Poezi nga Alessia Poetry

Alessia poetry

Poezi nga Alessia Poetry

 

 

Dua të shkruaj…

 

Dua të shkruaj,

për njerëzit që kanë ëndrra,

për ata që marrin frymë nga pasioni,

për ata që vdesin nga dëshira,

dhe për ata që jetojne nga dashuria.

Për njerëzit që shpirtin e kanë të bukur,

dhe sytë dhe fjalët,

dhe buzëqeshjen e bukur,

se qeshin vërtetë me zemër

dhe janë të fortë si mashkull

dhe  delikatë si femër.

 

E për ata që dorëzohen lehtë,

për ata që friken, ankohen,

për ata që kanë nevojë për kurajo,

dhe për ta sigurisht dua të shkruaj,

për vlerat që i kanë e i fshehin,

për inatet ndaj botës dhe heshtin.

Për ata që kanë gabuar,

një dolli për ata që janë gjykuar,

kush mendon se i ka shlyer meëkatet,

dhe kush fshehtas si krimbi vetëhahet,

një dolli për ata të gjithe,

një kupë, një gllënkë, një grimcë.

.

Për ata që u rritën të shtypur,

për ata që u shtypën gjithë jetën,

për ata që kanë një mundësi,

për ata që mund të shpëtojnë,

për ata që do ndalojnë të prostituojnë,

dhe për artin që do të krijohet,

për kryeveprat që do shihen, dëgjohen,

për të gjithë lotët që do rrjellin,

për kafshët fisnike dhe minjtë,

për të gjithe ka vend kjo botë,

dhe për ne që mund të ndryshojmë.

 

Dua të shkruaj për ata që dinë të rilindin

edhe pasi perëndojnë,

dhe për ata që nuk dinë se ku shkojnë,

që luajnë në det me jetën e tyre,

se ikin nga tmerri

dhe shkojnë në hije.

 

Dua të shkruaj,

por kam frike se nuk di,

për vellezërit, për motrat,

për bijtë që nuk flasin,

për pleqtë që i presin tek pragu,

si gurët që do plasin.

Nuk di ta hell ne vargje,

Nuk di ta hedh në letër,

As pritjen e gjatq,

as pengjet në zemqr.

Nuk i njoh tq gjithë,

por e di janq rrotull,

fëmijët që i kanë burgosur e dhunuar,

gjysmë-normalë,

gjysmë-trafikuar,

u mungojnë veshje,

u mungojnë veshka,

sytë u janë fikur,

si dhe buzëqeshja.

 

Dua të shkruaj për verën e mirë,

dhe për puthjen e parë,

për librat e shkruar dje,

apo shekuj më parë.

Kjo shkon për ata që janë dënuar me vdekje,

dhe për ata që kanë vdekur të dënuar,

për avokatët që djajtë  mbrojnë,

për kapot që qajnë kur janë vetëm,

Dhe të shkruaj për ata që me zjarr dashurojnë,

për ata që për familjen jetojnë,

për ata që të dashurit i shohin të treten,

ata që duhet të vendosin

për vete dhe për të tjerë,

ata që kanë në dorë shumë,

e ata që gjithcka e kanë humbur.

 

Dua të shkruaj akoma,

për prindërit që vranë fëmijët,

për ata që vranë për gjakmarrje,

për fëmijët që vranë vëllezrit e motrat,

dhe për ata që në fakt i rrisin

e me shpirt i duan,

që nga prindërit e tyre i mbrojnë,

për ata që nuk kanë fuqi të bëjnë,

Për femijët që i kemi

por nuk dime t’i mbrojmë,

dhe për ata që nuk na u falën,

por që i dëshirojmë,

për ata që i braktisën e i abortojnë.

 

Nëse doni ta dini,

përse dua të shkruaj,

se asnjë gjë në dorë

nuk kam për t’i ndihmuar.

Dhe shpirtin e kam plot me zjarr,

diçka do të thotë,

do të prekë në zemër,

do të lerë një gjurmë,

do të lerë një vepër.

 

 

 

. . .do të jetë bukur!

 

Ndonjë ditë do të tymos hirin e kujtimit tënd si një cigare,

Do të bëhen grumbuj helmi,

shtëngullat që më dalin nga shpirti,

Nuk jemi të lënduar, ngado që të vemi,

Ti mbetesh një çast, një milion sekondësh irritimi.

 

Ndonjë ditë do të dashuroj më bukur se ty,

Dhe justifikimet sharlatane të tua,

Do të them pa ndrojtjen me të vogël idiot të dua,

Por jo ty,

Ti je shtrirë me dashurinë tonë në një akivol,

Dhe unë nuk po qaj, por shikoj një model mortjeje vërtet  madhështor.

 

Do të jetë bukur,

Kur të dua me forcën e shpirtit,

Dhe fijet e flokëve jashtë radhe të dikujt që kërkon

Të më veshë me puthjet e tija

Kur jam humbur dhe nuk dashurohem

As me idealet e mia.

.

Do të jetë e fortë kur të qesh si e marrë

Në krahë të tjerë,

Ti nuk qëndron dot për të parë,

Si shndërrohet njeriu jot në dikë,

Të huaj..

Unë do të dashuroj me ashpër e fort,

se sa të kam dashuruar.

Dhe froni jot u thërrmua,

Rekordi i lotëve do thyhet nga një tjetër

Për buzëqeshjet më të ëmbla ndonjëherë të lëshuar.

Do të jetë bukur kur të provoj

Çdo të thotë me plot kuptimin e saj fjala legjende dashuri,

Se nuk është dashuri kjo që po jetoj unë tani.

 

Nje dite do të

ëndërroj për një tjetër bjond,

Ndoshta,

Por jo sot.

 

 

 

 

Rrëfim motres…

 

Ta them me të vërtetë, motër më beso,

ne nuk do mbytemi,

si miza të pavlera në ujë.

Mos na shiko se kemi vuajtur edhe,

duket sikur s’ kemi për të qënë të lumtur kurrë.

Kjo nuk ishte toka e premtuar për ne,

por as nuk ishim ne çifute,

kundër kujt mëkatuam s’e ditëm që,

u ndëshkuam me shtatë kamzhikë në trup.

Me ankthe jemi zgjuar e keni fjetur,

deri edhe kemi ngrënë me ankthin bukë.

Ti vogëlushe shpresoj mos

ta dish kurrë si është,

të të shtrëngoj një lëmsh në fyt.

Kam parë urrejtje në fytyra,

kam dëgjuar mallkime sa shumë,

me ndjej se si them dot të gjitha,

por as pa i përmendur të rri nuk mundem.

Do vijë një ditë kur s’ do kemi nevojë,

që shpatullat njëri-tjetrit t’ia mbrojmë,

nga halli jo më,

por thjesht se ashtu do të duam.

Një ditë do të jemi të lirë,

E në fytyrë do të na shohësh që nuk kemi me frikë,

as plagë të egra në shpirt.

Mbaje mend, motër e shtrenjtë,

njeriu nuk mund të lindi kafshë,

por kafshë mund ta bëjë kjo jetë.

 

 

 

…Violinë

 

Të dua violinë e natës,

dhe qënien magjike që të luan

fshehtas,

me jehon ndoshta nga dritarja anës,

a nga rruget diku tej cepash.

Melodia jote,

damë e qetë e një kohe tjetër,

klasik është shpirti jo shekujt,

madhor janë njerëzit e ndjenjat.

Dhe misteri jot violinë,

me dashuron me hijet,

me linjat e tua imagjinare,

e kthesat e tua krenare,

ti hesht e rinis si një fjalim melankolik,

shpërhapur himne artesh.

Arti është dashuria jote primare,

dhe gjuha që flet,

ndërthurje universale.

Është dehja jote në venat e mia,

në çdo notë,  çdo tingull,

ushton vetë marrëzia.

Violinë e natës më çmende,

në ç’qenie me ke shndërruar,

Nga lakmia për ty jam bërë,

demon i mbyllur,

Prej tingujve gardiane të tua.

Dhe erdhi ora të ndalesh,

do shtrihesh dhe sonte në shtretër të huaj,

por nesër prapë do më falësh,

me parajsat e ferret që ruan.

 

 

 

Falja

 

Jua kam falur,

Merrini ëndrrat e mia

Dhe trëndafilat e kuq që kam pasur

Dhe gjithë poezitë që dija

Ndërtoni me to  fole

Për tradhëtitë  tuaja

të vogla, të shkurta

por të pamëshirshme.

Bëni çati,

Për ujin e syve të mi

Të kripur,

Për të mos ju zbardhur

ngaqë jeni të zi.

Me mallkimin e heshtur

që ju lashë

thurni litar’,

Tradhëtia është një zanat i vjetër

Ju përdoreni për të mos ju ndarë’.

Dhe vellon e fustanit tim

Merreni në pajë

Beni me të ç’të doni,

Se unë nuk mundem ta mbaj.