Poezi nga Dritan Loni Llogone

 

Dritan loni llogone

 

Poezi nga Dritan Loni Llogone

 

 

I PËRGJYSËM

 

I dyfytyrshëm
Si dhe një monedhë gri ,
Me horizontin e ditë-natës ,ti kaq shumë përngjan .
Je si hija e një gravure të pa shprehi ,
Ndaj mos u shfaq i dhimbshëm
Ndërkohë ,je kaq i pështirë në tjetrën anë !

 

 

 

KOHË E PARIKTHYESHME

 

Vitet më ikin pak nga pak ,
sikur dhe qetë- qetë vinin tek unë .
Mos u gënje se ato mund të kthehen prapë ,
vijnë dhe rrjedhin pandalshëm si lumë .

Në kohë erdhëm ta jetojmë atë ,
me fatë dhe ndjehem që jam brënda mrekullis.
Nuk di pse nxihem si një e zezë re ,
kur nostagjia si një verë e vjetër mendimin më dehë ?

Oh ,këto janë çaste kur meditoj me vehten ,
shumë shpejt rrjedhë në vazhdën kohë.
Dhe digjem dhe shpesh herë me të tretem ,
humbur nocionin e sajë, që si vetëtim kalon .

Ndaj vendosa të mendohem pak nga pak ,
sikur pak nga pak dhe ajo në ikje .
Do mësohem me iden ; që ajo nuk kthehet prapë,
dhe të di të jetoj deri dhe fundin ,me të ëmblat e kohës vegime .

 

 

 

PIKËHIJA VETVETE

 

S’dua të jem udhëtar pa një pikënisje ,
Aty ,ku vetvetja tretet në një pikëhije .
As eksplorues i hapsirës kohë pa limite ,
Atje ,ku rrezja s’ka kurrë një pikëmbritje !

 

 

 

TË PËRHUMBEM PËRGJITHNJË

 

Të humb diku krahëve të tu ,
Ashtu si rrezet fshihen për çdo mbrëmje .
Le të më duket dhe çdo gjë e pangjyrë ,
Veçë të të përkedhel ty ,pafund me ëndje .

Kësaj buzëmbrëmje të përhumbur ,
Ku dhe yjet nuk di ku fshihen .
Unë dua të jem njeriu më i lumtur ,
Paçka se natyra e zjarrtë këtë natë,e ftohtë ndihet .

 

 

 

POEZIA

 

Ç’mund të jetë për ty njeri , një poezi ,
Aty ku çdo ndjenjë lozë si një melodi ?
Një i thjesht mendim ,që zhgaravitet rëndom ,
A një rrezatim shpirtëror,që aq thjeshtë buron !?

Asajë varke i lundrojmë të gjithë gjithsesi ,
Por unë s’mund të të përgjigjem kursesi .
Enigmën e magjishme duhet ta zhveshësh veçë ti ,
Mos harro : aty shkruhet dhe për mua,aty shkruhet edhe për ty .

 

 

 

LAMTUMIRË

 

Largohu hipokit ,nuk të dua as në varrim ,
Mirëmëngjes kur thua ,shtiresh për një qëllim .
Largë meje qëndro ,si në këtë dhe në atë botë ,
Mirëmbrëma juaj plot mllef ,nuk thuhet asnjëher kotë .

Ti shtiresh pështirshëm ,unë ndotje kam ,
Të drejtëpërdrejta dy fjalë ,në borxhë përgjithmon të jam .
Ti je simbol i paturpësis ,në mëndje e në shpirt ,
Por lakuriq unë do të them një ditë : – maskë, lamtumirë !

 

 

 

KËSHTU JAM GATUAR

 

S’mjaftohet dashuria me një të dua
as të notohet vezullimshëm ,jo s’mundet ,
Ajo është e rrjedhshme si uji në krua
ku tretë çdo dhimbje ,vatër ku zjarri s’shuhet .

Mos u gënje për papërjetësin e materies
përjetësia ndodhë të mos jetë iluzion ,
Nëse ti do të zhvishje vetes mizerjet
mund të jeshë njeriu ,që veçë me dashurin udhëton .

Dashuria s’është një term i thjesht
as fjalë, që gjithkush e ndjenë kur e shprehë ,
Ajo s’është si gjethja që këputet çdo vjesht
është si ujëvara ,ku uji kurrë nuk rresht .

S’jam mësuar premtime shumë të bëjë
besoj që jam gates e dashuris së mëkuar ,
Nuk di nëse dhe nesër me ty unë do të jem
por sigurisht di që jam ,me dashuri përplotë i gatuar .

 

 

 

DIVORCI IM ME NATËN

 

Bëra dhe natën të dridhej nga zilia ,
Ëndërrave të mia e kushtëzova të vallzoj .
Në zjarrin tim të gjysëm shuar nga vetmia ,
Filloi dhe ajo , si mua të mendoj .

Brënda syve të harresës ende kërkoja ,
Dritën që kish veguar ,akoma pa u ndezur mirë .
S’di pse duhet ,në mëshirën e sajë akoma të jetoja ,
Ndaj gërvizhta me ëndërrat ,në të natës errësirë.

Oaz i pafundëm përtej territ mu shfaq jeta ,
Ndaj s’dua të fle më shtëpis së kujtesës .
Natën do ta lë në shoqëri me të prangosurat ëndërra
Aratisur përgjithnji udhës së harresës .

 

 

 

IKJA

 

U largua si dielli buzëbrëmjesh vegon
Me shpresën e rililindjes diku në agim ,
Një psherëtim fjalën ,në mijëra grimca copton
Sikur nuk do të kish’ më kurrë rikthim .

Nata e trishtimit gjithësin fashit
Si reja horizontit dritën i zbehë ,
Nuk dija në ish dimër në timin shpirt
S’dija në do të kish më për të pranverë .

Nuk doja që ikja të ishte rrënim
Më mirë kurrë të të mos kisha njohur ,
S’mund të ishja i jetes një fund pa fillim
S’doja të ishja një rrënoj në shpirtin e ftohur .

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s