Poezi nga Giovanni Pistoia / Përktheu : Albana Alia

12188408_994359513956201_443665762_n

 

Poezi nga Giovanni  Pistoia

 

Përktheu : Albana Alia

 

 

 

DHEMBSHURIA

 

Sa herë kam gjetur strehim te heshtja
sa herë më ka kërkuar të ngrija zërin.
Por dhembshuria ka marrë fund,
po ashtu edhe fjala.
Deri edhe heshtja ka mall për një zë,
për një poezi që të bëhet dritë,
tashmë që njerëzimi
po fundoset,
i zhveshur nga çdo lloj shkëlqimi.
Por dhembshuria ka marrë fund,
madje kurrë nuk ka ekzistuar.
O, ndoshta,
gjendet nëpër humnera,
aty ku deti përkund zgavrat e veta.

 

 

 

HËNË MAGJIKE

 

Hëna magjike këtë mbrëmje,
është një mrekulli ku përhumbesh. Toka,
e ndriçuar, është ende më e errët dhe e trishtuar.

 

 
E MEGJITHATË, JAM

 

Kaq shumë qiell, kaq shumë yje
dhe hëna lundron mbi det,
e qetë përkundet,
ndërsa dëgjoj tingujt e heshtjes,
aq larg, por aq të pranishëm. Jam
një hiç mes qiellit dhe tokës,
e megjithatë, jam.

 

 
VETËM FLLADI

 

Gurët flenë nëpër rrugica të heshtura
hëna kujdeset për gjumin e tyre,
dielli ruan kujtesën e fashitur. Vetëm
flladi, me pëshpërimë,
vazhdon të kërkojë një zë.

 

 
VETMI

 

Hëna rri vetëm në qiell;
këtë mbrëmje as edhe një yll
nuk po del si zakonisht.
Kurrë, asnjë hënë
nuk i qëndron pranë.
Nuk më jep përshtypjen
që vuan në vetmi të përjetshme;
teksa i bën shoqëri vetmia
gëluese mbi tokë
në mungesë të saj…

 

 

Albana Alia

Përktheu : Albana Alia

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s