Poezi nga Selvete Abdullahu / Shkëputur nga Vëllimi Poetik ” Baladë e humbur” .

 

20151215002404292600

 

Poezi nga Selvete Abdullahu

 

Shkëputur nga Vëllimi Poetik ” Baladë e humbur” .

 

 

 

Ç’U  PRISH KJO ËNDËRR

 

Si ylber pas shiut valëzon kujtesa ime

Në muzgun e mbrëmjes

 

Një thirrje festive

Qiellit qëndisur me yje

Kaltërsive ditore

Mban në vete besnikëritë

 

Nga mëngjesi e mbrëmja

Gjej një mes të artë

 

Në  brohoritjet e mia të përditshme

Gjendet fati

Qendër e zbuluar shumë  vonë

 

E zbehur nga pritja me orët pa numër

Me ditët në kornizë

Muaj e vite ëndërruar

Aromë e ndier e një takimi

Mbështetur në murë duke belbëzuar

Kërrusur  nga mbajtja mbi kurriz

Të  një barre  pa zë

Udhëtoj

 

Ç’u prish kjo ëndërr?!

Si vesë mëngjesi

Fluturoi në qiell.

 

 

 

PORTRET  ENGJËLLOR

(Kushtuar Heroinës Antigona  Fazliu)

 

Në kërkim të rrezeve të ngrohta

Diellin e preke me duar
Për një ndriçim hëne

U dogje zjarrin për t’ mos e shuar
Për një pëllëmbë fytyrë
Në krahët e një shqiponje

më duket se fluturon

 

Mos je ti Antigonë që i jep dritë tokës e qiellit?
Apo u shëndërrove në rreze dhe i gjason diellit?

Në një lule që lulëzon

Bimë së re
Portretin tënd engjëllor shoh
 

 

 

MBI ATË GURË THA

 

Me veshje ushtari e fytyrë të ngjyrosur
Hapëron burrërisht komandanti ynë

Për të bashkuar atdheun në një zemër
Për t’i dhënë veç një emër

 

Kur vuri këmbën mbi atë gurë

Tha
Këtu s`ka më kufi

Që ndan këtë  I-liri.

 

 

 

LEGJENDË E GJALLË

(Feriz Gurit)

 

Ti shihje dritën në fund të tunelit

Buzëqeshje e ngrirë kohe t

Me guximin e një heroi

 

Në ditën e rënies sate

S’ka lot as pikëllim

Se  zemra e Kosovës je

 

Legjendë e gjallë

Pulson veç liri

 

 

 

SI TË TA SHLYEJ VONESËN

 

Më sill një  shallë me ngjyrë të artë

 

Një  leckaman

Pret në  mes të  rrugës

 

Dorën e ka lëshuar përdhe

Mëshirë kërkon

Ti vonohesh

 

Një vashë  që  qan në dritare

Pranë ka një djalosh të plagosur

 

T’a shërosh pret

 

Ti  nuk e sheh as valvitjen e flamurit

Mbi shtëpinë time

 

Ende vonohesh

 

Natyrës së kësaj vjeshte

Duke dremitur thyhesh

 

Si të ta shlyej vonesën njeri.

 

 

 

PLAGË

 

Dikujt sonte i gërryen shpirti

Nga shportë e zbrazur e bukës

Në  terrin që  përpëlitë  sytë

I duken të zymta edhe liritë

 

Më thuaj mik

Çfarë të shkruaj

Kur më kallet zemra

 

Një shigjetë më gjakon nga brenda

 

Sonte dikush si unë ka të njëjtin lëndim

Në krahë të kohës së re  atdheun  përmallim.

 

 

 

NJERIU I KËSAJ KOHE

 

Mbi ballin e rrudhosur

Palohen vuajtjet e tij

Si teshat ne vitrinën time të vjetër

 

Mbi flokë thinjat lozin

Si dëborë e ftohtë

Dimrave të gjatë

 

Në meditime

I dyfishohen dhe stinët

 

Njeriu i kësaj kohe

Me shikimet nostalgjike të viteve

Hapëron.

 

 

Selvete Abdullahu 1

Selvete Abdullahu

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s