VETMI E DYZUAR / Poezi nga Delo Isufi

delo isufi

Poezi nga Delo Isufi

 

 

VETMI E DYZUAR

 

E humba atë që doja shumë,
Atë që s’rrija dot pa e parë,
Erdhën prap netët pa gjumë,
Dhe malli erdhi më i marrë.

E ç’nuk u shtuan për një vit,
Moshë e borë përmbi flokë,
Kurrë s’e prisja që një ditë,
Të rrija vetëm siç rri sot.

Te stol’i vjetër në lulishte,
Ku gjethet binin aq shumë,
Sot vijnë si me mëdyshje,
Porsi zogjtë në furtune.

Unë të pres i përmalluar,
Ndoshta ti s’do vish kurrë,
Të pres në vetmi i dyzuar,
Ashtu siç të prisja dikur.

 

Delo Isufi, 1966, botuar ne librin “Magjia e Syve”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s