Poezi nga Dritan Loni Llogone

 

Dritan Loni Llogone

Poezi nga Dritan Loni Llogone

 

 

FUNDËSI PA FUND

 

Mësova se fundësia është e pafund ,
Si rreze e vazhdueshme që përshkon gjithësin .
Dhe Ti ,ashtu pa ndalshëm dashurin tënde përkund ,
Që nga ajo mbrëmje ,kur preka të parën herë jetësin .

Por uji s’u ndal kurrë të lagi brigje ,
Vazhdimësia e jetës mbi tokë,Ti je !
Përball teje u përkulën dhe të natyrës ligje ,
Shuhen zjarre ,thuren pafundësi ëndërrash nën yje .

Oh ,atë përqafimin motëror ,s’mund ta harroj ,
Si gërvishtjet shekullore ,lënë të thellën e tyre gjurmë .
Ato u krijuan për shpirtin mburoj ,
Gërvishtin kujtesën , pa zhurmë , pa bujë !

 

 

 

GRAMATIK E PAGABUESHME

 

Plot gjallëri si natyra ,horizonti i vështrimit ,
Jo më pak i kristaltë dhe e tyre thellësi .
S’mundë të jenë kurr gjuha e gabimit ,
Ata sy ,janë frazat më perfekte edhe së një e tërë gjuhësi !

 

 

 

NJË MBRËMJE

 

Nuk kisha harruar asnjë dhimbje ,
Të gjitha i mblodha tufë ,
Në një shuplak .

Tutje bëra dhe çdo bindje ,
Doja atë mbrëmje me kujtimet ,
Të ndizja një të madhë ,të shpirtit flak.

Mbaja aq dashuri që në lindje ,
Lëmshë që më digjte çdo qelizë ,
Ndaj ky zjarr ,s’ka si të ishte i pashkak !

Le të digjet edhe nëpër agime,
Dhe ditën t’më ndriçoj si asnjëherë ,
Le të digjen sëbashku me të dhe të miat ëndërrime .

Jeta është aq e shkurtër për aluzionime !

 

 

 

REFLEKSION NJERËZOR

 

Do ndonjëherë të ikësh me erën ,
Tej padukshmëris të fshihesh në vetmi .
Ikur largë, ti mbyllësh botës dhe derën ,
Jetuar pak çaste ,pa kujtime të monstruozit njeri .

Do ndonjëherë të thërmohesh në njëmijë copëra ,
Të dhurosh njëherësh ,njëmijë dashuri .
Me duart gjigante të mbështjellësh gjithë botën ,
Pa patur në shpirt aspak ligësi .

 

 

 

VRASJA E KOHËS

 

Është e trishtë kur humbjen kupton ,
Rrënjët përtej kohës ajo thellë i ka .
Ndodhë të jeni pjesa, që kohës i mungon ,
Më tej keqardhja mbulon tek ty gjithçka .

Nuk largohet lehtë dhimbja e kohës ,
Jetoje me kujdes ,çdo segment të sajë .
Vrasim tek ajo çdo çast mirënjohës ,
Dhe vdesim me humbjen dhe vdesim plotë fajë.

 

 

 

PAK DËSHIRË

 

Sa lehtë u shtir ,mundëte t’më gëzonte ,
Miqësin me dhunë askujt s’dëshirova ti marr .
Pak dëshirë i kërkova,diçka t’më lumturonte ,
Shumë nga e imja do ti dhuroja ,sa të ndizte një jetë me zjarr.

 

TË GJITHA GRAVE – Poezi nga Alda MERINI / Përktheu në shqip Maks Rakipaj

 
Poezi nga Alda MERINI

 

 

TË GJITHA GRAVE

 

Grua, e brishtë a e bëshme, zanafillë e parajsës,
je fara e fajit
edhe në sytë e Zotit,
megjithë luftërat e tua të shenjta
për emancipim.
E shqyen bukurinë tënde
dhe veç një skelet bukurie mbeti,
që ende hakmarrje këlthet
dhe veç ti ja del
ende të qash.
Pastaj drejtohesh dhe sheh bijtë e tu,
kthehesh dhe pa fjalë mbetesh,
dhe e mrekulluar hesht
dhe atëhere, e madhe bëhesh, sa Toka
dhe me zë të lartë ja merr këngës tënde të dashurisë.

© Maksim Rakipaj

 

 

Maks Rakipaj

Përktheu në shqip Maks Rakipaj

 

Poesie di Anna Costa

Poesie di Anna Costa     BOTTO D’ESTASI   La notte colora i tetti di viola una luce in tanta oscurità predicasse la primavera in Marzo arzigogolasse ondate di sensazioni. All’alba della vita il respiro assopito nelle lenzuola odorava ancora … Continue reading