DHEMBJA TEJSHPON GURIN / Prozë poetike nga libri”Fjetëm njëqind shekuj” i autorit Adem Zaplluzha

12376469_1033901303328985_2535077673903511337_n

 

DHEMBJA TEJSHPON GURIN

 

Prozë poetike nga libri”Fjetëm njëqind shekuj” i autorit Adem Zaplluzha.

 

 

Sa herë që hy në gjumin tim, dal nga një ëndërr dhe hy në një trishtim i cili i përngjan ngjyrave të luleve posa të çela në kujtesën e kornizës së Mona Lizës.
Po që se takohemi me personin tej amalgamës na del gjumi dhe kurrë më nuk do të mund të flemë. Nuk flemë sepse as gjumi më nuk është gjumë e as ëndrra ëndërr.
Ne, me qindra vjet mekanikisht i hapim dhe i mbyllim sytë.
Kur rrimë me sy të hapur ëndrrat tona bëhen ankthe kurse ankthet nuk i përngjajnë më asgjëje, janë të lëngshëm, nëse i shtrydhim drurët e shpirtit, nga retë pikojnë ngjyrat e ylberit, pikojnë të lënduara si dardhat e këputura. Herë vijnë e herë ikin furtunat, një erë e fortë frynë në kujtesë sa që ia shkulë ato pak flokë që i kanë mbetur nëpër rrashtën e thyer të vetëdijes.
Dikur vonë zbresin përrallat, zbresin mu si shirat e vjeshtës, të brymta, përralla të përziera me disa lloje zhgjëndrrash që nuk mund të krahasohen me asgjë, as me hidhërimin që çdo çast buron nga fijet e barit të fishkur, e as me gëzimin që nuk i përngjan më gëzimit.
Sytë e lëbyrë tejshpojnë gurin, depërtojnë thellë në brirët e kaut të zi që përgatitet ta trand tokën, të rrokullis çdo gjë që rri mbi të edhe shpirtrat e të vdekurve…
Një dhembje e paparë ia rëndon shpirtin një arkivoli të vjetër .Te varret kufomat janë në grevë urie, as nuk hanë e as nuk pinë. Një lis me degët e thyera shikon diellin se si konvertohet në çafka të zeza. Anemia fillon të ngre kokën, duket si gjarpri i plagosur, as nuk mund të del nga lëkura e as nuk ka se si të hyjë në lëkurën e grisur të ditës
Hëna e verbët me një leckë të zezë i ka mbyllur sytë dhe vajton, qajnë edhe gurtë, nga dhembja pëlcasin kalldrëmet.
Me qindra vjet këtë gur të zi nuk e preki askush, u ulën mbi të ushtarë dhe gjeneral të çmendur, priftërinj e homoseksual, kush nuk kaloi nëpër këtë qytet prej zambakëve, kush nuk kafshoi edhe gurin që rrinte në heshtje si një prift i murrmë.
Ju nuk mund të kuptoni, por me qindra vjet ky gur pendimi thurte rrjetin e merimangës përreth fatit tim të brymtë, që akoma sot e atëherë më rri mbi kokë si një oreol prej teneqeje të cilin e barti me vështirësi ama edhe më vështirë po më vjen ta hedh për toke. Le të thyhet e le të copëtohet në qindra cifla teneqesh, le t’i përngjaj pluhurit të hinores sime që ka për të notuar dallgëve të Lumëbardhit deri te brigjet e Jonit të dhunuar. Këto duar nuk mund t’i barti deri te maje e gjumit, nuk paska mbetur fije force në gjymtyrët e dërmuara të ditës.
Kush e vodhi dritën nga syri i verbër i erës? Ose drita nuk ishte askund kur na sulmuan stuhitë!
Kjo natë që po trembet nga fluturimet e zogjve kur paska mbërri në atdheun tim? Çfarë qenkan këto lehje që po i përngjanë lukunive të djajve. Unë më nuk jam vetvetja e ime.
Kush hyri në shpirtin tim dhe në ankthin e ditës po qajnë këto lule që posa kanë çelur?
Kur deshën këto hije më morën me vete, më lënë pa emër e pa mbiemër, nuk di se si më quanin dje dhe si e kam emrin sot.
Herë isha njeri prej bryme e herë njeri prej stërkala shirash! Më tregoni kush jam unë dhe kush hyri në shpirtin tim pasi që ikët ju? Ku ju mbetën këpucët e shqyera, ku mbetët ju sot dhe ku do të mbeteni nesër nëse ajo e nesërmja ekziston për ju dhe kokën e juaj të brishtë.
Ja, kam mbetur kështu mes kësaj shakulline që më qon herë te ju e herë te hija ime e ndryshkur si amalgama e pasqyrës, më dërgon përtej të pamundurës deri te portet që nuk ekzistojnë në varfërinë e shpirtit…

 

 

adem

Adem Zaplluzha

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s