BIBLIOTEKA E SHEMBUR / Tregim nga Petrit Sulaj

BIBLIOTEKA E SHEMBUR

 

 

petrit sulaj

Tregim nga Petrit Sulaj

Shkëputur nga libri me tregime ” Një cigan ka humbur udhën”

 

 

Duhet të filloj duke thëne, se herë pas here shkoja dhe në bibliotekë. Duhet të shtoj, se ky është një zakon që më ka mbetur nga fëmijëria. Duhet të vazhdoj, duke thënë, se deri në një farë moshe shkoja në bibliotekë përditë, sepse atje kishte libra, dhe librat ishin kënaqesia ime speciale.

Vitet në vazhdimësi, ndryshuan shume gjëra te unë, librave e bibliotekës nisën tu bëjnë hije dhe njëmijë gjëra të tjera, deri sa erdhi një kohë kur dëshira për të shkuar në bibliotekë mu venit, siç venitet me kalimin e moshës dëshira për të ngrënë vetëm ëmbëlsira. Për të qenë në rregull me vehten dhe me ju, duhet të tregoj, se ndërsa kohët përsëriteshin e bashkë me to dhe unë, erdhi dhe një kohë, kur në bibliotekë shkoja vetëm kur binte shi; dhe në fund fare, u përsërit koha, ajo kohë e artë, kur biblioteka u bë tempulli im i vetëm ku falesha përditë.

Nuk dua të shkruaj, për kohët e mardhëniet e tjera të mia me bibliotekat me imtësi, për shumë arsye, por sidomos nga që kam një mardhënie të tillë speciale, me bibliotekën e frekuentuar kohët e fundit, që nuk më len moment e situatë, pa më gudulisur mendje e sentiment, shpirt e zemër. Megjithatë ca gjëra perciptas duhen thënë për sjelljet e mija me bibliotekat dhe se meritojnë më shumë e kështu po filloj.

Arsyeja se pse shkoja në bibliotekë, vetëm kur bënte mot i keq është i thjeshtë: ditët e tjera mblidhja gjethe rrugëve. Mblidhja gjethe me dorë rrugëvet te qytetit, dhe se për këtë punë as më paguante e as donte të ja dinte njeri. Bile dhe mbledhsi zyrtar i gjetheve, pastruesi i komunës, nuk më shihte në fillim me sy të mirë. Më vonë pastaj, kur pa se unë nuk përbeja rrezik për konkurencë, kur më kalonte pranë, më e pakta, më buzëqeshte dhe më e shumta, më jepte ndonjë goditje dashamirëse në shpatulla, si për të më dhënë kurajo për të vazhduar kështu, sa të më donte qejfi.

Kur bie shi e fryn murlani, unë nuk mundja të mblidhja gjethe, dhe kështu përfundoja ne bibliotekë. Domethënë alternativa ime, shpëtimi im nga mërzia dhe bota, ishte biblioteka. Kuptohet qartë që nuk jam intelektual. Dhe jam i kënaqur, që më mungon kjo nomeklaturë. Por nga ana tjetër, nuk jam as njeri praktik. Dhe nuk jam i kënaqur, për një mungesë të tillë. Jam një njeri pa personalitet, pa një pikë referimi dhe për këtë gjithashtu, më vjen keq pa masë. Kisha kuptuar se vuaja nga një sindrom i rrallë, në mos nga një sindrom personal: shfaqej ky sindrom si një dëshirë e marrë për të ndjerë “ inferior” me vend e pa vend. Thënë pak me sakteë, përpiqesha për tu ndjerë ” i vogël “ në kurriz të tjerëve, homologëve të mij.

Përpjekjen ime për tu ndjerë “ i vogël” në kurriz të tjerëve ( duke u lënë diellin atyre), une e konsideroja lartësim. Lartësim do të thote të reduktosh e të katandisësh vehten tënde në konditën qe ti të mos jeshe i plotë, por thjesht një i katandisur i përgjysmuar.

Në kundërshtim me shumicën dërmuese të njerzëve që diellin e duan për vehte, kisha një mani të marrë që tua lija diellin të tjerëve, gjithë diellin pa përjashtim. Doja të ndjehesha i reduktuar, në fakt isha i tillë, nuk kishte nevojë për stimul sepse isha tashmë i realizuar në mosplotëshmërinë time, në gjendjen e gjysmakut që e adhuron vehten e tij. Megjithëse, i penalizuar keshtu si isha, ( në fakt jam akoma më shume e më tepër, kështu, po kaq forcë kanë fjalët në raste të tilla) dhe se ca me vonesë, për një gjë isha sqaruar me vehten. Po të kisha lindur në një vend ku binte shi përditë, patjetër, tashmë do të isha një intelektual klasi. Po të kisha lindur, në një vend ku bënte gjithmonë mot i mirë, tashmë patjetër do të isha njeri praktik, me tërë kuptimin e kësaj fjale.

Bile, jo pak herë, kisha dashur të shkoja më tej me mendimin tim. Isha përpjekur të gjeja fajtorin për gjendjen time, isha përpjekur ta përcaktoja mirë, kjo madje, thënë e bërë me tepër dashamirësi. Kush ishte fajtori i vërtetë, moti apo vendi ku kisha lindur, që unë kisha ngelur kështu gjysmak? Për shumë kohë, autori i gjendjes time kishte mbetur pa emër. Ose më saktë, fajtori ndërronte qeli, në bazë të gjendjes time psikologjike. Vetëm vonë, shumë vonë, autori i gjysmakërise time nisi të të merrte formë, deri sa një ditë më në fund, jo pa dhimbje i vura emër. Gjithë faji ishte imi, që kisha mbetur i mangët. Dhe spjeguar me dy llafe, thelbi i fajit tim ishte se unë nuk kisha frikë nga zemrimi i ndërgjegjes time, se mos ajo humbëte dashurinë ndaj vehtes.

Nuk e di si erdhi puna, e u rrokullis koha por u detyrova të jetoja në vend tjetër. Puna e parë kur arrita, ishte marrja e informacionit që më interesonte.Për fat, në vendin e ri kishte punë për mua kur binte shi dhe ne mot të mirë. Qyteti në të cilin u vendosa, kishte më shumë se një bibliotekë, e njëkohësisht me mijra pemë që më dilnin e më tepronin për ditët me kohë të mirë. Menjëherë, fillova zanatin tim dhe në vendin e huaj. Në ditët me shi vizitoja bibliotekat dhe në ato me diell, mblidhja gjethe rrugëve. Një ditë, në një bibliotekë dhe një ditë në një tjetër. Një ditë mblidhja gjethe rrepesh, një ditë gjethe blirësh dhe kur isha shumë në humor, ndërsa bëja punë me gjethet, këndoja nën zë ndonjë këngë a recitoja poezi.

U njoha me rrepet e blirët e krejt qytetit dhe e gjeta vehten të lidhur me të gjithë. U njoha me të gjitha bibliotekat, dhe në finale e gjeta vehten të lidhur vetëm me njërën. Biblioteka ime e preferuar, u bë biblioteka në lagjen historike të atij qyteti. Arsyeja se pse u lidha kështu me atë bibliotekë, ishte e thjeshtë. Biblioteka në lagjen historike të qytetit, sillej me mua njësoj, si ishte sjellur biblioteka e qyetit tim të lindjes, në fëmijëri.Më donte shumë, aq shumë më donte, sa ishte e pamundur që njeriu të mos dashurohej me të. Aq shume u lidha me të, sa nuk vonoi, erdhi një kohë kur tashmë, shkoja në bibliotekë ditë për ditë; jo vetëm kur binte shi. Me një fjalë, po e kuptoni dhe ju se braktisa punën, dmth nuk mblidhja gjethe më rrugëve kur bënte kohë me diell. Tashmë ditët e mija kishin kuptim, vetëm kur i kaloja në bibliotekë.

Une e mora si më erdhi, në mënyrën më natyrale ndryshimin e qendrimit tim, pa e bluar këtë gjë në mendje. Unë kështu sillesha gjithmonë, dhe e dija mirë se krejt faji, ishte i mungesave të mija llogjike. Po kujt i bëhej vonë për gjëra të tilla? Shihja që të tjerëve nuk ua tërhiqja vemendjen aspak, e po kështu as te tjerit më ngacmonin mua – edhe se kjo gjë nuk ndodhte aspak për reciprocitet – të kuptohemi.

Për mua, ka rendësi të gjendem mirë dhe në djall shkofshin arësyet se pse gjendem kështu.Unë nuk jam nga ajo raca e zgjuar e njerzeve, që më parë se ta prekin jetën duan ta peshojnë me mendje e me intelekt. Kjo gjë mua përherë më është dukur punë e ngatërruar, tani akoma më tepër, sepse dhe nuk më intereson hiç.

Tashmë më duhet të fol hapur, shumë më hapur me juve, ndryshe, unë ngel me peng në zemër, e nga ana tjetër, askush më kupton në thelb. Praktikisht, në bibliotekën e lagjes historike të qytetit të huaj, provoja një ereksion të jashtëzakonshëm. Ishte rasti i dytë në jetën time që përjetoja një fenomen të tillë, kur ereksioni bëhej qendra ime gravitacionale. Në rastin e parë, e kisha injoruar ereksionin tim fantastik. Me saktë, duhet të pranoj se kisha tentuar ta fshihja atë, dhe fshehjen e ereksionit tim e kisha realizuar veçse përgjysëm. Me një fjalë ja kisha fshehur botës dhe bërë mit vehtes. Dhe kështu, ereksioni im i parë, ishte bërë apendiks i qënies time, dhe faktori kryesor në shfaqjen e sindromit personal.

Ereksioni im kur gjendesha ne bibliotekë, ishte i papërmbajtur. Mjaftonte të prekja banakun që më ndante nga bibliotekarja, dhe unë provoja orgazmë origjinale. Aty, ngjitur me banakun, vetëm aty, unë arrija kompromisin e plotë me vehten dhe botën. Vetëm aty kuptoja thelbin e dashurisë dhe të vdekjes. Aty përqafuar me banakun, unë njoha në thelb se ç’ ishte orgazma e vërtetë. Në orgazmën time në bibliotekë, nuk kishte dy persona, nuk kishte as edhe një person dhe një botë e reduktuar në një krevat të madh, madje nuk eksistoja as dhe unë, madje nuk bëja as pervojë, sepse unë nuk provoja asgjë tjetër veçse nje boshatisje të plotë dhe nga gjëja më për zemër qe mbaja përherë me vehte: gjysmakërinë time.

Bibliotekarja, ishte më shumë se e bukur. Me shumë se e hijëshme, tepër më sensuale se sa vetë ndjenja. Ishte një femër art. Ose, ose, ishte miti im për femrën. Nuk mund të përshkruaj trupin, fytyrën, flokët, vështrimin a thonjtë e saj. Nuk mundem thjesht, se kur isha në praninë e saj, gjeja krejt përsosmerine e femrave te rruzullit, në të, pikturuar nga më mjeshtri i piktorëve të të gjithë epokave.

Gjithçka te unë ishte në tension. Një tension special, ku mendja e arësyeja nuk guxonin të futnin hundët. Një tension ku trupi ishte i lirë. Fiziku im, ishte vetë zot e vete shkop. Trupi im ishte kthyer në një vorbull përroi alpin, që përpin si i shkalluar gjithçka i del para. Nga ana tjetër, nuk mund të mos vija re, se si mendja e arësyeja hapeshin e mbylleshin si derë e rëndë burgu, rreth e rrotull trupit tim. Përvoja ime në bibliotekë, tashmë ishte bërë gjë e shëmtuar për mendjen time, e papërballueshme për standartet e saj, që shkofshin në djall. Kuptoja qartë që mendja ime, donte ta lidhte e ta rraste brenda trupin tim, por nuk arrinte dot të gjente një polic të përshtatshëm për ta bërë këtë punë.

Historia ime në bibliotekë, sa vinte e ngjeshej, sa vinte e bëhej më intensive. Erdhi një ditë dhe realiteti im, u bë i qartë dhe për bibliotekaren yll. Tashmë nuk ishte gjë e fshehtë, dhe më qorri i të verbërve shihte te mua një monument të gjallë erotik.

“Io non sapevo che esiste l’angelo del Piacere: Che paura di toccare! E vero o illusione!”(*).

Kur bibliotekarja shqiptoi këtë frazë, apendiksi i ereksionit të parë u bë i gjallë dhe e gjeti vehten të binjakezuar, me ereksionin e dytë.

Të nesermen isha para bibliotekës time, një orë më parë se ajo te hapej. Isha aty duke pritur, por në fakt diçka nuk po shkonte. Patjetër duhet të isha para bibliotekës, sepse dhe pa sy të ngelja, gjithë rrugët tashmë, perveçse atje, nuk më çonin në tjetër vend. Për dreq, atë mëngjes nuk ishte kështu. Nuk po e gjeja vehten aty ku duhej të isha, për faktin e thjeshtë, se biblioteka ime, nuk ishte më në vendin e saj të përhershëm. Gjithë ndërtesat e tjera afër saj, ngjitur me të e përballë ishin aty, nuk kishin lëvizur. Vetëm biblioteka ime nuk ishte më. Nga kishte avulluar?

Biblioteka mungonte.

Ndala njeriun e parë që kaloi andej dhe e pyeta për hallin tim. Kalimtari ngriti supet, ndërsa picërronte ca sytë. Nuk po më pëlqente dhe fytyra e tij, sidomos kur vura re se po më vështronte dhe ca me dyshim.

“ Këtu nuk ka bibliotekë”, tha. “ Këtu nuk ka patur kurrë bibliotekë“.

Njëherë desha ti çirresha në surrat, bile më tëj ti fusja nje flakurimë turinjëve, por shpejt u ndala.Nuk i bërtita, nuk e kundërshtova, dhe veprova kështu thjesht se i dhashë të drejtë: ai nuk e njihte realitetin tim. Pyeta dhe jo pak kalimtarë të tjerë, dhe të gjithë ishin me një tezë, kur kembengulnin në përgjigjen e tyre: “ Këtu nuk ka patur kurrë bibliotekë”.

Unë, dhe sot e kësaj dite, vazhdoj të kembengul në realitetin tim. Akoma jam në kërkim të tij. Kur bën kohë e mirë dhe bie shi. Ju betohem që do ta gjej bibliotekën time të preferuar.

Në mos e gjetsha do ta ringrej nga themelet.

 

* Ital. “Nuk e dija se ka dhe një engjëll qejfi. Kam frikë ta prek! Jam në vete a kam lajthitur„

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s