Poezi nga Xhemile Adili

xhemile Adili

 

Poezi nga Xhemile Adili

 

 

 

NË DHOMËN TIME S’KA ORË

 
Në dhomën time s’ka orë,
Jam e vetme në botë,
Që me natën mat kohën,
Po nata vonohet,
Pastaj vonohen dhe mëngjeset,
Ecin me këmbë të lidhura,
Prandaj nuk di kurrë sa është ora.

Në dritaren e qiellit tim,
Gati çdo natë zbret shi,
E çdo pikë shiu me vete merr
Një vit jetë.

Një zë i çjerrë më vjen nga larg:
Kujdes shiun!
Mos e lër të bie në shpirt,
Se pikat e shiut të bëjnë për vete,
Të bëjnë rob,
E pastaj të gërryejnë përbrenda,
Më flet zëri,
E unë nuk di sa është ora.

Në dhomën time s’ka orë,
Më mirë që nuk ka orë,
Do të ma lagte shiu,
Që po bie bashkë me natën,
Bashkë me dhimbjen.

Më mirë që nuk kam orë
Të mat shtegun e ëndrrës,
Takimin me ty
Vetëm në fletë të bardhë,
Ku pikat e shiut
Janë lotët e mi,
Ura ylberi,
E unë nuk di sa është ora
Që po qaj,
E nata më tregon:
Është kohë e natës.

 

 

 

KARTOLINA PA EMËR, PA ADRESË

 

Aroma e puthjeve të tua
Nuk kishte as emër,
Nuk kishte as adresë,
Por e dija,
Se ishte nisur për mua.

Shkruante aty brenda,
Në atë kartolinë,
Të prerë në formë zemre,
Ashtu si i pritnim fjongot
Ne vajzat për flokë:
“Jeto e lumtur brenda kësaj zemre!
Buzëqeshja jote
Qoftë si kjo buqetë trëndafilash”!

Lexoja me lot,
E dija që më kishe shkruar ti,
Se vetëm aroma e puthjeve të tua
Di rrugën
Të vijë tek unë,
Ashtu pa emër,
Ashtu pa adresë.

Kartolinën e shtrëngova fort në gji,
I laga me lot dhe fjalët e saj,
E mbi çdo lule kopshtesh
Shihja atë kartolinë në formë zemre,
Lexoja fjalët e saj,
Shihja sytë e tu,
Buzëqeshjen tënde.

Çdo lule që mbin,
Rritet me ritmin e zemrës sate,
Andej e këndej
Oqeaneve që na ndajnë.

Nga ajo ditë,
Kur gjeta atë kartolinë zemre,
Jam bërë kopshtare trëndafilash,
Të rrit trëndafila me zemra
Dhe aromën e puthjeve të mia
Ta nis pa emër, pa adresë,
Kur t’i shkruaj në çdo fletë,
Ashtu si di zemra ime e shkretë.

 

 

 

URDHËR PËR VJESHTËN

 

Ti natë e gjatë vjeshte!
Pse mundohesh të luash me sytë e mi?
Mos m’i kthe sytë në këneta,
Herë në dete u shkakton dallgë,
Herë mundohesh t’ua zbehesh shikimin,
Herë mundohesh t’i djegësh,
Si dru mbi zjarr netëve të dimrit.

Yjet dhe hënën
I fute brenda të zezës sate,
Ua humbe shkëlqimin,
Sa inatçore që je,
Sa ziliqare
S’ngopesh me pushtet.

Por me sytë e mi ç’dreqin pate,
Pse mundohesh t’ua humbësh shkëlqimin?
Lëri të qetë,
Të ledhatojnë nga distanca
Atë që me shekuj kanë larg!

Ti natë e gjatë vjeshte!
Merru me të zezën tënde,
Se mund të bëhesh edhe ti viktimë!
Mund të digjesh dhe ti në këta sy,
Se zjarrin e kanë
Më të madh se të diellit!

Lëri sytë,
Natë e zezë vjeshte!
Të shohin natën tënde,
Kur jep shpirt para dritës!

Një zot e di
Sa sy ke verbuar ti!

 

 

 

PENA IME ARKEOLOGE

 

Maja e penës sime gërmoi,
Për të zbuluar
Qytetin e lashtë prej guri,
Shekujsh zhdukur,
Mbuluar me ortekë dheu.

Arkeologe u bë netëve të gjata,
Kur qytetin prej guri s’e zinte drita,
Dritaret i kishte të errëta,
Shekujsh me terr ishte mbuluar,
Kishte harruar si duket drita,
Si duket natyra.

Kaq shekuj nën dhe,
Qyteti prej guri
S’kishte dëgjuar zë njeriu,
As cicërima zogjsh,
Kishte harruar diellin,
Të kaltrën e qiellit,
Aty ishte gjithçka e heshtur,
Buzët kishin vdekur moti,
Aty fjala më nuk ekzistonte,
Heshtja kishte pllakosur mbi gur,
E dheu ia kishte shurdhuar veshët.

Qyteti prej guri
I lutej penës sime,
T’i japë pak sy të shoh dritën,
Edhe diellin,
E mua m’u rrëqeth trupi,
Duke e përkëdhelur me mollëza gishtërinjsh
Qytetin prej guri.

Ah, pena ime ku s’u fute!
Dhe arkeologe u bëre,
Kaq me kujdes gërmove
Mbi qytetin prej guri,
Si qepallat mbi bebëz të syrit,
Me furçën e qerpikut,
Të fshije me kujdes
Çdo grimce te vogel,
Mbi qytetin prej guri.

 

 

 

DËSHMI ERE NË SANATADITA

 

Duart e tua i kërkoja dhe nëpër ëndërr
Po edhe në ëndërr,
Dielli m’u shua
Dhe nga trishtimi
Çarçafin kisha zhubrosur.

Herë më shfaqeshe në një anë
Herë në një anë tjetër,
Herë më shfaqeshe si hije,
E herë si erë.

Edhe në ëndërr
Kisha zgjatur duart,
Më shumë sesa ti
Dhe nëpër sy të mbyllur,
Kërkoja duart e tua
Të zgjatura drejt meje.
Gjithashtu.

Nuk e dija
Që atë natë ishte sanatadita
Dhe kryeneçe,
Dhe s’donte t’i dorëzohej ditës.

Me minuta,
Me orë nga pak
Nuk lëshonte pushtetin
Donte të robërojë ditën,
E ta mbajë peng,
Që të vonohet pranvera.

Atë natë
Tek zihej nata me ditën,
Vetëm era
Ishte në dhomën time,
Dëshmitare e gjallë,
Të dëshmojë që
Nata nuk i lëshonte pushtetin ditës
Dhe më vrau ëndrrën,
Kur kërkoja duart e tua.

 

 

 

Ç’MË SHOHIN SYTË!

 

Ai treg i zi,
Ngjan me shpelle egërsirash,
Në prehër xhelatësh
Përkundet trupi i femrës
E rritet me ninulla gjarpri
Në një lojë zjarri.

Sa sy të llahtarshëm
Më shohin sytë aty,
Kuku, nëna ime!
Fytyra të zbehta,
E buzë të çara nga dhimbja,
Që kthenin sytë nga qielli,
E lutnin Zotin t’i shpëtojë.

Ai treg i zi,
Ishte i mbuluar me re të zeza,
Më të zeza si nata
Asnjë rreze dielli nuk hynte
Atë treg të shëmtuar.
Në atë pirg dhimbjeje,
Që sundohej nga djajtë.

Ata në çdo moment,
Pritnin prenë e radhës,
Që vinte e alivanosur,
E shtrirë për tokë,
Me shiringa në mish.

Ç’më shohin sytë,
Nëna ime!

Pena dridhej,
Muza kurrë s’kishte hyrë
Në këtë skëterrë,
Mbyllur në skuta nate,
Vetëm xhelatët gëzonin,
Në valle me djajtë,
Ngrinin dolli.

O Zot!
Aty s’kishte as gjelbërim,
As lule,
As cicërima zogjsh,
Mishi i gjallë
Këndonte mjerimin e njeriut.

 

 

 

TAKIM PAS VITESH

 

Në atë lokalin e vjetër,
Ku dikur takoheshim, miku im!
Këmba ime s’më kishte shkelur.
Pasi u largove ti.

Se s’më shkonin këmbët,
Të vazhdoja rrugën që kisha nisur,
Pa e pirë një gotë në atë lokal,
Në të vetmin vend,
Ku ti mund të përmbysje një gotë,
Në momente gazi,
Apo në momente dhembjeje.

Tani aty kishte ndryshuar çdo gjë,
Banaku, orenditë e çdo gjë tjetër
Por kurrë s’kisha harruar,
Atë vend ku ulesha me ty.

Kujtimet të gjitha ishin aty,
Edhe pse aty asgjë s’ishte si më parë.
E hutuar, kur kujtoja moshën e rinisë,
Shikoja të gjitha tavolinat ku të zë vend,
Si për çudi, në atë çast,
Ti ndodheshe aty,
Në po të njëjtin vend,
Ku dikur uleshim bashkë.

Për një çast mbeta e shtangur,
Thashë mos jam në ëndërr,
Nuk isha në ëndërr,
As nuk më bënë sytë,
A ishe vërtet ti,
Kishe po atë shkëlqim sysh,
Po atë buzëqeshje të ngrohtë,
Po atë shpirt të bardhë,
Me cifla gote rrethuar.

Ishin vetë.

 

 

 

TESTAMENT NGA VARRI

 

Fletët e mia të bardha
Një ditë do t’i gjeni mbi tavolinë,
Me ca vargje të pambaruara,
Që i kanë mbetur lapsit në fyt.

Mos i hidhi!
Shpirti im është aty,
Sytë e mi janë mbi çdo shkronjë,
Dhe secila pikon gjak.

Mos i hidhni
Vargjet e mia te pambaruara!
Aty kam folur me shpirt,
Pa u ngopur mirë me ajër.

Mos i hidhi,
Se aty
Kam folur me hënën,
Kam folur me diellin,
Kam folur me njeriun,
Ashtu si me Zotin.

Vetëm vargjet nuk më torturonin,
Nuk jam dridhur para tyre,
Vetëm vargjet më ngushëllonin,
Bashkë me muzën,
Dhe kur nuk më merrte gjumi.

Lëreni lapsin ashtu,
Mbi fletë të bardhë,
Me ato vargje të pambaruara!

Mos u mundoni t’i mbaroni,
Se ju nuk keni lot sa unë,
Se ju nuk mund te dridheni si unë,
Se ju nuk keni aq net pa gjumë,
Se juve nuk u shoqëron hëna,
As rrezet e dielli të lidhura nyjë,

Mos i hidhni
Vargjet e mia të pambaruara!
Brenda tyre ka shumë shpirt,
E shpirti nuk vdes kurrë.

Ta dini se nëse i hidhni,
Do të varrosni për së gjalli shpirtin tim,
Ashtu si trupin e tij sonte.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s