Poezi nga Liliana Shkodrani (Baçi) / Shkëputur nga vëllimi poetik “ Intuitë e bluar gruaje”

Liliana Shkodrani Baci

Poezi nga Liliana Shkodrani (Baçi)

 

Shkëputur nga vëllimi poetik “ Intuitë e bluar gruaje”  

 

 

 

LINI HAPUR PORTËN

 

Lini hapur portën,

të hyjë koha ime

hija i është pjekur.

 

Para se të kthehet drita,

që verbon dyshimet

se në parajsë strehohen gëzimet.

 

 

 

FRIKA E BARDHË

 

S’është korrida e demave spanjollë,

as shijimi i gjuhës së drerit

dhe jahnia e mëlçisë së sorkadhes.

 

As sekret pentagrami i muzikës së ëmbël.

S’është tingull i këmbanës së katedrales mesjetare.

Është magji që më përdredh si do

dhe “krimi” i ëmbël, që përzë moshë…

 

e unë

emigroj në planetin e dritës

për të përgjuar gjurmët e ortekut të frikës…

 

 

 

NË KONGJIJTË E FANTAZISË

 

Në kongjijtë e fantazisë

ndonjëherë ngrohet edhe dëshira.

Po aty pengohen me frikë edhe mendimet,

 

kur prekin imagjinatën e kujtimeve.

 

Rrëzohen në pakujdesitë që dhe me ty i mbolla.

Degët plot sythe që presin përpëlitje të reja,

dhe përplasen në stuhi,

po jo në oborrin tim.

 

 

REPETITA JUVANT

 

Nga forca e përsëritjes së një nocioni, diçka mbetet

(Latinisht)

 

Ngaqë bëra shpesh atë që s’desha

prej fantazive fëmijërore

krijova sferën e bëmave

me mendime aq të brishta,

sa mbolla edhe fundin e botës femërore,

…pa ngjyrë gjelbëroshe.

E të mendosh se për ylberin

ndjej adhurimin më të epërm…

 

Që të mbetem jashtë kufirit të hijeve,

trajektores me ngjyra të larmishme

më duhet t’i djeg koren

dhe për nënën time….

 

 

 

ABSURDITETE TË PANDËRPRERA HUMANËSH

 

Po të përqëndrohem në variacionet e volumit

që nga fëmijëria deri te rrudhat e sotme

jo çdo tingull prezantohet si melodi e trishtë.

 

Dhe po qe se më thith dorëzimi nga problemet e

moshës,

do të mbyllej cikli i anktheve,

aq sa gjithë ndjenjat do të dorëzonin pjesëmarrjen.

E më shumë akoma

vëmendja korrekte

do të kthehej në qenie demoniane.

 

Po qe se netëve syhapur

do të ndiqja çdo pelegrinazh të rafinuar,

do të zbuloja që më tej s’njihej masë

e do të konkretizoja bindjen

që këtu poshtë të gjithë kërkojnë hapësirë,

edhe kur e kanë.

 

E kjo sepse në unazën e lotëve,

të të gjitha dënimeve njerëzore

nuk zbërthehet asnjë kufi,

por transferohen absurditete

të pandërprera të humanizmit.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s