Ankesa ime në zyrën e objekteve të humbura – Poezi nga Wislawa Szymborska / Solli në shqip Petrit Sulaj

 

13124472_1105310459515348_6691080891286892071_n

Poezi nga Wislawa Szymborska

 

 

Ankesa ime në zyrën e objekteve të humbura

 

Një perëndeshë e humba rrugës nga Jugu në Veri,
e shumë perëndi në kthim, nga Lindja në Jug;
ndërkohë ca yje veniteshin e jepnin shpirt.

E para syve u mbyt një ishull, e një çast më vonë dhe një tjetër.
As e kam idene ku i kam lënë ngulur kthetrat
e as kush shëtit pa më pyetur nëpër peliçen time, lëvozhgë.
Vëllezrit më vdiqën, ndërsa tërhiqesha zvarrë bregut
ka mbetur nga unë vetëm një kockë e vogël,
e vockël fare, që po feston brenda meje ditëlindjen.
Nuk ndjehesha se jam unë nën lëkurën time,
sa keq po i përdorja vertebrat e njësoj dhe këmbët,
më ikte truri një mijë herë në minutë, më shumë.
Prej kohësh kam mbyllë gjithçka timen,
dhe syut rezervë madje i vuna drynin
e në vend të kryqit, vetes i vura një pendë peshku.

Bërë copë copë kështu, era më merr me vete
çuditem dhe vetë me veten se si jam katandisur,
kur deri dje isha një njeri si gjithë tjerët; e krejt kjo ndodhi
vetëm kur u kujtova se kisha harruar çadrën në sedilen e trenit.

 

(Wislawa Szymborska)

27.10.2012

 

 

petrit sulaj

Solli në shqip Petrit Sulaj

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s