Poezi nga Seti Vladi

Seti vladi

Poezi nga Seti Vladi

 

 

Gurgullimë Shpirti

 

Shpesh, malli në krahët e tij më pushton ,
më çon udhëve të fëmijërisë…
duke ndjekur xixëllonja, mollakuqe ,
fushave ku ndrisnin ,
rrugëve me kalldrëme ,
ku shpesh herë dhe gjunjët vrisnim.

Ndjej ,
aromën e dheut e të gurëve ,
të luleve e jargavaneve në oborrin e shtëpisë ,
aromen e ftoit , blirit e të drurëve ,
pjergullën ledhatare rreth plepit përdredhur ,
ujin e ftohtë të pusit tek prehet ,
gëzimin e lojërave me litar e kukafshehtas ,
bardhësinë e moshës që më nuk kthehet.

Oborrit me lule, aromë trëndafilash ,
netët e ngrohta të verës zhurmonin ,
t’ ëmblat melodi me cicërimë bilbilash ,
botën e përgjumur me këngë e zgjonim.

Qielli qëndisur me yje praruar ,
në qetësinë e tij olimpike sodiste ,
në gjoks të tij medalion i hënës ,
me dritën e artë nga lart na ndriste.

Eci kudo mbi gjurmët e mia ,
ato si lule çelin kujtimet ,
përdore me to vrapoj nëpër vite ,
çmallem me vendin ku bëja mësimet.

E ulur ne prehër të mbrëmjes ,
i bie qark rrugëve të vendlindjes…
e përmallur ndaloj tek bangat e shkollës ,
kalojnë imazhe… , qeshjet gazmore … ,
ulem tek dritarja ku prekte lulja e mollës ,
ku dehesha me puhizën e lehtë pranverore.

Gëzohej zemra kur zilen dëgjoja ,
tingujt e saj në garë na vinin ,
qeshej dhe syri kur rregull shikoja ,
kur gjethet e vjeshtës oborrit binin.

Në bardhësinë e ëndrrës duke udhëtuar … ,
imazheve të mia rrugën u presin ,
copëza skenash të një drame të mbaruar ,
njolla dhimbjesh, që në shpirt mbesin …

Qyteti, fasadë dëshpërimi ,
pa gojë, pa shpresë, pa Zot e fè ,
mengjeseve kur zgjohej, veten shikonte ,
trupin zhgarravitur me fletërrufè ( ! )

Vendi përkundej në gjumin letargjik ,
larguar nga zhvillimi, nga bota veçuar ,
ushqehej me dogmat e rendit utopik ,
me tunele, bunkerë e tela rrethuar.

Paradat në sheshe me ngjyra mbuluar,
tribunave të larta qeshte hipokrizia ,
pëllumba e tullumbace në qiell lëshuar ,
me ” 12 dishepujt ” parakalonte vegjëlia.

Lëmshi i skamjes sa vinte e mblidhej ,
njëri pas tjetrit në rradhë na vuri … ,
kthehen malësorët e “Legjendrës së Misërit” ,
torbën në krah e lugën prej druri.

E lirë si shqipe mali mes kaltërsive ,
shpirti rinor ëndërronte fluturimin ,
drejt botës me dritë , zhvillimit , lirive ,
prolog i jetës që sillte gëzimin .

Mbetën të pakënduara ëndrrat rinore ,
ëndrrat pikaloshe me ngjyrat e ylberit ,
gjethet e tyre një e nga një binin … ,
vriteshin në muret e “sinoreve te nderit” .

Eh , ky malli im, gurgullimë shpirti… !
Vetëtimthi kaloi andej si një vegim ,
në ato gjurmë ëndrrash ,
të lara mëngjeseve ne agim .

Ai sërishmi më kthen ,
më sjell aty ,
ku bregu shekullor nga valët skalitet ,
mbrëmja pikturon peizazhin e rrallë ,
shtëllunga e pulëbardhave mbi valë kolovitet
kur dielli zbret shkallët , puth detin në ballë .

 

 

 

Ti dhe vjeshta

 

Ti , nuk qëndrove
të ecje mbi gjethet e arta të tetorit ,
të ndjeje magjinë e ngjyrave të vjeshtës ,
t’i bëje shoqëri stolit të vjetër ,
nën pemën e mbjellë ndër mote
nga dora e legjendës GËTE .

Ti , nuk qëndrove
të dilje parqesh ,
kapur me duart e vogla të shpirtit ,
të lozje me të
mbi tapetin e gjetheve verdhore ,
të përqafoje fort
botën e tij ylber përrallore .

Ti , nuk qëndrove
të shikoje ILIRINË… ,
thellësinë e rrënjëve të tokës ,
Mbretin GENC , (ndonëse i mundur…),
mes mbretërve të botës .

Ti , nuk qëndrove ,
se nata pa hënë përdore të mori…
Lotin ta puthi syri i habitur ,
që ndoshta diku ra ,
në ndonjë shpirt të tharë
për ta vaditur .

Ti ecje nëpër mjegull
drejt ditës që prek ,
nga pas le errësirën ,
shkretëtirën që djeg…

Nëpër natë , pa dritēn e hënës ,
ngjite mbi mjegull shkallēt qiellore ,
more me vete dhimbjen tënde ,
dhimbjen e mbyllur në zemrën e nënës .

Qielli i plumbtë grilën të hapi ,
mëngjesi i përlotur ngadalë po vinte ,
poshtë , ti le mjegullën , errësirën ,
le dhe shiun , që nisi të binte …

 

 

 

Parfumi

 

Kam marrë të gjitha petalet e tij.
Një petal për çdo zhgënjim ,
një petal për çdo vit mungese ,
një petal për çdo heshtje
e për çdo mungesë përgjigjje…
Pikërisht ,
vështirësia e gjatë e konservimit
e përballoi ruajtjen e parfumit ,
parfumit special që më ke dhuruar ti ,
parfumin e jetës…

 

 

 

Esklamacion

 

Heeeeej , ti qytet i akullt ,
që brenda vetes dhe djaj
mban …!
Nën qiellin plumb
e grila të mbyllura
veç mjergullon…
e nëpër te lëvizin
njerëz pa zë…,
njerez të ngrirë…
… ecin si në rrathët e ferrit
të Dante Aligerit ,
më ngjan …

 

 

 

Ti dhe Dita

 

Ishte mengjes herët i Ditës që po vinte …
Pyjet shpupuriteshin nga zogjtë këngëtar’ ,
asnjë banor i tyre më nuk po flinte ,
Ditën e re prisnin, me vesën kristal të lar’ .

Dhe Dita vazhdonte rrugën të vinte…
Agim’ i saj zbardhi male e pyje ,
me velin e bardhë natyra po ndrinte ,
po ndrisje dhe Ti , si ylli ndër yje.

Vrapove mes lulesh e rrezesh praruar ,
Dita e Majit per dore të mbante ,
të ndiqnin melodit’ e valëve shkumuar ,
natyra me ne gëzimin po ndante .

Me këngen e bilbilave erdhe shoqëruar ,
trupin mbështjell’ me vellon e ujëvarave ,
si motra binjake me Ditën përqafuar ,
të dyja Borëbardha , princesha të përrallave.

 

 

 

 

Ligësia

 

Bashkë me globin rrotullohet njerëzimi ,
dijet, kulturat, vlerat, dashuritë ,
lëvizin me globin luftërat, mjerimi
dhe krijesat e mbushura me ligësi.

Dhe korbi me pendët si ferri i zi,
më shumë ndrit se shpirti që mbyt,
gjarpëri nën gurë, tinzar në pusi ,
e ka besën e të ligut litar në fyt.

Akullnajat polare me bor’ e acar ,
më të ngrohta janë se dimri që sollët,
fushë betejat mbushur me të vrarë,
më pak dhimbje se vepra që mbollët …

Dhe rrufetë në qiell kur shkrepin pa prit ,
trembin më pak se britmat nëpër natë ,
shkretëtira në zheg, që djeg e zhurit ,
bëhet Amazonë se shkretëtira që latë …

Dredhia greke, që mundi Trojën ,
një skile si ju, zili do ta kishte
dhe vdekja kur vjen, mbyll sytë e gojën ,
më e ëmbël se helmi i ligësisë do të ishte.

Atëhërë kur Juda Krishtin tradhëtoi ,
derdhën lot dhe gurët e zallit,
ligësinë e tij stafetë e kaloi ,
hyre dhe ti … në lojën e djallit .

Ligësia të erri dritën për të parë ,
ngrohtësinë e Diellit e qiellit me yje ,
shterri lumenj e dete për tu larë ,
thau lulet e cicërima në pyje .

Ndërgjegjja juaj s’do gjej më qetësi ,
strukur nëpër skuta, pa rreze drite …
ajo do ta brej shpirtin e zi ,
si krimbi në gur nëpër vite …

 

 

 

Dielli im

( Violinistit të Vogël, Klei Prifti.  Dhuratē për Ditëlindje )

 

Kur qielli i përgjumur u perflak nga agimi,
krojet e arta n’ujëvara u mblodhën ,
zhurmoi dhe dita si gurgullimë burimi ,
rrezet e diellit me vete të sollën.

Zambak i bardhë zbukuroje ne duar ,
s’dallohej se ishe krijesë a përrallë ,
Me flladin kristal t’mengjesit mbuluar ,
nje copëz i çmuar diamanti i rrallë !

E kush nuk gezoi per ty atë ditë ,
bilbila e flutura mbi koka kurorë ,
kënga dhe hareja erdhën me të prit ,
drejt nesh ti vije me violinë në dorë.

Në rrugën mbi tela mësove të ecësh,
në tingujt e tyre ëndrrat shikoje ,
telat dhe tingujt s’të lanë të presësh ,
të rriteshe njëherë, pastaj t’udhëtoje…

Mbi telat e hollë gishtat levizin ,
harku magjik përqafon meloditë ,
mbi partitura sytë Paganinjan ndrisin ,
violina e artë këndon dashuritë .

Koh’ të magjishme mendjen na zgjojnë ,
nëpër ato tinguj që sjell ajo dorë ,
Kalorësit Olimpikë mbi pentagrame kalojnë ,
Elita mbretërore e artit botërorë.

Dy duar të vogla mbi tela të thjeshtë ,
shpërthejnë lulet , pyjet , dashuritë ,
trokasin stinët nga dimri në vjeshtë ,
rrotullohet globi , flakadan meloditë .

Shpalosin ato gishta vepra të larta ,
shpirti shpërthen në sheshe beteja ,
me Vivaldin këndon meloditë e zjarrta ,
me Paganinin firmos fitore të reja…

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s