Poezi nga Heinrich Heine

XKH149505 Portrait of Heinrich Heine (1797-1856) 1831 (oil on paper on canvas) by Oppenheim, Moritz Daniel (1800-82); 43x34 cm; Hamburger Kunsthalle, Hamburg, Germany; German,  out of copyright

 

Poezi nga Heinrich Heine

 

 

 

Një femër

Ata u deshën me afsh e zjarr,
Ajo – çapkëne, ai – kusar.
kur ai ndonjë mufke ia veshte,
Ajo kërcente në shtrat dhe qeshte.

Ditën shkonin për bukuri,
Natën ajo flinte mbi gjoksin e tij.
Kur e futën në burg atë, ajo s’reshtte
në dritare qëndronte dhe qeshte.

Ai i fliste.” O, eja këtu
se më merr malli kaq fort për ty.
Ty të thërres se do vdes,” – i theshte,
ajo tundte kokën dhe qeshte.

Në orën gjashtë ai u var.
Në orën shtatë e kallën në varr.
Në orën tetë, ajo që e deshte,
pinte verë të kuqe dhe qeshte.

 

 

 

Lundrim

 

Tek direku qeshë më këmbë

Dhe vala valën sillte.

– Lamtumirë! hyjnori vend!

Anija çan në ikje!

 

Shtëpizën pas e lamë ne

Dritare-ndezur-prush;

Syshqyer mbeta për atje,

Po s’përshëndeti kush.

 

Hiqmuni nga sytë, ju lot,

Që unë të mos shoh zi.

Zemr’ e lënduar, mbahu fort

Në dhembjen pa kufi.

 

 

 

M’i puthe buzët

 

M’i puthe buzët gjer në dhembje,

Tani duhen shëruar,

Po s’m’i shërove gjer në mbrëmje,

Ta marrim dhe më shtruar.

 

Përpara ke natën e tërë,

E mira ime, ti!

Ajo çka mbetet për t’u bërë

Është puthja mbushur shpirtësi.

 

 

 

Sa herë që shtëpisë tënde

 

Sa herë që shtëpisë tënde

Kaloj, e vogëlo,

Gëzimi është prej zemre

Dritares kur të shoh.

 

Ti syçkat si ulli

Mbi mua i pushon:

– I huaj, kush je ti,

Që dhimbjes i ngjason?”

 

– Unë jam poet gjerman,

I njohur n’atë vend;

Askush mua s’më ndan

Më t’mirët kur përmend.

 

Çka mua më mundon,

Mundon dhe shumë atje;

Në vuajtjen, që s’mbaron

Çdokush dhe timen njeh.”

 

 

 

Ti vajzë e bukur e peshkatarit

 

Ti vajzë e bukur e peshkatarit

Kaiken nxirr në zall;

Eja ulu këtu pari,

Ku dora ledha fal.

 

Mbi zemër kokën ma mbështet

Dhe fare mos k’i frikë;

Ti i beson të egrit det,

Ti i beson përditë.

 

Dhe zemra ime skaj më skaj,

Si deti në stuhi,

Nëpër thellësi të saj

Janë perlat porsi ti.

 

One thought on “Poezi nga Heinrich Heine

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s