Cinque poesie di Giovanni Pistoia – Pesë poezi nga Giovanni Pistoia / Tradotte in albanese da Albana Alia – të përkthyera në shqip nga Albana Alia

12274557_1002289269829892_6536698583310696989_n

 

Cinque poesie

di Giovanni Pistoia

tradotte in albanese

da Albana Alia

 

 

Pesë poezi

nga Giovanni Pistoia

të përkthyera në shqip

nga Albana Alia

 

 

12241722_1002289273163225_5059541189852695058_n

 

La traduzione è apparsa sul sito dell’associazione internazionale “The Poetic Galaxy – ATUNIS”:

 

https://atunispoetry.com/2015/11/01/poezi-nga-giovanni-pistoia-përktheu-albana-alia/

 

Përkthimi doli për

herë të parë në faqen e Shoqatës Ndërkombëtare “Galaktika Poetike – ATUNIS :

 

https://atunispoetry.com/2015/11/01/poezi-nga-giovanni-pistoia-përktheu-albana-alia/

 

 

 

Albana Alia

Nota di Albana Alia

 

 

È difficile dare un senso al dilemma metafisico tra l’essere e il nulla.  Il poeta non sarà mai in grado di offrire una spiegazione ragionevole poiché la  contemplazione del sublime burkeano in varie dimensioni e proiezioni verso l’immensità e persino il riflesso lunare, opheliano o carontiano che sia, provocano, nel contempo, la meraviglia della luce riflessa del sole e il terrore della sede di nascita e di morte di duplice isotopia (mare-luna).

 

 

12188408_994359513956201_443665762_n

Giovanni Pistoia

 

L’attimo pericoloso sub-limen, prima o poi passa e, al poeta smarrito di proposito nel vortice della trascendenza, spetta il risveglio con un metaforico rappel à l’ordre quotidiano, con la certezza inverosimile dell’ ergo sum, nonostante ciò implicasse il silenzio e la solitudine. In una società che affonda spogliandosi dei  suoi  valori non è più possibile trovare la pietas. Cosa fare allora?  Cercare rifugio nel silenzio, poiché esso apre il passaggio inquieto alla rivelazione.

Gli elementi si allontanano e si fondono in una paradossale coincidentia oppositorum: si odono i suoni del silenzio, la luce lunare avvolge l’oscurità terrestre, la luna naviga tranquilla sul mare, i bagliori dell’arte creativa raggiungono gli abissi marini (e quelli umani).

Ma ecco che, finalmente, il poeta riesce a trovare conforto  e pace nella luna, l’astro delle notti, evocando metaforicamente la bellezza femminile e/o creativa in continua metamorfosi. Egli cerca la propria anima e la luna diventa il suo punto di riferimento, ma anche un mistero incantevole che attrae; lì c’è tutto: la vita e la morte, la luce e l’oscurità, la quiete e la metamorfosi, la bellezza e l’amore, la conoscenza e gli equilibri precari, lo zero e l’infinito.

 

 

 

 

albana alia

Shënime nga Albana Alia

 

Është vështirë t’i  japësh kuptim dilemës metafizike midis qenies dhe asgjësë.  Poeti nuk do të jetë kurrë në gjendje të japë një shpjegim të arsyeshëm pasi, adhurimi i sublimit burkian në drejtime dhe projeksione të ndryshme drejt pafundësisë, madje edhe refleksi hënor, ofelian apo karontian  qoftë, shkaktojnë, njëkohësisht, mrekullinë e dritës së reflektuar të diellit dhe tmerrin e vatrës së lindjes dhe të vdekjes në një izotopi të dyfishtë (det-hënë). 

Çasti i rrezikshëm sub-limen herët a vonë kalon, ndërsa poetit të përhumbur me kënaqësi në pështjellimin e transhendencës i përket veç rizgjimi, një lloj rappel  à l’ordre metaforik, me sigurinë absurde ergo sum, megjithëse kjo, në fund të fundit, nënkupton zhytje në heshtje dhe vetmi. Në një shoqëri që po fundoset duke u zhveshur nga vlerat e saj më të mira, tashmë është e vështirë të gjenden format e pietas: dashuria, dhembshuria dhe respekti për tjetrin. Ku është rrugëdalja atëherë?  Të kërkosh strehim te heshtja pasi ajo hap një shteg, ndonëse të trazuar, drejt rivelacionit.

Elementë të ndryshëm largohen apo shkrihen me njëri-tjetrin, në një lloj coincidentia oppositorum paradoksale: dëgjohen tingujt e heshtjes, drita e hënës vesh errësirën tokësore, hëna lundron e qetë në sipërfaqen e detit, vezullimet e artit krijues penetrojnë humnerat e detit (dhe ato njerëzore). 

Por ja, më në fund, poeti arrin të gjejë mbështetje dhe qetësi te hëna, metafora e bukurisë femërore dhe/apo artistike në metamorfozë të vazhdueshme. Ai kërkon shpirtin e vet dhe hëna kthehet në pikë referimi duke vazhduar të mbetet një mister i magjishëm që terheq pa kuptuar; aty është gjithçka: jeta dhe vdekja, drita dhe errësira, qetësia dhe metamorfoza, bukuria dhe dashuria, njohja dhe ekuilibrat e paqëndrueshëm, zeroja dhe infiniti.

 

 

 

DHEMBSHURIA

 

Sa herë kam gjetur strehim te heshtja

sa herë më ka kërkuar të ngrija zërin.

Por dhembshuria ka marrë fund,

po ashtu edhe fjala.

Deri edhe heshtja ka mall për një zë,

për një poezi që të bëhet dritë,

tashmë që njerëzimi

po fundoset,

i zhveshur nga çdo lloj shkëlqimi.

Por dhembshuria ka marrë fund,

madje kurrë nuk ka ekzistuar.

O, ndoshta,

gjendet nëpër humnera,

aty ku deti përkund zgavrat e veta.

 

 

 

LA PIETÀ

 

Quante volte il silenzio è stato il mio rifugio,

quante volte ha chiesto che parlassi ad alta voce.

Ma la pietà è morta ed è morta anche la parola.

Anche il silenzio ha nostalgia di una voce,

di una poesia che sia luce ora che l’umanità

affonda, spoglia di ogni bagliore. Ma la pietà

è morta senza essere mai nata. Forse la pietà

è negli abissi, dove il mare culla le sue fosse.

 

 

 

HËNË MAGJIKE

 

Hëna magjike këtë mbrëmje,

është një mrekulli ku përhumbesh. Toka,

e ndriçuar, është ende më e errët dhe e trishtuar.

 

 

 

LUNA MAGICA

 

Luna magica questa sera,

è un prodigio che smarrisce. La terra

illuminata è ancora più buia e triste.

 

 

 

E MEGJITHATË, JAM

 

Kaq shumë qiell, kaq shumë yje

dhe hëna lundron mbi det,

e qetë përkundet,

ndërsa dëgjoj tingujt e heshtjes,

aq larg, por aq të pranishëm. Jam

një hiç mes qiellit dhe tokës,

e megjithatë, jam.

 

 

 

EPPURE SONO

 

E tanto cielo e tante stelle,

e la luna naviga sul mare

e serena si culla,

e ascolto i suoni dei silenzi,

lontani e pur presenti. Sono

il nulla tra cielo e mare,

eppure sono.

 

 

 

VETËM FLLADI

 

Gurët flenë nëpër rrugica të heshtura

hëna kujdeset për gjumin e tyre,

dielli ruan kujtesën e fashitur. Vetëm

flladi, me pëshpërimë,

vazhdon të kërkojë një zë.

 

 

 

SOLO IL VENTO

 

Dormono le pietre in vicoli spenti,

la luna ne custodisce il sonno,

il sole la memoria quiete. Solo

il vento, a bassa voce, cerca una voce.

 

 

 

VETMI

 

Hëna rri vetëm në qiell;

këtë mbrëmje as edhe një yll

nuk po del si zakonisht.

Kurrë, asnjë hënë

nuk i qëndron pranë.

Nuk më jep përshtypjen

që vuan në vetmi të përjetshme;

teksa i bën shoqëri vetmia

gëluese mbi tokë

në mungesë të saj…

 

 

 

SOLITUDINE

 

La luna se ne sta sola nel cielo;

questa sera neanche una stella

si affaccia puntuale, mai altra

luna le è accanto. Non mi pare

che soffra d’eterna solitudine;

ha per compagnia l’affollata

solitudine della terra senza luna.

 

 

Edizione fuori commercio, novembre 2015

Botim jo në shitje, nëntor 2015

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s