Poezi nga Xhemile Adili

xhemile Adili

 

Poezi nga Xhemile Adili

 

 

 

NË DHOMËN TIME S’KA ORË

 
Në dhomën time s’ka orë,
Jam e vetme në botë,
Që me natën mat kohën,
Po nata vonohet,
Pastaj vonohen dhe mëngjeset,
Ecin me këmbë të lidhura,
Prandaj nuk di kurrë sa është ora.

Në dritaren e qiellit tim,
Gati çdo natë zbret shi,
E çdo pikë shiu me vete merr
Një vit jetë.

Një zë i çjerrë më vjen nga larg:
Kujdes shiun!
Mos e lër të bie në shpirt,
Se pikat e shiut të bëjnë për vete,
Të bëjnë rob,
E pastaj të gërryejnë përbrenda,
Më flet zëri,
E unë nuk di sa është ora.

Në dhomën time s’ka orë,
Më mirë që nuk ka orë,
Do të ma lagte shiu,
Që po bie bashkë me natën,
Bashkë me dhimbjen.

Më mirë që nuk kam orë
Të mat shtegun e ëndrrës,
Takimin me ty
Vetëm në fletë të bardhë,
Ku pikat e shiut
Janë lotët e mi,
Ura ylberi,
E unë nuk di sa është ora
Që po qaj,
E nata më tregon:
Është kohë e natës.

 

 

 

KARTOLINA PA EMËR, PA ADRESË

 

Aroma e puthjeve të tua
Nuk kishte as emër,
Nuk kishte as adresë,
Por e dija,
Se ishte nisur për mua.

Shkruante aty brenda,
Në atë kartolinë,
Të prerë në formë zemre,
Ashtu si i pritnim fjongot
Ne vajzat për flokë:
“Jeto e lumtur brenda kësaj zemre!
Buzëqeshja jote
Qoftë si kjo buqetë trëndafilash”!

Lexoja me lot,
E dija që më kishe shkruar ti,
Se vetëm aroma e puthjeve të tua
Di rrugën
Të vijë tek unë,
Ashtu pa emër,
Ashtu pa adresë.

Kartolinën e shtrëngova fort në gji,
I laga me lot dhe fjalët e saj,
E mbi çdo lule kopshtesh
Shihja atë kartolinë në formë zemre,
Lexoja fjalët e saj,
Shihja sytë e tu,
Buzëqeshjen tënde.

Çdo lule që mbin,
Rritet me ritmin e zemrës sate,
Andej e këndej
Oqeaneve që na ndajnë.

Nga ajo ditë,
Kur gjeta atë kartolinë zemre,
Jam bërë kopshtare trëndafilash,
Të rrit trëndafila me zemra
Dhe aromën e puthjeve të mia
Ta nis pa emër, pa adresë,
Kur t’i shkruaj në çdo fletë,
Ashtu si di zemra ime e shkretë.

 

 

 

URDHËR PËR VJESHTËN

 

Ti natë e gjatë vjeshte!
Pse mundohesh të luash me sytë e mi?
Mos m’i kthe sytë në këneta,
Herë në dete u shkakton dallgë,
Herë mundohesh t’ua zbehesh shikimin,
Herë mundohesh t’i djegësh,
Si dru mbi zjarr netëve të dimrit.

Yjet dhe hënën
I fute brenda të zezës sate,
Ua humbe shkëlqimin,
Sa inatçore që je,
Sa ziliqare
S’ngopesh me pushtet.

Por me sytë e mi ç’dreqin pate,
Pse mundohesh t’ua humbësh shkëlqimin?
Lëri të qetë,
Të ledhatojnë nga distanca
Atë që me shekuj kanë larg!

Ti natë e gjatë vjeshte!
Merru me të zezën tënde,
Se mund të bëhesh edhe ti viktimë!
Mund të digjesh dhe ti në këta sy,
Se zjarrin e kanë
Më të madh se të diellit!

Lëri sytë,
Natë e zezë vjeshte!
Të shohin natën tënde,
Kur jep shpirt para dritës!

Një zot e di
Sa sy ke verbuar ti!

 

 

 

PENA IME ARKEOLOGE

 

Maja e penës sime gërmoi,
Për të zbuluar
Qytetin e lashtë prej guri,
Shekujsh zhdukur,
Mbuluar me ortekë dheu.

Arkeologe u bë netëve të gjata,
Kur qytetin prej guri s’e zinte drita,
Dritaret i kishte të errëta,
Shekujsh me terr ishte mbuluar,
Kishte harruar si duket drita,
Si duket natyra.

Kaq shekuj nën dhe,
Qyteti prej guri
S’kishte dëgjuar zë njeriu,
As cicërima zogjsh,
Kishte harruar diellin,
Të kaltrën e qiellit,
Aty ishte gjithçka e heshtur,
Buzët kishin vdekur moti,
Aty fjala më nuk ekzistonte,
Heshtja kishte pllakosur mbi gur,
E dheu ia kishte shurdhuar veshët.

Qyteti prej guri
I lutej penës sime,
T’i japë pak sy të shoh dritën,
Edhe diellin,
E mua m’u rrëqeth trupi,
Duke e përkëdhelur me mollëza gishtërinjsh
Qytetin prej guri.

Ah, pena ime ku s’u fute!
Dhe arkeologe u bëre,
Kaq me kujdes gërmove
Mbi qytetin prej guri,
Si qepallat mbi bebëz të syrit,
Me furçën e qerpikut,
Të fshije me kujdes
Çdo grimce te vogel,
Mbi qytetin prej guri.

 

 

 

DËSHMI ERE NË SANATADITA

 

Duart e tua i kërkoja dhe nëpër ëndërr
Po edhe në ëndërr,
Dielli m’u shua
Dhe nga trishtimi
Çarçafin kisha zhubrosur.

Herë më shfaqeshe në një anë
Herë në një anë tjetër,
Herë më shfaqeshe si hije,
E herë si erë.

Edhe në ëndërr
Kisha zgjatur duart,
Më shumë sesa ti
Dhe nëpër sy të mbyllur,
Kërkoja duart e tua
Të zgjatura drejt meje.
Gjithashtu.

Nuk e dija
Që atë natë ishte sanatadita
Dhe kryeneçe,
Dhe s’donte t’i dorëzohej ditës.

Me minuta,
Me orë nga pak
Nuk lëshonte pushtetin
Donte të robërojë ditën,
E ta mbajë peng,
Që të vonohet pranvera.

Atë natë
Tek zihej nata me ditën,
Vetëm era
Ishte në dhomën time,
Dëshmitare e gjallë,
Të dëshmojë që
Nata nuk i lëshonte pushtetin ditës
Dhe më vrau ëndrrën,
Kur kërkoja duart e tua.

 

 

 

Ç’MË SHOHIN SYTË!

 

Ai treg i zi,
Ngjan me shpelle egërsirash,
Në prehër xhelatësh
Përkundet trupi i femrës
E rritet me ninulla gjarpri
Në një lojë zjarri.

Sa sy të llahtarshëm
Më shohin sytë aty,
Kuku, nëna ime!
Fytyra të zbehta,
E buzë të çara nga dhimbja,
Që kthenin sytë nga qielli,
E lutnin Zotin t’i shpëtojë.

Ai treg i zi,
Ishte i mbuluar me re të zeza,
Më të zeza si nata
Asnjë rreze dielli nuk hynte
Atë treg të shëmtuar.
Në atë pirg dhimbjeje,
Që sundohej nga djajtë.

Ata në çdo moment,
Pritnin prenë e radhës,
Që vinte e alivanosur,
E shtrirë për tokë,
Me shiringa në mish.

Ç’më shohin sytë,
Nëna ime!

Pena dridhej,
Muza kurrë s’kishte hyrë
Në këtë skëterrë,
Mbyllur në skuta nate,
Vetëm xhelatët gëzonin,
Në valle me djajtë,
Ngrinin dolli.

O Zot!
Aty s’kishte as gjelbërim,
As lule,
As cicërima zogjsh,
Mishi i gjallë
Këndonte mjerimin e njeriut.

 

 

 

TAKIM PAS VITESH

 

Në atë lokalin e vjetër,
Ku dikur takoheshim, miku im!
Këmba ime s’më kishte shkelur.
Pasi u largove ti.

Se s’më shkonin këmbët,
Të vazhdoja rrugën që kisha nisur,
Pa e pirë një gotë në atë lokal,
Në të vetmin vend,
Ku ti mund të përmbysje një gotë,
Në momente gazi,
Apo në momente dhembjeje.

Tani aty kishte ndryshuar çdo gjë,
Banaku, orenditë e çdo gjë tjetër
Por kurrë s’kisha harruar,
Atë vend ku ulesha me ty.

Kujtimet të gjitha ishin aty,
Edhe pse aty asgjë s’ishte si më parë.
E hutuar, kur kujtoja moshën e rinisë,
Shikoja të gjitha tavolinat ku të zë vend,
Si për çudi, në atë çast,
Ti ndodheshe aty,
Në po të njëjtin vend,
Ku dikur uleshim bashkë.

Për një çast mbeta e shtangur,
Thashë mos jam në ëndërr,
Nuk isha në ëndërr,
As nuk më bënë sytë,
A ishe vërtet ti,
Kishe po atë shkëlqim sysh,
Po atë buzëqeshje të ngrohtë,
Po atë shpirt të bardhë,
Me cifla gote rrethuar.

Ishin vetë.

 

 

 

TESTAMENT NGA VARRI

 

Fletët e mia të bardha
Një ditë do t’i gjeni mbi tavolinë,
Me ca vargje të pambaruara,
Që i kanë mbetur lapsit në fyt.

Mos i hidhi!
Shpirti im është aty,
Sytë e mi janë mbi çdo shkronjë,
Dhe secila pikon gjak.

Mos i hidhni
Vargjet e mia te pambaruara!
Aty kam folur me shpirt,
Pa u ngopur mirë me ajër.

Mos i hidhi,
Se aty
Kam folur me hënën,
Kam folur me diellin,
Kam folur me njeriun,
Ashtu si me Zotin.

Vetëm vargjet nuk më torturonin,
Nuk jam dridhur para tyre,
Vetëm vargjet më ngushëllonin,
Bashkë me muzën,
Dhe kur nuk më merrte gjumi.

Lëreni lapsin ashtu,
Mbi fletë të bardhë,
Me ato vargje të pambaruara!

Mos u mundoni t’i mbaroni,
Se ju nuk keni lot sa unë,
Se ju nuk mund te dridheni si unë,
Se ju nuk keni aq net pa gjumë,
Se juve nuk u shoqëron hëna,
As rrezet e dielli të lidhura nyjë,

Mos i hidhni
Vargjet e mia të pambaruara!
Brenda tyre ka shumë shpirt,
E shpirti nuk vdes kurrë.

Ta dini se nëse i hidhni,
Do të varrosni për së gjalli shpirtin tim,
Ashtu si trupin e tij sonte.

 

Prelud / Poezi nga Diamanta Zalta

diamanta zalta 1

Poezi nga Diamanta Zalta

 

 

Prelud !

 

Një çast prelud , si kënge e vjeter në mua ,
Tund kambanat e vogla të zymbylëve ,
Mbirë në shpatet e një gëzimi
të vogël .

Zogj të rinj ,
Bij e bija dallëndyshesh të plakura ,
Nxitojnë të lënë pas ,
një ëndërr .

Eshtë shuar flaka oxhakëve ,
Dhe Marsi ,
shkon kokëulur fletëve të përgjakura .

Ka hyrë Maji brenda meje ,
Stina ku ndahet e keqja nga e mira ,
Toka pjellore , nga e djerra ,
E vërteta nga gënjeshtra .

Deti ndjesor shpërbehet në pika ,
Mbrëmjesh me cicërima .
Për ditët që shpresonin ,
se do të gdhiheshin ,
Akoma më të bukura .

Po afrohet të më ulet si foshnjë në prehër ,
Qershori im .
Rreket . . . faqet t’ja prekë, dhe flokët
qershisë.
Dielli bëhet xheloz e fshihet ,
nëpër degë .

Por qershitë , kanë besë . . .
Të betuara aq sa për të lëne ,
Një ëndërr të madhe shterpë .

Unë e shoh si skuqet përditë ai frut I bukur ,
Ndërsa në buzë mban shtërnguar fort ,
një bisk të gjelbër .

Çatitë e shtëpive kërcasin nën peshën
E dhimbjes së një prilli .
Kohët e ëndërruara i zhgënjeu Dielli .

Tani ,
në një rrugë të bukur në Tiranë ,
Kanë zbardhur lulet e kumbullës .
Një pëllumb e një dallëndyshe e plakur
cicërojnë nën ritmin e humbjes .

Një kënge e re , që se di nga vjen ,
Më jep shend .
Tund këmbanat e zymbyleve
të gëzimit tim të vogël ,
Më bën të buzëqesh . . .

“ Në monopatin më të vështirë – I them vehtes –
kur të ngjitesh , e të mos mundesh . . .
kuuuurrë . . . të mos ndjehesh vetëm ,
Mos harro : Të dua ! – ti thuash jetës . “

Pallatet e saj i ngrenë Perënditë ,
Njerëzit kanë detyrë të ndërtojnë ,
E të mbrojnë si sytë , dashuritë .

 

Zjarri si krijim dhe si kujtim ( Përsiatje për vëllimin me poezi “Zjarri i kujtimeve” ) / Nga Namik Selmani

Zjarri si krijim dhe si kujtim.
Përsiatje për vëllimin me poezi “Zjarri i kujtimeve”

 

 

 

portret namik

Nga Namik Selmani

 
Që në hapat e parë rë rrugëtimit poetik dhe bashkëjetesës me vargun, pse jo dhe shkronjën e hedhur në letër të bardhë të përqafuar me numrat që kurrsesi nuk mund të kishin lidhje me vargun, e kam përfytëruar si ZJARR.
Natyrisht nuk ishe si ai zjarri i druve të vogla që shpesh më duhej që, me urdhër të babait, ta ngacmoja me atë mashë të hekurt e të vija duart fëminore që t’i ngrohja nga energjia që ai nxirrte. O, nuk e dija se nga vinin drutë, se kush ishte druvari që i kishte prerë atje në një pyll të largët ku flladi, erërat e stuhitë bënin dasmën e përjteshme. Ishte fillesa e botës në të. Ishte simboli i Ferrit (xhehnemit) Ishte risia e qytetërimit kur njeriu me flakët e tij shkrinte metalin dhe piqte mishin e kafshëve të egra e të buta për t’iu gëzuar shijes e për të siguruar ekzistencën. Mitet e njerëzimit kanë si Kryemit në kohë e në mesazh atë që lidhet me zjarrin. Si dukuri, si kulturë si dritë diturie, si ngrohtësi. Me zjarrin prometean, që duket se ende dhe sot na ndez fantazinë njerzore. Sfida e pamatë e fitores përballë ndëshkimit fizik ishte e madhe Prometeu i gjunjëzoi Perënditë. Duket se fitorja e parë me perënditë me të pamundurën ishte ZJARRI ZJARRI. Edhe sot vargu që hedh në letër apo në tastierën e kompjuterit pak nga pak po i ngjan atij zjarri herë të mekët herë si një zjarr kashte, me dru të lisnajtë apo edhe here- herë një zjarri bubulak në atë gjuhë kuqëlore që të ngop sytë e tu të lodhur, të uritur për dritë, për ngrohtësi, për humanizëm. Po, po, i ngjan atij zjarri gati magjik ku ti ngroh duart, trupin, gjoksin pse jo edhe frikësohesh se një ditë aty mes vorbullave të tij flakërore mund të digjen rrobat e tua të trupit, mund të hirëzohen. E në këtë çast vjen urtia “Nga .. zjarri dhe nga shteti duhet të ruhesh!” Kur dialogu ZJARR-POET, ose POET-ZJARR një ditë edhe mua më vorbulloi, atëherë e kuptova se kisha hapur dritare të reja, të dritëzuara. Një ditë zjarri më vuri në vorbullën e dashurisë për shkronjën vatrën, lojën, topin me lecka, gjunjët e gjakosur, skuqjen e dashurisë së parë. Për t’u bërë kështu, këtej e tutje një gjendje, një kujtim mbase dhe emocion çasti të trazuar me trishtimin e largësisë në kohë e në stacionet që të dërgojnë.
Ishte një vorbullim i ëmbël, me një lumturi të patreguar me një harlisje shpirtërore. Dhe ishte tetor. Një tetor maj që afronte ZJARRIN E DIMRIT. Aty te zjarri kemi matur “ndershmërinë” e floririt me atë urtësi proverbiale “Ari provohet në zjarr” .Tamam sikur të thoje ndryshe se njeriu provohet në zjarrin e jetës. Më tepër se kaq kemi provuar dhimbjen e vdekjes, të djegies përballë shpirtit njerëzor ku zjarri ka qenë dhe mbetet testi më domethënës dhe simboli i besës, i forcës . Aty në zjarr, kemi parë hirëzimin e shtëpive tona nga pushtuesi e në të të na digjen jo vetëm djepet, jorganët, enët ku kemi ngrënë, po dhe librat që na mësuan shkronjën, edhe fotografitë e fëmijërisë duke na lënë memecë para kujtimit dhe nostalgjisë. Aty pamë të na digjen lodrat, abetaret, furkat e nënave, me të cilat bënin fanella leshi për baballarët dhe çorape për fëmijët. Ndosha jo më kot ZJARRI shpesh ka qenë dhe ka mbetur një lloj gijotine moderne për të djegur jo vetëm njerëz, por dhe libra të ndaluar. A thua se pas atyre turrave me dru e pas xhelatëve që rrinin seriozë nuk do të kishte më forcë, idealizëm, kundërshti, burgje e liri, pranvera e dimra????1!!!!!!! Shumë më tepër një zjarr që nuk dihet se kush e ndez brenda syrit dorës, trupit. Një zjarrr që djeg vetveten. Dhe vjen më pas KUJTIMI. Kujtimi si zjarri që bën kodin e mbijetesës , të përcjelljes së jetës me dramat e dashuritë. Që bëhet brenda teje një Hiroshimë e përjetshme ku jemi përfshirë të gjithë ne dhe ata që nuk kanë lindur më tepër se bombat bërthamore që do të binin si lumë në Hiroshimë dhe Nagasaki. Aty para zjarrit dhe kujtimit që janë kaq të përbashkët jemi ndjerë pafajësisht të lakuriqtë, po aq sa dhe viktima të një force që nuk e shohim e nuk kemi pë ta parë kurëë. Forcën që të jep dashuria e madhe. Ajo dashuri që të jep dritën e munguar, të jep ujë në shkretëtirën më të nxehtë të botës, që të ngroh në Polin më të ftohtë të botës.
Ai, KUJTIMI, të kthehet ashtu i zjarmuar një një çark të ëmbël ku ti do që të qëndrosh sa më gjatë sa më shumë. Që të zgjon ofshamën dhe trishtimin e pengut të parealizuar kurrë. Që të bëhet semafor përherë i ndezur me dritën jeshile për udhën e nisur. Përtej mitologjisë për ZJARRIN, përtej pseudocitateve që na bëjnë moral për jetën, përtej prakticitetit ku jeta na vë në përditshmërinë e saj duket se binomi ZJARR –KUJTIM është më harmoniku në atë që prekim. Të paktën për poetët. Të paktën për ata që nuk kanë patur kurrë në jetë NJË SHKOP në një breg me rërë ku të gjitha shkronjat fshihen sa vjen dallga e parë. Pa lënë as veprat e tua qoftë dhe modeste. Mbase misoni i pezisë kulmore ka qenë dhe NDEZJA E KUJTESËS SONË kolektive dhe individuale. Përtej ritmomanisë së jetës ku zjarri ende na djeg, na hirëzon kujtesën tonë, na rizgjon gabimet e së kaluarës e ëndrrat e së ardhmes shumë më befasues se ndezja e pishtarëve olimpikë. Paçka se nuk ka solemnitetet e rastit po shfaqet i butë, shpesh i anonimtë në rrugët e pashkelura. Mbase mund të krjijojmë një ditë betimin më të ri “PASHA KËTË ZJARR e këtë KUJTIMI!” ashtu si kemi dëgjuar dikur baballarët tanë paganistë që janë betuar qoftë dhe me duart e shtrira drejt vatrës së zjarit “Për këtë zjarr! Për këtë tokë!” A thua se ishin rizgjuar kujtimet e trishta të mungesave tona të mëdha në shekuj? Duket se në këtë buqetë poezish lirike të dy e ushqejnë njëri –tjetrin. Zjarri dhe kujtimi. Zjarri dhe kujtimi e formojnë shumë natyrshëm metaforën “ZJARRI i KUJTIMEVE”. E poezia kësaj radhe ka misionin më të bukur e më të vështirë . Pse jo dhe të marrë kurorën e fitores së ëndërruar.

 

Shtëpia Botuese ” Milosao” publikon Vëllimin poetik “Zgjimi i ëndrrave” të autores Teuta Osmani. / Nga Agim Mato

  Shtëpia Botuese “Milosao ” publikon Vëllimin poetik “Zgjimi i ëndrrave” të autores Teuta Osmani.     Shtëpia Botuese Milosao, nxorri nga shtypi vëllimin me poezi të autores Teuta Osmani, “Zgjimi i ëndrrave” me rreth 80 poezi. ISBN 978-99956-15-94-9. Teuta Osmani (Beqari) … Continue reading

VEPRIMTARI DOMETHËNËSE, PËR GJUHËN TONË AMTARE… (Përurohen 3 numra të revistës “Gjuha shqipe”, që del në Prishtinë) / Nga: Prof.Murat Gecaj, publicist e studiues-Tiranë

VEPRIMTARI DOMETHËNËSE, PËR GJUHËN TONË AMTARE…

(Përurohen 3 numra të revistës “Gjuha shqipe”, që del në Prishtinë)

 

Nga: Prof.Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

 

 

 

f 1

Prof.dr.Hysen Matoshi, duke folur…

 

Tashmë, është bërë praktikë e përjavshme organizimi i veprimtarive të larmishme në kryeqytetin tonë. Ato janë me rastin e përurimit të librave nga autorë të ndryshëm, për festime të përvjetorëve të lindjes, për pjesëmarrje në ekspozita pikture e fotografike etj. Sigurisht, secila prej tyre ka rëndësinë dhe vlerën e saj. Por mendoj se zhvillimi i një veprimtarie kushtuar gjuhës sonë amtare shqipe, merr një rëndësi të veçantë. Pikërisht një tubim i tillë u organizua  sot në mesditë, në sallën “Unesco” të Muzeut Historik Kombëtar.

Përmes një Ftese, e cila u publikua edhe në FB, pjesëmarrësit u informuan, që më parë, se takimi shkencor organizohej nga Shoqata e Gjuhësisë Shqiptare, në bashkëpunim me Institutin Albanologjik të Prishtinës. Kështu, aty merrnin pjesë pjesëtarë të këtyre institucioneve, studiues  të gjuhësisë e të fushave tjera, dashamirë të artit e kulturës, poetë e shkrimtarë, nga media e shkruar dhe ajo elektronike etj.

Moderatorja e veprimtarisë, Elona Gjata, pedagoge e re e Universitetit të Elbasanit “A.Xhuvani”, ia dha fjalën për të përshendetur drejtorit të Muzeut Historik Kombëtar, Melsi Labi. Pastaj, sipas programit të hartuar, u fol rreth tre numrave të rinj të revistës “Gjuha shqipe”, botim i Institutit Albanologjik të Prishtinës. I pari kumtoi prof.dr. Rami Memushaj, i cili e përgëzoi redaksinë e kësaj reviste, për përkushtimin dhe punën e tyre profesionale. Gjithashtu, ai përmendi disa nga vlerat kryesore të shkrimeve, që janë publikuar në 3 numrat e këtij viti.

Në vazhdimësi, u ndoq me interes të veçantë fjala e drejtorit të Institutit Albanologjik të Prishtinës, prof.dr.Hysen Matoshi. Ndërsa, më në hollësi për udhën e përshkuar nga revista “Gjuha shqipe”, që nga viti 1982, kur atë e drejtoi Akademiku Idriz Ajeti, foli kryeredaktori i sotëm, prof.dr. Qemal Murati. Të dy këta,  nënvizuan se botimi shkencor në fjalë është një pasuri e çmuar mbarëkombëtare shqiptare.

 

f 2

Pamje nga salla, ku u zhvillua veprimtaria…

 

Në këtë revistë janë publikuar studime me mjaft interes, si për çështje të historisë së gjuhës sonë amtare, por dhe për ato të sotmet. Të tillë janë shkrimet, që flasin për kujdesin e punën, që bëhet në shkolla dhe entet botuese, nga media e shkruar dhe ajo elektronike etj., që të rrënjoset dhe ruhet gjuha jonë standarde. Megjithatë, u shpreh mendimi për më shumë vëmendje për ta mbrojtur e zhvilluar atë, që nga veprimtaritë e përditëshme dhe publikimet, me studime e artikuj të ndryshëm.

Për disa arritje dhe çështje, që dalin rreth gjuhës shqipe të njësuar, foli prof.dr. Emil Lafe, kryetar i Shoqatës “Gjuhësia Shqiptare”. Ndër të tjera, ai e ngriti shqetësim të ditës mungesën e botimit, në Shqipëri, të një reviste kushtuar gjuhës sonë amtare, siç ka qenë në vitet e mëparshme. Sigurisht, aty do të ngriheshin dhe trajtoheshin probleme e dukuri të sotme, por dhe për të ardhmen e gjuhës sonë të përbashkët. Ai evidentoi punën e mirë të revistës “Gjuha shqipe”, në mbrojtje të gjuhës sonë amtare, nga “sulmet” e gjuhëve të huja, që vijnë në udhë e forma të ndryshme.

Në nëdërprerje të fjalëve të pjesëmarrësve, ishte paraqitja në ekran, nga Dorina Gixhari, e udhës nëpër të cilën ka kaluar revista “Gjuha shqipe”, që nga numri i parë dhe deri në ditët e sotme, pra kur dolën e u përuruan tre numrat më të rinj të saj.

 

f 3

Ballinat e numrave të rinj të revistës “Gjuha shqipe”…

 

Tema e diskutimeve, nga disa studiues dhe miq të gjuhës shqipe, ishte e ngjashme me ato të mësipërshme. Kështu, tërhoqën vëmëndjen e pjesëmarrësve në këtë tubim shkencor, fjalët e prof. Xhevat Lloshit e Idriz Metanit, Shpëtim Çuçkës, Kujtim Kapllanit, Gjokë Dabajt dhe Zyba Hysës, arsimtare veterane dhe studiuese e botuese e disa librave. Ndër të tjera, ata theksuan nevojën e përdorimit gjerësisht e saktësisht të gjuhës shqipe standarde, por dhe të kryerjes së studimeve, që lidhen me ndryshimet e natyrshme, që pëson gjuha jonë, gjatë periudhave kohore e në vazhdimësi.

Për revistën “Gjuha shqipe”, krahas arritjeve të padiskutueshme të saj, u shpreh mendimi që aty duhet të zerë më tepër vend debati shkencor, sigurisht i argumentuar, rreth shkrimeve e studimeve që botohen etj.

…Të pranishmit i vazhduan bisedat e tyre miqësore dhe bënë fotografi të përbashkëta, në koktejin e shtuar me këtë rast. Ata përshëndetën dhe përgëzuan organizatorët e kësaj veprimtarie domethënëse e mbresëlënëse, si dhe punën e palodhur të redaksisë së revistës “Gjuha shqipe”, që del në Prishtinë, fryt i një stafi të përkushtuar dhe të aftë, nga ana profesionale.

 

Tiranë, 21 tetor 2015