Poezi nga Elisabeth Bishop

ebishop

 

Poezi nga Elisabeth Bishop

 

 

 

E PARA VDEKJE NË SCOTIA

 

Në dhomën akull të pritjes

nëna ime e shtriu Arturin

ndënë kromografë:

Eduardi, Princi i Uellsit

me Princeshën Aleksandra dhe

Mbretin Xhorxh e Mbretëreshën Marie.

ndënë to mbi tavolinë

rrinte një leshko i stupur,

qëlluar e stupur nga xhaxha Arturi,

babai i Arturit.

 

Qysh kur xhaxha Arturi

i këputiatij një plumb,

Arturi nuk tha më një fjalë.

E mbajti të fshehtën e vet

mbi liqenin e bardhë akull,

tryezën me syprinë mermeri.

Parzmin e kish të thellë, të bardhë,

të ftohtë, të bëhej ta përkdhelje:

sytë i kish qelqe të kuq,

kaq shumë të dëshirueshëm.

 

“Eja”, më tha nëna,

“Eja dhe thuaj pafshim

Arturit, kusheririt tënd”.

Sa u ngrita më dhanë

një lulak lugine

t’ia vija atij në dorë.

Tabuti i Arturit qe

copë e ngrirë keku,

dhe leshkoja sykuq e shihte

që liqenit të bardhë, të ngrirë.

 

Arturi qe i vockël,

tërë i bardhë si kukull

që s’është ngjyrosur ende.

Xhek Frost pat nisur ta ngjyrosë

siç di të ngjyrosë veç ai

Gjethet e Panjës (Përjetë).

E pat nisur me flokët,

ca njolla të kuqe e mandej

Xhek Frosti e hodhi furçën,

e la atë përjetë të bardhë.

 

Çiftët zemërmirë e vezullues

rrinin ngrohtë në të kuq e pellusha:

këmbët u mbështilleshin

me ato pellusha rradhë zonjash.

Ata e ftuan Arturin të qe

faqja më e shkurtër e gjyqit.

Po ku të shkonte ashtu Arturi,

me atë lulak të gjorë në dorë,

me sytë e mbyllur sa fortë,

dhe ato rrugë humbur në borë?

 

 

 

NË PARADHOMË

 

Teze Konsuela më mori më

vete në Vorkest të Masaçusetsit,

për një vizitë te dentisti,

unë ulur në paradhomë

prita që ajo të mbaronte.

Qe dimër. Errej heret.

Dhoma e pritjes q e plot me

njerëz në këmbë,

pallto e veshje Arktiku,

llampa e revista.

Brenda qe tezja ime, mu bë

se shkoi shumë kohë

dhe tek prisja lexova

National Geographic-un

(atëherë mund të lexoja)

e kqyra me kujdes fotot:

brendinë e një vullkani,

të zi, gjithë hi llave:

pastaj kur villte përpjetë

gulçe të zjarrta.

Osën dhe Martin Xhonson

veshur me kilota hipizmi,

shoshove të latuara,helmeta shkëlqyese.

Një të vdekur në pellg

“Alamet derri”, qe diçitura.

Fëmijët me koka gjithë vraja

lidhur cep më cep me spango;

gra lëkurzeza,lakuriqe, me qafat

gisht më gisht me tel

si qaforet e poçave të dritës.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s