Poezi nga Zyba Hysa

Poezi nga Zyba Hysa       T’ECËSH NËPËR ZJARRE…   Dashuria s’është thjesht e të bërit dashuri, Asnjëherë në lutjet e mia s’e kam kërkuar, Ajo është tërheqje kuantesh shpirtit tim, Në kuantet e tëndit shpirt… mëshiruar! Dashuria s’është … Continue reading

Poezi nga Xhemile Adili

xhemile Adili

Poezi nga Xhemile Adili

 

 

 

SIKUR TË KISHA, ZEMRËN E TIJ

 

Shumë vonë, ma panë sytë, emër mes historisë
Me plisin, lidhur me ballëkuqe, shikimet atdhe
Ishte dasmorë, që ecte, vetëm, me bajrakun e lirisë
Që rrezatonte bashkim, mbi tokën, ku shkelim ne

Eh, sikur të kisha zemrën e tij, ndër shqiptari thashë
Penën, do ta bëja pushkë, librat ushtarë
Kur mes të ballit, një mbishkrim, kuq e zi, ia pashë
Mësoni se si të jetoni në liri, o’ shqiptarë.

 

 

 

MIKU IM POET

 

Eh sa të dua, miku im poet
Ti, që poezinë, ma mësove me dashuri
Si nëna ime, buzëqeshjen në djep
Që herën e parë, kur më lexove poezi

Më mbete kujtim, me ngjyrat lumturi
Më shume se poezia, që flet me liri
Mes shikimeve jetë, qëndisur me dashuri
Miku im poet, që m’u shndërrove në poezi.

 

 

 

DESHA TË BËJA, LOJË ME NGJYRA

 

Dje, desha të bëja, lojë me ngjyra
Ashtu si mes njerëzve, kur u ndryshon fytyra
Para fajit, që byronë vetëm byra
Për t’i thënë jetës, na mbytën ca ditë të vështira

Ua dhashë ujin, me ca pika shiu
U derdhën, mbi fatet e motit, si retë kur keqësohen
Deshën të bëjnë, portret të njeriut
Si sot, mes gjuhëve të jetës, me shikime kur ngacmohen

U trishtova kur i pashë, se si vizatoheshin
Desha, t’ua preki pamjet me bardhësi
Por kot, më keq se njerëzit, mes vete qortoheshin
Sikur mbi to, me shekuj binte vetëm shi.

 

 

 

MOS MË PYETNI PSE

 

Kur t’i shikoni plagët, që shtatin ma stolisin me dashuri
Mos më pyetni pse, ngjyrën e kanë të kuqe
Janë plagë motesh, që qëndisin nishanet e name për liri
Kur plisi dukej sa një kala, lidhur me ballëkuqe

Mos më pyetni pse, mes syve, lotët i mbajë kujtim
Si nënëloket, që rrudhat mes ballit, i ruajnë nën shami
Janë plagët e burrave me nam, të mëmëdheut tim
Që me shtatët e tyre, nga cepi në cep, e stolisnin me liri.

 

 

 

MË THANË QË JAM POEZI

 

Mes rreshtave, nga faqja në faqe, dukem
Si engjëll, që diturinë e shfaq
Ca më thonë poete, që mes shpirtrave futem
E ca të tjerë, më shumë se kaq

Por unë dua të mbetem, kjo që jam
Një ngjyrë jete, që do më shumë liri
Edhe pse forcën, që të sfidoj, se kam
Pos gjuhës time, që mbetet një poezi

Ca më thonë, nga i merr fjalët
Që të rreshtohen, si një ushtri
Ua kthej, dalin kur shpirti më kallet
Kur e shoh se si duket, e imja Shqipëri

Dhe përsëri vazhdoj, me penën time
Të shkruaj mbi fletët e dheut
Ca rreshta me plagë, e ca me gëzime
Ndoshta nesër, i duhen atdheut.

 

 

 

TI E DIN SE SA TË DUA

 

Ti, që gjithmonë më thua, ec deri te liria
E dinë se sa të dua, ma lexon mendimin
Me zemër i prek çdo mëngjes, fjalët e mia
Ashtu si unë, që në shpirt ta ruaj kujtimin

E ruaj besa, kujtimin, që më ka mbetur amanet
Që ditën kur u takuam, për herë të parë, e dinë
Bashke me shpresën, që mes librave, më mbet
Si ti, që mes ballit, me dashuri, e mbanë poezinë

Që ta shkrova, me pikat e lotit, kur ike
Motit plot plagë, kur shkelnin ata, mbi tokën tonë
E më the, mos më harro, të lutem mike.

 

 

 

KAÇAKU I MALEVE

 

Ti, që deri në vdekje, jetove kaçak
Me ëndrrat kah dielli, e sytë nën hi
Ushtar i ushtrisë, bojatisur me gjak
Që preke gurët, që ndajnë Shqipëri

Më thuaj, kacaku i malit, ku mbete
Se malet trazohen, me hutat, përsëri
T’i shtrydhin, ngjyrat e kësaj jete
Sikur pushka jote, që kriste mbi kufi

Ku mbete, kaçaku i malësisë
U duhesh kullave të lirisë
Mbi truallin e shqiptarisë
T’i shkruash faqet e historisë.

 

 

 

ËNDRRA E GJENIUT TË DASHURISË

 

Gabim thonë
Që njeriu nuk sheh
Dy herë të njëjtën ëndërr,
Një mijë herë e sheh
Ëndrrën e bukur,
Si unë çdo natë
Ëndrrën e Esteinit
Të gjeniut të dashurisë sime
Dhe thitha krejt e zgjuar
Çdo zanore të Dashurisë E:
Dashuria është dritë,
Dashuria është gravitet,
Dashuria është mbifuqi,
Dashuria është Zoti
Zoti është dashuria.
Duke ushqyer veten
Me këtë mbienergji,
Bëhemi ekuacion shpëtimi,
I vetëm i botës,
I vetëm i njerëzimit,
Që nuk e sheh si unë
Ëndrrën e Esteinit.

 

Poezi nga Donikë Rrethaj

  Poezi nga Donikë Rrethaj       TËRBIMI I SHPIRTIT.   Tro-trok, kalëron mbi emblemë-kohën shpirti em, …..i shpërbam n’mijra copa, i ndamë n’grimcat ma t’frikshme t’nji zemre t’thyme, Trok-trok…ec,n’flatrat q’i muret e tabusë kapërcejnë.. …t’ çmendna. Krif-andërr përhap … Continue reading