Poezi nga Xhemile Adili

xhemile adili - 1

Poezi nga Xhemile Adili

 

 

PRANVERË

 

Mbretëreshë e të gjithë emrave me të bukur
Emri yt me shpirt të bardhë
Kurorën më të bukur që mban ti o mbretëreshë
Vetëm ty ta fali Zoti pa asnjë çmim
Vetëm ti je e përkryer në të gjitha dimensionet

Zemrën e ke të madhe sa bota e dashurisë
Të bardhë dhe gjithë ngrohtësi si shpirti i dashurisë
Ke vend për të gjitha lulet për të gjitha fijet e barit
Që ngjajnë në flokët e krehur të vashës së dashuruar
Edhe për të gjithë lastarët ka vend në zemrën tënde
Dhe për miliona gjethe që të mbulojnë me blerim

Ti je e ngrohtë dhe falë shumë mirësi
Gërshetuar je me diellin me rrezet si argjendi
Ku petalet tua prekin dhe ngjallin çdo gjë

Ke vend për të gjithë zogjtë dhe të gjitha fluturimet
Edhe kur dimri i dëbon me acar nga foletë
Ashtu siç i ngrinë të gjitha lulet e fushës
Dhe çdo gjë që gjen mbi dhe, mbi gurët e ftohtë

Sa hyjnore je, o mbretëreshë e mbretërive
Je e rrethuar me bukuri lulesh dhe dritë sysh
Kur bukurinë tënde ua dhurojmë të dashurve
Që të na duken më të bukur, krejt si ti të ngjasin
Buzëqeshim bashkë me ty në të gjitha stinët

Kudo ulemi me ty dëgjojmë këngë shtegtarësh
Edhe kur ecim anës lumit për ta ndjerë freskinë
Kënaqemi duke dëgjuar simfoninë e gurgullimës
Tek bie ëmbël gurëve si shiu i shikimeve të djaloshit
Të dashuruar në gjoksin bjeshkë të një vashe

Fresku i lehtë përkëdhelë ëmbël trupin e virgjër
Të asaj vashe që stolisë flokun me lulet tua
Dhe pret djaloshin t’i vijë si ne ty pas dimrit

Përkëdheljet tua sa më ngjasin me përkëdheljet
E munguara nga duart e nënës.

 

 

 

KËSAJ STINE

 

Kësaj stine nuk i frikohem
Është e brishtë ashtu si vetë shpirti im
Është e ndjeshme si vetë ndjenja ime për ty
Është stina e lulëzimit ashtu si dashuria jonë
E bukur ashtu siç je ti, si një yll, si një lule

Thithi ajrin përzier me aromë lulesh
Përzier me frymën dhe ndjesitë tua
Është aroma që e njohë mirë si shpirtin tënd
Dhe po qe në fund të botës do ta gjej
Me vjen përmes ajrit dhe frymës që ta dhurova

Jetoj me atë ajër shi me shpresën të të takoj
Me atë zë që dua të këndojë veç për mua
Sa dhe zogjtë që vinë kaltërsisë së qiellit
Të hedhin vallen me atë jehonë që më grishë

Edhe shiun që bie në këtë stinë e dua
Sidomos kur bie dhembjes e ndalet në plagë
Me shumë dashuri bie nëpër mua në pritje
Dhe mbi çdo gjë të bukur të kësaj stine magjike

Çdo gjë të bukur rritë harbuar lulëzuar bukur
Ashtu si dashurinë tanë të madhe
Si shpresën për ditë të mira që më ka marr krahun
Gjersa vazhdimisht e lag shiu i shpirtit që beson

Edhe nëpër ty e ndjej se bie shumë shi dashurie
Dhe vjen si ylber me harqe gjithë ngjyra erosi
Më falë ngrohtësi siç më ngrohë dielli i zemrës
Ashtu si dielli i kësaj dite me sy pranvere

Mbushur plot jetë nga shpresa për të jetuar
Ashtu si burimi që gurgullon dhe falë freski
Të gjitha këto së bashku kanë vetëm një emër
Që shpirtrat tanë i bashkon vetëm me dashuri

Krijon tingullin me të bukur për plagën e lënduar
Që më bënë ta dua jetën aq sa të dua ty
Të të dhuroj vetëm lule shpirti dritë puthjesh
Që ta kujtoj se erdha në jetë nga një dashuri.

 

 

 

DIKUSH PATI FATIN E MIRË

-Me rastin e ditëlindjes sime

 

Erdha në këtë botë një ditë prilli dikur moti
Siç vjen dielli nga maje kodrash dhe shpërndan rrezet
Ashtu shpërndava gëzimin në zemrat e prindërve
Që i bëra me të bukur edhe me një lule prilli

Pastaj u rrita siç rritet një fëmijë në prehër të nënës
Duke thithur më shumë lotët se sa gjirin e saj të shterur
Varfëria dhe skamja na kishin lidhur litar për fyti
Midis njerëzve që nga dëshpërimi vazhdimisht ishin të dehur

Shtypnin zërin e femrës dhe e fundosnin në mjerim
Donin që gjithçka ta shihnin me sytë e tyre të verbër
Të mos kishte për to asnjëherë dritë as gëzim
Por vetëm vuajtje detit të errët dhe të thellë të mesjetës

Gjersa kaluan vitet si shekujt nën muret e myshkura
Ne tinëzisht merrnim fryme dhe tinëzisht dashuronim
Djemtë dhe burrat qe nuk i njihnim as s’i kishim parë kurrë
Gjithçka e kishim të ndaluar pos frymën që s’mund të na e ndalnin

Megjithatë dikush si unë edhe pati fatin e mirë
Zoti i dhuroi dhuntinë për të kënduar dhe për të shkruar
Mes librash u fshehëm gjurmëve që nuk na përpinë
Arritëm ta mundim vetminë dhe injorancën e sëmurë.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s