Poezi nga Vaso Papaj

 

Vaso papaj

Poezi nga Vaso Papaj

 

 

 

Zonjushë e përjetshme
(Musine Kokalarit dhe jo vetëm)

 

Vetëm nga një fjalë e jotja
Ndjej pavlefshmërinë time, mike.
Se je befasia e vendit tim,
Ngjan me një perrì antike.
Dhe me tënden mençuri, pyes:
Përse zemrën dot s’ta shembën,
Kur vlerësoje ligjin e frymëmarrjes,
Për të shkruar fjalën liri,
kurrë s’të trembën?

Pak fjalë të tuat
Dhe më bëhet sikur jetoj një përrallë.
Bota më zbulon motivin e saj rastësor,
Magjinë e pashpjegueshme të të qenit i gjallë.
Kur fole, shkrove
Dhe sfilonin buzëqeshjet
Mes dhëmbëve të bukur,
Zonjushë e përjetshme, më mbete pranë
Duke ëndërruar me sytë pa lot.
Dinjiteti i kishte shkundur.

Si jehonë më arrijnë fjalët e tua.
Më sjellin Koloseun e mbijetesës:
Të rrosh a mos të rrosh dhe si?!
Shtëpinë e dijes “La Sapienza”*.
E vetmja, e jotja dashuri…

Dhe shëtitoren e Rrëshenit,
Ku askush veç vrundullit të erës
Rrotull nuk të gjindej.
Kalldrëmet e qytetit jugor,
Ku përjetësia me vdekje lindej.

Edhe një rresht tëndin…
Pres që ligjërata të mbarojë
Dhe gëzimi për të jetuar të më rrëmbejë
E gjer në pambarim të më dërgojë.
Vetëm një fjalë e jotja
Dhe mësoj se ndodhemi në histori
Si një çrregullsi e shtrënguar fort te kujtimi,
Për të mësuar mirë,
Se ç’do të thotë, për njeriun, mundimi.

Përsëri, vetëm një fjalë e jotja
Dhe më zhvishet nga retë mbrëmja.
Është mrekulli, që ne jemi akoma
Dhe ti, shpresoj më në fund,
Të kesh shpëtuar, atje, përtej, nga ftoma.
Dhe vazhdoj të lexoj
Magjitë e fatit, absurditetet e kohës,
Mes telave me gjemba
Dhe telave të një çiftelie.
Dhe hamendësohem,
Nëse e kemi kapur ëndrrën tënde të hershne
Për një grimë të vërtetë lirie.
Ndaj, do të të thoja, Zonjushë e përjetshme,
Se do të vazhdoj t’i ndjej rrahjet e zemrës tënde
Brenda simes edhe më të thekshme.

 

 

 

Po u pamë!?

 

Ndonjëherë dhe po u pamë,
As shëndet nuk do të themi,
Por mes turmës, siç u ndamë,
Ndoshta lot në sy do t’kemi.

Dhe po e thirra tëndin emër,
Do t’ma hedhësh fshehtë vështrimin.
Do t’bëj “tak” e jotja zemër,
Ndoshta ëndërron dhe kthimin.

Ja, qëlloi, në trotuar…
Ndala frymën dhe të prita
Dhe pa folur, pa u qarë,
Ndoshta sytë i thanë të gjitha.

E po m’pyete, si po shkoj,…
Do të t’them, s’di të gënjej,
Do t’mundohem të t’harroj,
Veç harresën s’mund ta blej.

 

 

 

Valixhja e vjetër

 

Të shikoj valixhe e vjetër.
Dru me vrima, krimba shpuar.
Je kujtim nga një kohë tjetër,
Kur im atë qe i dënuar.

Ç’të kujtoj më parë, moj mike!?
Gjithmonë gati në korridor.
Herë më erdhe, herë më ike.
Jeta jonë një fat mizor.

Burg i mbyllur tek qelia,
Ndaj për mua ke kaq vlerë.
Brenda më kish mbetë rinia.
Bëj t’a nxjerr e nuk e nxjerr.

Brenda teje flinin ëndrra,
Ngatërruar bukë e gjellë.
As u ndala as u trëmba.
Burg më burg i kam përcjellë.

Nuk të flas valixhe e rrjepur.
Nuk ke veshë e nuk ke gojë.
Si relike më ke mbetur.
Dua vite të t’zbuloj.

Hap e mbyll, gjithnjë pas fatit,
Rroba burgu, mall dhe lot,
Të mungon kostumi i Gabit*,
Shkoi me atin tim n’atë botë.

 

*Gabi – Tregu i shitjes së rrobave të përdorura.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s