Prozë nga Petrit Sulaj / Fragment i shkëputur nga romani “Koleksionisti i ikjeve”

petrit sulaj

Prozë nga Petrit Sulaj

 

 

Fragment i shkëputur nga romani “Koleksionisti i ikjeve”

 

 

Vjeshta është magji më vete gjithmonë, e sot dua të guxoj e t’a krahasoj me një tështimë të bukur, që zgjat të paktën dy muaj. Toka nis e ngopet me shi, mjegullës fillon e i del gjumi duke e mbuluar atmosferën si vesh velloja nusen. I nxehti fillon e lëshon pe, duke u dhënë mundësi gjërave, që nuk kishin rënë në sy gjithë verës së gjatë, të fillojnë e të duken qartë. Nga toka lind bari i ri, krejt i gjelbërt; në degët e pemëve gjethet fillojnë e ngjyrosen me të verdhë. Vjeshta ka hapur derën me zemërgjërësi, dhe me dorë zgjatur i ofron mirëseardhjen botës.
Stina e verës më në fund u dorëzua, ngriti dorën të më përshendetëte dhe përreth këmbëve të saj të përzhitura e akoma më lart, çfarë kapte vështrimi im, dallova shenjat e para të vjeshtës. Qielli më dukej ndryshe, ca dyshues e i pa vendosur ç’të bënte me stinën e re: të koleksiononte verën a të provonte e të priste vjeshtën e ta shoqëronte ca kohë e vetëm pastaj të vendoste se çfarë të bënte; me një fjalë të koleksiononte njërën a të dyja, apo asnjërën e as tjetrën. Vera dukej qartë, ishte mërzitur, sepse gjithë kohën që kisha kaluar me të, në fakt kisha menduar për vjeshtën; edhe se lodhja e qejfmbetja e e saj me mua nuk është se binte në sy të tjerëve, atë e dalloja vetëm unë. Lodhja e verës në fakt nuk ishte gjë tjetër, veçse lodhja ime teksa shtyja veten të bënte para, të ikja sa më shpejt e bashkë me mua dhe vera e vendin t’ ja linte kështu vjeshtës. Edhe se nuk mund të pranoja se mund të më vinte poshtë lodhja në këtë punë të bukur (pa kuptim për mua fjala lodhje, atë kohë) për më tepër që askush nuk më kishte kushtuar vëmendje, e pa të kushtuar vëmendje e rëndësi tjetri nuk mund të kuptojë se ti je lodhur apo jo; për më tepër kur je fëmijë. Ndërsa shkruaj kështu them me vete: “Sa je fëmijë, gjëja e fundit që të kalon në mendje, është të konstatosh e të të vijë keq se je lodhur”.
Një gjendje e tillë euforike e melankonike njëkohësisht, më kishte kapluar dhe tani si atëkohë, ndërsa fillova të shkruaj për atë vjeshtë të largët. Ishte vjeshta e parë që do e kaloja në shkollë, dhe kjo ngjarje e kishte çvendosur verën e atij viti në plan të dytë, në raport me stinën që vinte pas saj. Verën e pata kaluar me gëzimin e fëmijës dhe indiferencën e të rriturit, që jeton pa i ndarë me njeri gjendjet e tij shpirtrore, duke mos kënaqur kështu as veten e as gjendjet si duhet. Edhe se më kujtohet mirë që dhe nga indiferenca e vetvetishme ndaj çastit, kërkoja të merrja me të mirën e mundëshme, më të bukurën, duke e përkëdhelur në vazhdim me çastet që janë në pritje, çastet që ardhmëria ka programuar vetëm për fëmijën.
Madje që të jem i drejtpërdrejtë, vjeshta kishte filluar shumë më heret tek unë atë vit. As më pak e as më shumë vjeshta kishte lindur e jetuar me mua, gjithë kohën në kurriz të verës. Kisha jetuar çuditshëm atë vit, jetoja në verë dhe mendoja vetëm për vjeshtën, imagjinoja veten mes librash, ditën e parë të shkollës dhe bashkë me këta imazhe vështroja dhe gjeja të verdhën e gjetheve kudo, rrugëve e deri mes bankave dhe një vuajtje e bukur që nuk më dhimbte aspak, më kapte nuk e di pse. Dhe zemra më rrihte për llogari të vjeshtës, sikur të mos ishte e imja por e saj. Truri im fantazonte dhe ai, sikur të mos ishte imi po i vjeshtës.
Gjendja duke pritur fillimin e shtatorit, nuk e teproj të them se më kishte bërë të huaj jo vetëm për verën por dhe për veten time. Dita e parë e vjeshtës kur do shkoja për herë të parë në shkollë, sa herë e kujtoja më shkëpuste si me magji nga realiteti i gjërave të tjera; vetëdijën ma bënte gjë të lëmuar të rrëshqitëshme, lëmueshmëri akulli që më çvendoste pa përdorur asnjë lloj energjie drejt gjërave të bukura që imagjinoja. Vjeshta ishte instaluar në mendjen e në zemrën time, isha dashuruar me të dhe pikë. Ishte vetë lodhja dhe energjia ime që më paraprinte çdo ditë e orë, rrugë që shpresoja të më bënte realitet, ëndërrën.
Para se të më zinte gjumi natën e fundit të verës, hodha sytë tej dritares. Hëna nuk dallohej nga aty ku isha shtrirë në krevat, dhe u ngrita e hapa dritaren. Ishte atje, si gjithmonë e bukur dhe e pushtetëshme në qiell; ndërsa flladi jashtë luante me gjethet e pemëve e degët, duke çvendosur hijet e tyre sa majtas djathtas sikur donte të më thoshte: “Shtriu, mbylli sytë çamarrok, është ora të flesh; e mos ki merak, sapo të zërë gjumi, do të përkund dhe ty si po bëj me degët e gjethet e pemëve”.

One thought on “Prozë nga Petrit Sulaj / Fragment i shkëputur nga romani “Koleksionisti i ikjeve”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s