Informacion i shkurtër për romanin dhe skenarin për film artistik me metrazh të gjatë, me titullin “Fajin e kishte Shopeni“ ( Ose: POLAKJA”) i autorit Xhevat Mustafa.

 

kopertina-20-11-2015_001

 

Informacion i shkurtër për romanin dhe skenarin për film artistik me metrazh të gjatë, me titullin  “Fajin e kishte Shopeni“   ( Ose: POLAKJA”)  i autorit Xhevat Mustafa.

 

Romani”POLAKJA” dhe skenari përgatitur mbi bazën e tij, me titullin “Fajin e kishte Shopeni”, shkruar nga Xhevat Mustafa, kanë  si subjekt dy histori dashurie, që  kanë nisur në fund të viteve 50-të të shekullit 20 dhe që kanë pasur fund të  keq në vitet e para të viteve 60-të.

Ai është ndërtuar mbi dy linja, me episode që ndërthuren, duke mbajtur lart nivelet e dramaticitetit, të emocioneve dhe të interesit për lexuesit dhe duke përçuar mesazhe sa tronditëse nga e kaluara, aq edhe aktuale për të sotmen dhe të ardhmen, për Shqipërinë dhe Poloninë. Konceptimi dhe përpunimi në nivel të kënaqshëm artistik i ka bërë disa personazhe si Jadwiga, Anna, Andoni, Jani, Qemal Hanxhari të individualizueshëm dhe të besueshëm si karaktere.

 

Linja e parë:

 

Anna, mësuese në një nga shkollat e mesme të Gdanskut, në Poloni,  e martuar para rreth 2 vjetësh me Marek Jokulovskin, muzikant dhe anëtar i një grupi muzikor të njohur, njihet me Andon Jazen, nga Shqipëria, student i vitit të fundit në Akademinë e Flotës Tregtare. Studenti shqiptar dashurohet qysh në takimin e parë me nusen e bukur polake dhe pas pak ditësh guxon t’ia shprehë asaj dashurinë. Anna e pret me befasi e kundërshtime dhe nuk i përgjigjet propozimit të tij. Shqiptari këmbëngul, duke shfrytëzuar edhe faktin se Marek e linte vetëm Annën kur shkonte shpesh me grupin e tij në turne në qytete të tjera. Pas një peridhë kohe kundërshtimi i Annës fillon të dobësohet. Pas një dilemë të fortë një natë ajo pranon flirtin e parë me Andonin. Më vonë ndodhin edhe disa takime të tjera të fshehta. Pas 3 muajsh Anna kupton se ka mbetur shtatzanë dhe se fëmija i ardhshëm është i studentit nga Shqipëria. Kështu Anna duhet t’ua mbajë të fshehtë atësinë e fëmijës edhe burrit polak, edhe të dashurit shqiptar. Andoni niset me një anije të madhe peshkimi në një udhëtim nëpër dete dhe oqeane, që zgjat 9- 10 muaj. Kur kthehet ai e takon Annën me djalin 3-4 muajsh.

Por një mesnatë Feliks sëmuret rëndë dhe ka nevojë për transfusion gjaku. Grupi i gjakut të Annës përputhet, por i Marekut jo. Anna i kërkon gjak Andonit. Ky pranon menjeherë dhe kupton të vërtetën. Por ai nuk ka shumë kohë të qëndrojë pranë djalit, sepse pas keqësimit të marrëdhënieve politike mes Polonisë dhe Shqipërisë, Andoni dhe të gjithë studentët dhe specialistët shqiptarë, me urdhër të prerë nga Qeveria e Tiranës, duhet të kthehen në Shqipëri. Andoni merr me vete disa fotografi, ku ka dalë me Annën dhe Feliksin e vogël si dhe disa letra, që i ka dërguar Annës gjatë muajve kur ishte në udhëtim me anije dhe disa letra- përgjigje të saj. Anna dhe Andoni ndahen përgjithmonë dhe pas vitit 1963 letrat e Andonit për Annën nuk nisen më, sepse bllokohen në postat e Shqipërisë.

Më 1965 Andoni martohet dhe krijon familje me Lizën, një vajzë shqiptare. Nga martesa e tyre lindin dy djem dhe një vajzë, të cilës Andoni i vë emrin Ana. Andoni nuk ia tregon asnjerit historinë e lidhjes së tij me Annën polake dhe se bashkë kanë një djalë. Më 1974 Andoni shkon me një anije tregtare shqiptare në Gdansk. Dëshiron t’i takojë Annën dhe Feliksin. Por, sipas rregullit të ekuipazheve shqiptare, asnjeri nuk mund të dilte i vetëm nëpër qytet. Në çdo rast marinarët duhet të ishin në grupe, mes të cilëve do të ishte edhe një njeri i Sigurimit Sekret. Andoni arrin t’i shohë dhe fotografojë nga larg, duke u tronditur shumë që nuk e shfrytëzoi këtë rast apo shans, të fundit.

Vetëm pak orë para vdekjes, më 2008,  ai ia tregon këtë të vërtetë vajzës së tij, Anës, tani rreth 43 vjeçe. Ana çuditet dhe i premton babait se do të bëjë gjithçka për ta gjetur vëllain në Poloni. Pas varrimit të babait ajo nis kërkimin e Feliksit nëpërmjet internetit. I duhen disa muaj, sepse janë 350 vetë me të njejtin emër dhe mbiemër në të gjithë Poloninë dhe 125 në Gdansk. Anna kërkon ndihmë edhe nga Ambasada e Shqipërisë në Varshavë dhe nga kisha katolike, në lagjen ku ka jetuar familja Marek, Anna dhe Feliks Jokulovski. Kur Ana arrin të lidhet me Feliksin, ky e pret me befasi dhe kundërshtim të fortë historinë që i tregon ajo. Pas disa ditësh Ana i dërgon me attach disa fotografi dhe letra të skanuara. Kur shikon vetveten, fëmijë 1-2 vjeç mes nënës së vet dhe Andonit, Feliksi tronditet dhe reagon ashpër ndaj s’ëmës, Annës. Ajo i lutet që ky sekret të mbetet mes saj dhe atij, që të mos ia tregojnë Marekut, që kishte pësuar infarkt miokardi para 3 muajsh. Feliksi e ka të vështirë ta pranojë mëkatin e nënës dhe mungesën e sinqeritetit të saj. Një natë Anna nuk i përballon sjelljen dhe fjalët e të birit dhe pi një kuti me tablet për gjumë. Gjatë rrugës për në spital, kur janë akoma në autoambulancë, bie zilja e telefonit mobil të Feliksit. Ana nga Shqipëria e pyet për fotot e reja të skanuara, që i ka dërguar paradite. Feliks i përgjigjet se nuk mund të flasin në ato çaste dhe se mund të rikomunikojnë pas disa ditësh, duke lënë kështu të hapur mundësinë e takimit mes tyre në Poloni ose Shqipëri.

 

Linja  e dytë.   

 

Vajza 25 vjeçare polake Jadwiga Pawlak më 1960, e diplomuar për piano, martohet   me inxhinierin shqiptar, të sapo diplomuar në Universitetin e Varshavës, Jani Kruja. Më 1961 ata vendosin dhe kthehen për të jetuar në Shqipëri, në qytetin e Durrësit. Më 1964, kur Jadwiga ishte shtatzanë, në muajin e tretë, urdhërohet nga autoritetet e Policisë që të largohet brenda një muaji nga Shqipëria, duke u divorcuar kështu pa dëshirë edhe nga burri i saj, Jani Kruja. Oficeri i Sigurimit Sekret, Qemal Hanxhari, që u komunikoi këtë vendim dëshiron edhe që Jadwiga të pranojë të bëhet bashkëpunëtore e Sigurimit Sekret dhe dashnore e tij, me premtimin që mund t’ia rishikonte ose anullonte vendimin për dëbimin e saj nga Shqipëria. Jadwiga përjeton një dramë dhe stres të fortë gjatë atyre ditëve, nga dilema nëse duhet të ruante nderin dhe dinjitetin apo të pranonte ofertat e pista të oficerit të Sigurimit Sekret. Në fillim nuk ia tregon Janit, por pastaj detyrohet t’i thotë gjithçka. Të dy tronditen shumë dhe jetojnë ditë me tension dhe depresion të madh. Pas dy javësh Jadwiga arrestohet nga policia sekrete e Shqipërisë. Po atë ditë arrestojnë edhe Janin.

Jadwigën e akuzojnë për spiunazh. E trajtojnë kafshërisht në periudhën e hetuesisë dhe të burgimit, e përdhunojnë disa herë, deri sa i shkaktojnë abort. Nga torturat dhe fyrjet çnjerëzore, nga depresioni sidomos pas humbjes së fëmijës, kur ishte shtatzanë në muajin e tretë, nga ilaçet e fortë që i jepnin në burg, Jadwiga pëson krizë të rëndë nervore dhe kalon në një spital psikiatrik, ku qëndron rreth 5 vjet. Pasi përmirësohet dhe ka përfunduar dënimin Jadwiga ribashkohet për një kohë të shkurtër me Janin. Në ditën e daljes nga spitali  Jadwiga merr urdhërin se  duhet të kthehet brenda tri ditëve në Poloni, si person non grata në Shqipëri. Ndarja nga Jani është shumë dramatike për të dy. Jadwiga kthehet në atdhe dhe pas rreth në viti merr lajmin e hidhur për vdekjen e Janit nga tuberkolozi.

Më 1996, 4 vjet pas shembjes së komunizmit në Shqipëri, Jadwiga shkon në Shqipëri për tri ditë, për të bërë homazh tek varri i Janit, në varrezat e qytetit të Durrësit. Në një hotel ajo takohet me Qemal Hanxharin, njeriun që e ka arrestuar, përdhunuar dhe i ka shkatërruar martesën dhe familjen. Takimi me këtë njeri e trondit dhe zhgënjen shumë. Ia shpreh hapur neverinë dhe përbuzjen, ndërsa ai nuk shpreh as pendesë dhe as ndjesë për krimet e shumta që ka bërë. Shoferi i taksisë e ndihmon të blejë një revolver dhe e nxit të hakmerret me armë kundër ish oficerit të Sigurimit Sekret. Pas një dileme Jadwiga vendos ta kryej këtë akt. Por kur ndodhet në hotelin e tij dhe bëhet gati ta qëllojë, drejt ish oficerit vrapon një vajzë 6-7 vjeç, shumë e bukur. Ajo përqafohet me gjyshin, duke i thënë me përkëdheli: „Gjyshi im. Ti je gjyshi më i mirë në botë“. Jadwiga nuk mund të qëllojë, largohet drejt detit dhe e hedh revolen larg e thellë në det.

 

 

Jehonë në media, informacione dhe recensione:

 

Nacional,        29.11.2015

Top Channel,  13.12.2015

Gazeta 55,      07.02.2016

Telegraf,         15.02.2016

 

 

Brief information about the screenplay for a long featured film, titled “It was Chopin’s fault”(Or: “Polish women”)

 

The Scenario of ““It was Chopin’s fault”, written by Xhevat Mustafa, according to his novel with the  title “POLAKJA” ( “Polish women”), addresses two love stories, which started at the end of the ’50s and had a bad ending in the beginning of the ’60s.

 

First line

 

Line One: Anna, a teacher at a secondary school of Gdansk in Poland, married two years ago with Marek Jokulovski, a musician and a member of a popular musical group, got in touch with Anthony Jaze, from Albania, a student of the last year in the Commercial Fleet Academy. The Albanian student fell in love at their first meeting and dared to express his love within the few next days. Anna received it with a big surprise but did not react immediately to his proposal. Anthony insists, taking advantage of the fact that Anna was left alone by Marek when he used to go with his band on tour to the other cities. After a period of time Anna’s refusals begin to weaken and she faces a strong dilemma. One night, she accepts the first flirt with Anthony. Then, they started dating for several other times. After three months, Anna realized that she was pregnant by the Albanian student. She decided to keep the secret of the paternity of the expected child to both, the Polish husband and the Albanian boyfriend. Anthony departed with a large fishing boat on a journey through the seas and oceans, which lasted about ten months. When he returned and met Anna, her born child, Felix, was about four months old.

But a midnight, Felix got severely sick and needed a blood transfusion. Anna blood group matches, but Marek’ s does not. Anna asks Anthony to offer his blood. He immediately accepts and understands the truth. But he had little time to stay close to his son, because after the deterioration of political relations between Poland and Albania, Anthony and all the Albanian students and professionals, under the firm order of the Albanian Government, had to return to their homeland. Anthony brought with him some photos taken of him, Anna and Felix and some letters sent to Anna and the latter’s response letters during the period when he was traveling by boat. Anna and Anthony lost their connection soon after 1963 because they could not exchange letters because of the Albanian regime restrictions.

 

In 1965, Anthony got married with Lisa, an Albanian girl. Their marriage brought to life two sons and a daughter, Ana. Anthony did not reveal his story of the relationship with the Polish woman and the fact that they had a son together.

In March 1974 Anthony ran with an Albanian commercial ship in Gdansk. He wanted to meet Anne and Felix. But, according to the rules of Albanian crews, no one could go out alone through the city. In almost all the cases sailors had to be in groups, accompanied as well by a Secret Security man. Anthony managed to see and photograph them from a distance, being shocked that he did not take the last opportunity or chance to meet them.

Just before his death, he reveals the story to his daughter, Ana, now about 40 years old. Ana got surprised and promised she would do everything to find his brother in Poland. After her father’s death she started to look for her brother, Felix, through the internet. In the beginning, she found out that there were 350 people with the same name and surname in the whole Poland and 125 of them in Gdansk. Anna asked help from the Albanian Embassy in Warsaw and the Catholic Church in the neighborhood where the Marek’s family used to live: Anna and Felix Jokulovski.

After several months Ana managed to get in touch with Felix. He received with great surprise and strong negative reaction the story told by Ana. A few days later, Ana sent him via e-mail some scanned photos and letters. When Felix noticed himself as a child about two years old together with Anna and Anthony, he was shocked and reacted harshly to his mother. She begged him to keep this story secret not to tell Marek, who had suffered myocardial infarction three months ago. Felix found it difficult to accept the sin of his mother and lack of her sincerity. One night, Anna could not afford anymore the behavior and verbal reactions of his son and swallowed a box of tablets. Marek reached Anna when the drugs had just begun to make effect. He also notified Felix and both took Anna urgently to hospital. On the way to the hospital, Felix’s cell phone rang. It was Ana from Albania. She asked if he had received the scanned photos sent in the morning. Felix answered that he could not speak at the moment, because something serious and unexpected had happened and that they could communicate after few days, leaving open the possibility of their meeting in Poland or Albania.

 

Second line

 

In 1960 the 25 year old Polish girl Jadwiga Pawlak graduated in piano, got married to the Albanian engineer, Jani Kruja  just graduated in the University of Gdansk. In 1961 they decided to turn back and live in Durres, Albania.

In 1964, when Jadwiga was in the third month of pregnancy she was ordered by the Police authorities to leave Albania within a month, being so unwillingly divorced from her husband, Mr Kruja. The Secret Security officer who communicated this decision also wants to make Jadwiga complicit and his lover, promising that he might review or cancel the decision to expel her from Albania. Jadwiga experiences a strong drama and stress in those days, from the dilemma of whether to preserve the honor and dignity or to accept the dirty offers of the Secret Security officer. At first she did not tell Jani, but then she was forced to tell him everything. Both got shocked a lot and lived days with great tension and depression. After two weeks Jadwiga was arrested by the Albanian secret police, soon after a meeting with the Deputy Ambassador of Poland in Tirana, who was shown the concern and was asked for help.

The Albanian authorities accused her for espionage. Jadwiga was barbarously tortured during the investigation and imprisonment, raped several times, causing abortion and severe nervous breakdown. Then she was transferred from prison to the Neuropsychiatric hospital in Tirana, where she stayed for about 5 years, treated with great doses of tranquillizer with collateral effects.

In prison they understand better that Albania, a paradise of extraordinary natural beauty, is transformed by the communist regime in a terrestrial hell. Due to inhuman tortures and cruel insults, from depression after losing a child because of the strong medicines that were given to her when she was in the third month of pregnancy Jadwiga underwent severe nervous breakdown and was sent in a psychiatric hospital, where she stayed for about 5 years .

On the day she was out from the hospital, Jadwiga took the order to leave Albania and return to Poland within three days, being a non grata person in Albania. The separation from Jani was very dramatic for both. Jani was destroyed spiritually and physically by consuming large quantities of strong alcoholic drinks and by tuberculosis disease that was progressing. After about a year Jadwiga took the bitter news of Jani’s death of tuberculosis. In 1996, four years after the collapse of communism in Albania, Jadwiga went to Albania for three days, to make homage to the tomb of Jani, in the cemetery of Durres city.

In a hotel she met the man who had arrested, raped and destroyed her marriage and her family. The meeting with this man caused her shock and great disappointment. She openly expressed him disdain and contempt while he showed no remorse or regret for the many crimes he had committed.

The taxi driver helped her to buy a revolver and urged her to take revenge against the former Secret Security officer. After a dilemma Jadwiga decides to perform this act. But when she was in his hotel and got ready to shoot to the former officer there appeared a 6-7 year old beautiful girl running. She hugged his grandfather showing him affection: “My grandfather. You are the best grandfather in the world. “Jadwiga could not shoot. She left towards the sea and threw the gun away in its depths.

 

This scenario is very well translated into English from Pandora Teta and Gentiana Verleni, English professors at the State University of Tirana.

Just for information, this scenario is presented in the National Film Center in Albania and in Albanian Television, which is read and evaluated positively by the Albanian-known filmmaker Ylli Pepo, author of many films feature-length and serials.

The scenario could be the basis for a film feature-length and TV film with 8- 10 series.

 

Xhevat Mustafa, the author of the screenplay.

Mob: 00355 69 5111089

Tel: 00355 66 57 40 404

E-mail: xh.mustafa@hotmail.com

 

 

 

 

Fragmenti 1 nga romani “Polakja”

 

Taksisti frenoi para një pallati të ri shumë katesh dhe nga jashtë me arkitekturë dhe pamje moderne, përforcuar edhe nga reklamat e shumta. Taksisti nxitoi t’i hapte derën dhe pastaj të nxirrte valixhen e Jadwigës. E mori valixhen dhe u nis me hapa të shpejt drejt hyrjes së hotelit. Ia dorëzoi tek sporteli. Jadwiga nxori nga kuleta një kartëmonedhë prej 20 dollarë dhe e falënderoi taksistin në shqip.

– Unë po ju pres këtu deri sa të futeni në dhomë! – i tha ai. Ndoshta…nuk ju pëlqen ky hotel?

Jadwiga nuk i tha as “po” dhe as “jo”, vetëm i buzëqeshi, gjest që taksisti e interpretoi si pohim. Në sportel nuk kishte recepsionist. Jadwiga u kthye me vështrim nga salla e Barit në katin e parë, mbushur me tavolina e kolltukë luksozë e të kushtueshme. Në të gjithë pajisjet e saj mbizotëronte ngjyra rozë. Befas vështrimi i saj ngeci dhe ngriu mbi fytyrën e një burri, rreth 70 vjeç, që gjithashtu po e shikonte me vëmendje. Ky foli me burrin tjetër, ulur në të njëjtën tavolinë, me gota uiski përpara. Edhe tjetri e nguli vështrimin tek Jadwiga. Truri i saj nisi të çfletonte me shpejtësi dhe fort dosjen e kujtimeve. Po, i kishte ngulitur fort ato katër sy dhe ato dy fytyra. Iu kujtuan shpejt dhe pa mëdyshje. Fytyrën e të dytit e kishte krahasuar, qysh kur e kishte shikuar për herën e parë, me ato fytyra të njerëzve të vegjël, që bëjnë fëmijët me borë apo me plastelinë.

– Mirëserdhe, zonja…polake…zonja Jad…wiga në hotelin tim…!- iu drejtua burri i parë, që ishte ngritur dhe i ishte afruar. Qemal Hanxhari ishte mplakur ndjeshëm në fytyrë dhe trup, por jo aq sa ajo të mos dallonte ato tipare të tij, që nuk mund t’i harronte kurrë, buzëqeshjen e shtirur dhe tinëzare, vështrimin e egër, deri në kafshëri. Mbi të gjitha, ajo nuk mund të harronte asnjë nga të ligat, që i kishte shkaktuar ai.

– Besoj se ju kujtohem mirë tani? – e pyeti Qemali.

– Po, mu kujtove shumë mirë, sepse nuk të kam harruar dhe nuk do të të harroj deri sa jem gjallë! Ti je ai Qemal Hanxhari i tmerrshëm apo…kriminel!– iu përgjigj Jadwiga, duke i përforcuar fjalët me vështrim shigjetues dhe flakërues njëherazi. Në të vërtetë, sa herë ia kishte sjellë kujtesa, e kishte mallkuar me gjithë shpirt, që të binin mbi të rrufetë ndëshkuese të Perëndisë.  Kur ishte nisur nga Varshava për në Tiranë, kishte menduar me kënaqësi se ky njeri duhej të ishte në një burg, i dënuar për krimet, që kishte bërë gjatë periudhës së diktaturës komuniste. Jo për hakmarrje personale, sepse ishte e bindur që ajo nuk kishte qenë e para dhe e fundit viktimë e tij. Por, Qemal Hanxhari, deri sa ishte i lirë ,  nuk ishte ndëshkuar as nga shteti mbi tokë dhe as nga Zoti në qiell. Pamja dhe sjellja e tij shprehnin se gjatë viteve të demokracisë duhej të kishte humbur pak ose aspak. Kjo i shkaktoi Jadwigës zhgënjim, pakënaqësi dhe zemërim. Të tria këto ndjesi e bënë t’ i dridheshin buzët dhe duart, edhe pse u mundua së tepërmi t’ia fshihte syve të tij.

Jadwiga po e priste gjithnjë e më me pak shpresë uljen e vështrimit të tij para të saj, një dridhje të lehtë të nervave të ballit dhe të mollëzave të faqeve, një të skuqur apo të zverdhur të lehtë të fytyrës së tij. Por, tek ai nuk u reflektua asnjë ndryshim i vogël apo i përciptë.

– Ma jepni valixhen se duhet të jetë e rëndë! – i tha ai, duke iu drejtuar me “ju” e me një buzëqeshje shumë afër ngërdheshjes, sikur të mos kishte dëgjuar asnjë fjalë dhe të mos kishte ndjerë asgjë nga vështrimet e saj mbushur me urrejtje e përbuzje. Ky është hoteli i tim biri…Është një nga biznesmenët më të mëdhenj në Shqipëri…pronar edhe i një hoteli po kaq të madh edhe në Tiranë…Është edhe deputet në Parlamentin e Shqipërisë…Tani për tani, partia jonë është në opozitë, por, besoj për pak muaj, do të rikthehemi në pushtet…

Jadwiga e tërhoqi me forcë valixhen, para se ta prekte dora e tij e majtë dhe u kthye nga dera, e ndezur nga një zemërim, që i shkaktoi dridhje të forta në të gjithë trupin, sikur të ishte nën veprimin e një rryme të fortë elektrike.

– Si ke sy e faqe të më dalësh përpara dhe të më flasësh sikur nuk ka ndodhur asgjë mes nesh? – shkreptiu Jadwiga, duke u munduar shumë të përmbante dënesjen, lotët e zemërimit dhe një shuk pështyme, për t’ia hedhur në fytyrë.

– Nuk është as vendi dhe as koha për debat…zonjë…!- i tha ai, me një buzëqeshje edhe më pështirosëse. Megjithatë, e ndjenj për detyrë që t’ju lutem se  duhet ta fiksoni mirë dhe përgjithmonë në mendje! Unë kam bërë vetëm detyrën time si zyrtar dhe si qytetar ndaj shtetit dhe vendit tim dhe ndaj partisë time. Ato më morën nga malet, ku isha bari dhe më bënë me shkollë dhe një kuadër me goxha pozita në rreth…

– Vërtetë nuk ndjen asnjë grime vrasjeje në ndërgjegje, asnjë pikë pendesë dhe shtyse, për të më kërkuar falje? As sa për të larë gojën? – i tha Jadwiga e tërbuar nga zemërimi për akullnajën në të gjithë pamjen, sjelljen dhe fjalët e tij. Në ato sekonda ajo po i përmbante me vështirësi edhe duart, që donin t’ia ngulnin thonjtë në fyt dhe pastaj, në të dy sytë e në gojë.

Ai qeshi fort dhe, pasi bëri një gjysmë rrotullimi të shpejtë, gjatë të cilit i shkeli syrin shokut të tij të vjetër, që qëndronte dhe i vështronte si idiot, iu përgjigj:

– Nuk e kam çuar asnjë herë ndërmend t’i lodh trurin dhe ndërgjegjen time me përrallat për pendesë dhe kërkim faljeje, të çdo forme. Por…po ju bëj një favor…Nëse do të merrni dhomë në hotelin tim do t’i them recepsionistit t’ ju marrë gjysmën e pagesës normale!

Jadwiga e rrëmbeu valixhen dhe doli gati me vrap nga ky hotel, duke u dridhur fort nga zemërimi. Fatmirësisht, taksisti e priste jashtë.

– Nuk di si do të reagoja po të kisha një revolver apo thikë me vete? – tha Jadviga, akoma e flakëruar nga zemërimi dhe urrejtja.

– Më mirë që nuk i kishe…- foli taksisti.

– Një herë mendova t’i ngulja thonjtë në fyt e të mos e lëshoja deri sa të ngordhte qeni…, por ndalova kur kujtova se ai është akoma i fortë fizikisht…- vazhdoi Jadwiga.

– Një ndëshkim të rëndë ia ka dhënë Zoti para një viti…I vrau djalin e dytë…Ishte një nga bosët e trafikut të drogës… E vrau një bandë rivale… La dy fëmijë të vegjël jetimë…një vajzë 6 vjeçe dhe një djalë as tre vjeç…

– Ashtu?! – pyeti Jadwiga me ftohtësi.

– Nuk pashë gëzim në fytyrën tënde? – i tha taksisti, që nuk ia ndante vështrimin nëpërmjet pasqyrës para tij, të kthyer aq sa të shikonte edhe faqen e saj të majtë.

– E urrej atë njeri sa nuk thuhet me fjalë, por jo deri aty sa ndëshkimet që meriton ai, të bien edhe mbi fëmijët, nipërit dhe mbesat e tij!- iu përgjigj Jadwiga me sinqeritet dhe me një ndjesi humanizmi kristian, sipas mentalitetit të shoferit.

– Unë mund të të ndihmoj! – e befasoi shoferi, kur mori kthesën, që nga Mauzoleumi zbriste drejt Stacionit të Autobusëve dhe, pas rreth 200 metrash, tek Stacioni Hekurudhor…

– Për çfarë ? – e pyeti Jadwiga.

– Po …ja …njoh njerëz, që shesin edhe revolverë…I shesin lirë…deri në 50 dollarë…- iu përgjigj shoferi, duke e vështruar me bisht të syrit.

– Ti po…më nxit të…bëhem vrasëse?- i tha Jadwiga, duke u menduar dhe me mosbesim, deri tek dyshimi se mos ky njeri po mendonte të nxirrte gështenjat nga zjarri me duart e saj.

– Unë u mendova gjatë para se ta bëja këtë propozim…E di se e dëshiron me zemër dhe nuk ta bëjnë duart…që ta vrasësh…- vazhdoi shoferi. Por, edhe pse do të jetë një akt jo ligjor, do të kesh plot mbështetës në popull dhe tek njerëz antikomunistë në drejtësi…Në fund të fundit, siç më the edhe vetë pak më parë, prej tij je…, më fal për krahasimin, një kufomë e gjallë, një njeri që nuk të ka mbetur më asnjë arsye, dëshirë dhe kënaqësi për të jetuar…Pastaj, nuk duhet harruar, e shpëton qytetin nga një kriminel apo nga një plehër…. dhe viktimat e tjerë të tij nga fyerjet, që ai u bën çdo ditë, duke u kapardisur nëpër rrugë dhe lokale…Kam bindjen se do të dalësh e pafajshme…Aq më tepër, duke pasur parasysh se ke qenë pesë vjet në spital psikiatrik…Unë njoh një avokate mbrojtëse shumë të fortë…

 

 

Fragmenti 2 nga romani “Polakja”

 

Taksisti frenoi para një pallati të ri shumë katesh dhe nga jashtë me arkitekturë dhe pamje moderne, përforcuar edhe nga reklamat e shumta. Taksisti nxitoi t’i hapte derën dhe pastaj të nxirrte valixhen e Jadwigës. E mori valixhen dhe u nis me hapa të shpejt drejt hyrjes së hotelit. Ia dorëzoi tek sporteli. Jadwiga nxori nga kuleta një kartëmonedhë prej 20 dollarë dhe e falënderoi taksistin në shqip.

– Unë po ju pres këtu deri sa të futeni në dhomë! – i tha ai. Ndoshta…nuk ju pëlqen ky hotel?

Jadwiga nuk i tha as “po” dhe as “jo”, vetëm i buzëqeshi, gjest që taksisti e interpretoi si pohim. Në sportel nuk kishte recepsionist. Jadwiga u kthye me vështrim nga salla e Barit në katin e parë, mbushur me tavolina e kolltukë luksozë e të kushtueshme. Në të gjithë pajisjet e saj mbizotëronte ngjyra rozë. Befas vështrimi i saj ngeci dhe ngriu mbi fytyrën e një burri, rreth 70 vjeç, që gjithashtu po e shikonte me vëmendje. Ky foli me burrin tjetër, ulur në të njëjtën tavolinë, me gota uiski përpara. Edhe tjetri e nguli vështrimin tek Jadwiga. Truri i saj nisi të çfletonte me shpejtësi dhe fort dosjen e kujtimeve. Po, i kishte ngulitur fort ato katër sy dhe ato dy fytyra. Iu kujtuan shpejt dhe pa mëdyshje. Fytyrën e të dytit e kishte krahasuar, qysh kur e kishte shikuar për herën e parë, me ato fytyra të njerëzve të vegjël, që bëjnë fëmijët me borë apo me plastelinë.

– Mirëserdhe, zonja…polake…zonja Jad…wiga në hotelin tim…!- iu drejtua burri i parë, që ishte ngritur dhe i ishte afruar. Qemal Hanxhari ishte mplakur ndjeshëm në fytyrë dhe trup, por jo aq sa ajo të mos dallonte ato tipare të tij, që nuk mund t’i harronte kurrë, buzëqeshjen e shtirur dhe tinëzare, vështrimin e egër, deri në kafshëri. Mbi të gjitha, ajo nuk mund të harronte asnjë nga të ligat, që i kishte shkaktuar ai.

– Besoj se ju kujtohem mirë tani? – e pyeti Qemali.

– Po, mu kujtove shumë mirë, sepse nuk të kam harruar dhe nuk do të të harroj deri sa jem gjallë! Ti je ai Qemal Hanxhari i tmerrshëm apo…kriminel!– iu përgjigj Jadwiga, duke i përforcuar fjalët me vështrim shigjetues dhe flakërues njëherazi. Në të vërtetë, sa herë ia kishte sjellë kujtesa, e kishte mallkuar me gjithë shpirt, që të binin mbi të rrufetë ndëshkuese të Perëndisë.  Kur ishte nisur nga Varshava për në Tiranë, kishte menduar me kënaqësi se ky njeri duhej të ishte në një burg, i dënuar për krimet, që kishte bërë gjatë periudhës së diktaturës komuniste. Jo për hakmarrje personale, sepse ishte e bindur që ajo nuk kishte qenë e para dhe e fundit viktimë e tij. Por, Qemal Hanxhari, deri sa ishte i lirë ,  nuk ishte ndëshkuar as nga shteti mbi tokë dhe as nga Zoti në qiell. Pamja dhe sjellja e tij shprehnin se gjatë viteve të demokracisë duhej të kishte humbur pak ose aspak. Kjo i shkaktoi Jadwigës zhgënjim, pakënaqësi dhe zemërim. Të tria këto ndjesi e bënë t’ i dridheshin buzët dhe duart, edhe pse u mundua së tepërmi t’ia fshihte syve të tij.

Jadwiga po e priste gjithnjë e më me pak shpresë uljen e vështrimit të tij para të saj, një dridhje të lehtë të nervave të ballit dhe të mollëzave të faqeve, një të skuqur apo të zverdhur të lehtë të fytyrës së tij. Por, tek ai nuk u reflektua asnjë ndryshim i vogël apo i përciptë.

– Ma jepni valixhen se duhet të jetë e rëndë! – i tha ai, duke iu drejtuar me “ju” e me një buzëqeshje shumë afër ngërdheshjes, sikur të mos kishte dëgjuar asnjë fjalë dhe të mos kishte ndjerë asgjë nga vështrimet e saj mbushur me urrejtje e përbuzje. Ky është hoteli i tim biri…Është një nga biznesmenët më të mëdhenj në Shqipëri…pronar edhe i një hoteli po kaq të madh edhe në Tiranë…Është edhe deputet në Parlamentin e Shqipërisë…Tani për tani, partia jonë është në opozitë, por, besoj për pak muaj, do të rikthehemi në pushtet…

Jadwiga e tërhoqi me forcë valixhen, para se ta prekte dora e tij e majtë dhe u kthye nga dera, e ndezur nga një zemërim, që i shkaktoi dridhje të forta në të gjithë trupin, sikur të ishte nën veprimin e një rryme të fortë elektrike.

– Si ke sy e faqe të më dalësh përpara dhe të më flasësh sikur nuk ka ndodhur asgjë mes nesh? – shkreptiu Jadwiga, duke u munduar shumë të përmbante dënesjen, lotët e zemërimit dhe një shuk pështyme, për t’ia hedhur në fytyrë.

– Nuk është as vendi dhe as koha për debat…zonjë…!- i tha ai, me një buzëqeshje edhe më pështirosëse. Megjithatë, e ndjenj për detyrë që t’ju lutem se  duhet ta fiksoni mirë dhe përgjithmonë në mendje! Unë kam bërë vetëm detyrën time si zyrtar dhe si qytetar ndaj shtetit dhe vendit tim dhe ndaj partisë time. Ato më morën nga malet, ku isha bari dhe më bënë me shkollë dhe një kuadër me goxha pozita në rreth…

– Vërtetë nuk ndjen asnjë grime vrasjeje në ndërgjegje, asnjë pikë pendesë dhe shtyse, për të më kërkuar falje? As sa për të larë gojën? – i tha Jadwiga e tërbuar nga zemërimi për akullnajën në të gjithë pamjen, sjelljen dhe fjalët e tij. Në ato sekonda ajo po i përmbante me vështirësi edhe duart, që donin t’ia ngulnin thonjtë në fyt dhe pastaj, në të dy sytë e në gojë.

Ai qeshi fort dhe, pasi bëri një gjysmë rrotullimi të shpejtë, gjatë të cilit i shkeli syrin shokut të tij të vjetër, që qëndronte dhe i vështronte si idiot, iu përgjigj:

– Nuk e kam çuar asnjë herë ndërmend t’i lodh trurin dhe ndërgjegjen time me përrallat për pendesë dhe kërkim faljeje, të çdo forme. Por…po ju bëj një favor…Nëse do të merrni dhomë në hotelin tim do t’i them recepsionistit t’ ju marrë gjysmën e pagesës normale!

Jadwiga e rrëmbeu valixhen dhe doli gati me vrap nga ky hotel, duke u dridhur fort nga zemërimi. Fatmirësisht, taksisti e priste jashtë.

– Nuk di si do të reagoja po të kisha një revolver apo thikë me vete? – tha Jadviga, akoma e flakëruar nga zemërimi dhe urrejtja.

– Më mirë që nuk i kishe…- foli taksisti.

– Një herë mendova t’i ngulja thonjtë në fyt e të mos e lëshoja deri sa të ngordhte qeni…, por ndalova kur kujtova se ai është akoma i fortë fizikisht…- vazhdoi Jadwiga.

– Një ndëshkim të rëndë ia ka dhënë Zoti para një viti…I vrau djalin e dytë…Ishte një nga bosët e trafikut të drogës… E vrau një bandë rivale… La dy fëmijë të vegjël jetimë…një vajzë 6 vjeçe dhe një djalë as tre vjeç…

– Ashtu?! – pyeti Jadwiga me ftohtësi.

– Nuk pashë gëzim në fytyrën tënde? – i tha taksisti, që nuk ia ndante vështrimin nëpërmjet pasqyrës para tij, të kthyer aq sa të shikonte edhe faqen e saj të majtë.

– E urrej atë njeri sa nuk thuhet me fjalë, por jo deri aty sa ndëshkimet që meriton ai, të bien edhe mbi fëmijët, nipërit dhe mbesat e tij!- iu përgjigj Jadwiga me sinqeritet dhe me një ndjesi humanizmi kristian, sipas mentalitetit të shoferit.

– Unë mund të të ndihmoj! – e befasoi shoferi, kur mori kthesën, që nga Mauzoleumi zbriste drejt Stacionit të Autobusëve dhe, pas rreth 200 metrash, tek Stacioni Hekurudhor…

– Për çfarë ? – e pyeti Jadwiga.

– Po …ja …njoh njerëz, që shesin edhe revolverë…I shesin lirë…deri në 50 dollarë…- iu përgjigj shoferi, duke e vështruar me bisht të syrit.

– Ti po…më nxit të…bëhem vrasëse?- i tha Jadwiga, duke u menduar dhe me mosbesim, deri tek dyshimi se mos ky njeri po mendonte të nxirrte gështenjat nga zjarri me duart e saj.

– Unë u mendova gjatë para se ta bëja këtë propozim…E di se e dëshiron me zemër dhe nuk ta bëjnë duart…që ta vrasësh…- vazhdoi shoferi. Por, edhe pse do të jetë një akt jo ligjor, do të kesh plot mbështetës në popull dhe tek njerëz antikomunistë në drejtësi…Në fund të fundit, siç më the edhe vetë pak më parë, prej tij je…, më fal për krahasimin, një kufomë e gjallë, një njeri që nuk të ka mbetur më asnjë arsye, dëshirë dhe kënaqësi për të jetuar…Pastaj, nuk duhet harruar, e shpëton qytetin nga një kriminel apo nga një plehër…. dhe viktimat e tjerë të tij nga fyerjet, që ai u bën çdo ditë, duke u kapardisur nëpër rrugë dhe lokale…Kam bindjen se do të dalësh e pafajshme…Aq më tepër, duke pasur parasysh se ke qenë pesë vjet në spital psikiatrik…Unë njoh një avokate mbrojtëse shumë të fortë…

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s