarri kemi matur “ndershmërinë” e floririt me atë urtësi proverbiale “Ari provohet në zjarr” .Tamam sikur të thoje ndryshe se njeriu provohet në zjarrin e jetës. Më tepër se kaq kemi provuar dhimbjen e vdekjes, të djegies përballë shpirtit njerëzor ku zjarri ka qenë dhe mbetet testi më domethënës dhe simboli i besës, i forcës . Aty në zjarr, kemi parë hirëzimin e shtëpive tona nga pushtuesi e në të të na digjen jo vetëm djepet, jorganët, enët ku kemi ngrënë, po dhe librat që na mësuan shkronjën, edhe fotografitë e fëmijërisë duke na lënë memecë para kujtimit dhe nostalgjisë. Aty pamë të na digjen lodrat, abetaret, furkat e nënave, me të cilat bënin fanella leshi për baballarët dhe çorape për fëmijët. Ndosha jo më kot ZJARRI shpesh ka qenë dhe ka mbetur një lloj gijotine moderne për të djegur jo vetëm njerëz, por dhe libra të ndaluar. A thua se pas atyre turrave me dru e pas xhelatëve që rrinin seriozë nuk do të kishte më forcë, idealizëm, kundërshti, burgje e liri, pranvera e dimra????1!!!!!!! Shumë më tepër një zjarr që nuk dihet se kush e ndez brenda syrit dorës, trupit. Një zjarrr që djeg vetveten. Dhe vjen më pas KUJTIMI. Kujtimi si zjarri që bën kodin e mbijetesës , të përcjelljes së jetës me dramat e dashuritë. Që bëhet brenda teje një Hiroshimë e përjetshme ku jemi përfshirë të gjithë ne dhe ata që nuk kanë lindur më tepër se bombat bërthamore që do të binin si lumë në Hiroshimë dhe Nagasaki. Aty para zjarrit dhe kujtimit që janë kaq të përbashkët jemi ndjerë pafajësisht të lakuriqtë, po aq sa dhe viktima të një force që nuk e shohim e nuk kemi pë ta parë kurëë. Forcën që të jep dashuria e madhe. Ajo dashuri që të jep dritën e munguar, të jep ujë në shkretëtirën më të nxehtë të botës, që të ngroh në Polin më të ftohtë të botës.
Ai, KUJTIMI, të kthehet ashtu i zjarmuar një një çark të ëmbël ku ti do që të qëndrosh sa më gjatë sa më shumë. Që të zgjon ofshamën dhe trishtimin e pengut të parealizuar kurrë. Që të bëhet semafor përherë i ndezur me dritën jeshile për udhën e nisur. Përtej mitologjisë për ZJARRIN, përtej pseudocitateve që na bëjnë moral për jetën, përtej prakticitetit ku jeta na vë në përditshmërinë e saj duket se binomi ZJARR –KUJTIM është më harmoniku në atë që prekim. Të paktën për poetët. Të paktën për ata që nuk kanë patur kurrë në jetë NJË SHKOP në një breg me rërë ku të gjitha shkronjat fshihen sa vjen dallga e parë. Pa lënë as veprat e tua qoftë dhe modeste. Mbase misoni i pezisë kulmore ka qenë dhe NDEZJA E KUJTESËS SONË kolektive dhe individuale. Përtej ritmomanisë së jetës ku zjarri ende na djeg, na hirëzon kujtesën tonë, na rizgjon gabimet e së kaluarës e ëndrrat e së ardhmes shumë më befasues se ndezja e pishtarëve olimpikë. Paçka se nuk ka solemnitetet e rastit po shfaqet i butë, shpesh i anonimtë në rrugët e pashkelura. Mbase mund të krjijojmë një ditë betimin më të ri “PASHA KËTË ZJARR e këtë KUJTIMI!” ashtu si kemi dëgjuar dikur baballarët tanë paganistë që janë betuar qoftë dhe me duart e shtrira drejt vatrës së zjarit “Për këtë zjarr! Për këtë tokë!” A thua se ishin rizgjuar kujtimet e trishta të mungesave tona të mëdha në shekuj? Duket se në këtë buqetë poezish lirike të dy e ushqejnë njëri –tjetrin. Zjarri dhe kujtimi. Zjarri dhe kujtimi e formojnë shumë natyrshëm metaforën “ZJARRI i KUJTIMEVE”. E poezia kësaj radhe ka misionin më të bukur e më të vështirë . Pse jo dhe të marrë kurorën e fitores së ëndërruar.

 

Shtëpia Botuese ” Milosao” publikon Vëllimin poetik “Zgjimi i ëndrrave” të autores Teuta Osmani. / Nga Agim Mato

  Shtëpia Botuese “Milosao ” publikon Vëllimin poetik “Zgjimi i ëndrrave” të autores Teuta Osmani.     Shtëpia Botuese Milosao, nxorri nga shtypi vëllimin me poezi të autores Teuta Osmani, “Zgjimi i ëndrrave” me rreth 80 poezi. ISBN 978-99956-15-94-9. Teuta Osmani (Beqari) … Continue reading

VEPRIMTARI DOMETHËNËSE, PËR GJUHËN TONË AMTARE… (Përurohen 3 numra të revistës “Gjuha shqipe”, që del në Prishtinë) / Nga: Prof.Murat Gecaj, publicist e studiues-Tiranë

VEPRIMTARI DOMETHËNËSE, PËR GJUHËN TONË AMTARE… (Përurohen 3 numra të revistës “Gjuha shqipe”, që del në Prishtinë)   Nga: Prof.Murat Gecaj publicist e studiues-Tiranë       Prof.dr.Hysen Matoshi, duke folur…   Tashmë, është bërë praktikë e përjavshme organizimi i … Continue reading