Poezi nga Drtitan Loni Llogone

 

Dritan Loni Llogone

Poezi nga Drtitan Loni Llogone

 

 

TRIUMF MBI VETEN

 
U arratisa nga mbretëria e vetes ,
Një kohe të muzgët ,një nate plotë vetmi .
Doja të njihja më tej jetës time,
Mbretërira të tjera ,botëra njerëzish pa kufi .
U ç’rrënjosa ,jo si trungu shpërngulet me dhunë ,
As i baltosur ndonjë turpi ,as i përkulur në gjunjë .
Thjesht ika ,siç ikën dikush që triumfon ,
U çlirova nga egoizmi im, nga gjarpëri që ende helmon .

 

 

NDODH

 

Ndodhi që vetë dashuria u helmua ,
Edhe pse ajo vetë është si helmi .
Pa kuptuar tradhëtia ,në të u përshkua ,
Sa dhe pa fajë ,vetë faji ngeli !

Ndodhë që helmohet vetja,
Sa dhe shkaku ende kërkohet .
Ndoshta ti s’di akoma kush është e vërteta ,
Por mëson (që dhe dashuria nga helmi përshkohet ).

Kundërshtarët dikur rishihen ,
S’ka rëndësi cilës luginë u rritën.
Është mbreti kohë,ai që thyen rutinën ,
Ai me siguri di, ç’farë njeriu ndryshon me kohën !

 

 

PËRSHTJELLJE

 

Hëna e gjitha derdhet mbi Të ,
Me kërshëri e vështrojnë dhe yjet .
Dielli venitet ,mbetet pa zë ,
Dhe deti në vetvete mbytet .

Hijes së saj lexova veten ,
Gërmat ,humbën rendorin më tej .
Ndërsa trajtat përzgjodhën heshtjen ,
Vetmia, vetmia u bë diçka më shumë se një .

 

 

IMAZHEVE GRI

 

Qielli gri
Gri shohin dhe sytë e mi ,
Më gri frymëmarja ime
E shuar dhe buzëqeshja ,bërë hi .

Kohë që udhëtoj lumenjëve të hirta
Si unë ,ndoshta ndihesh dhe ti ,
S’di pse gjithë kjo gri ndër shpirtëra
Ndërsa rrethuar jemi me ngjyra,aq ngjyra të pambarimta !

 

 

KOHA QAN

 

Si shkallët jetën ngjitëm,
Në shpirt kurr s’u venitëm ,
Shumë herë dhe u rrëxuam ,
Po aq dhe u ngritëm.
Shpesh herë fati u ndëshkua ,
Me jetën përleshur u dërmua ,
Dhe koha qanë ,
Për vitet që pas i lamë .

 

 

NJË DITE MAJI

 

Të kisha mes ëndrrave dhe akoma të mbaj ,
Jo brënda ndjenjave të mia ,që atë dite Maji.
Bashkë të ishim s’munde ,atëhërë kur të thashë të dua ,
S’jamë emocion vajzë ,i dëshirave të tua !

 

 

HËNA NUK PRARON SI MË PARË

 

Hëna e netëve të mia
Pse nuk praron si më parë ,
Të zhubrosën përbuzjet njerëzore
Të braktisën ,të lanë mënjanë ?

Nuk je më Hëna ime
Aty ku kokën mbështetja për çdo natë,
Vendi ku thurja shumë ëndërra
Aty ku jetën ,jetova më gjatë.

Hënë e venitur tashmë ,të lutem !
Mos më lërë territ vetmitar,
Më vështro përtej përbuzjesh
Aty ku ndodhet shpirti im i vrarë .

Vështromë thellë Hëna ime ,thellë në sy
Ashtu si dhe unë kërkoj të shihem tek ty ,
Jemi pasqyr e njëri -tjetrit,mos mbajë mëri ,
Më praro sado pak,si shekuj ke bërë me çdo njeri .

 

Në 80-vjetorin e lindjes: KOLË TAHIRI: PEDAGOGU, PSIKOLOGU DHE VEPRIMTARI I SHQUAR I ARSIMIT TONË KOMBËTAR / Nga: Prof.Murat Gecaj: sekretar i Përgjithshëm i Shoqatës së Arsimtarëve të Shqipërisë

Në 80-vjetorin e lindjes: KOLË TAHIRI: PEDAGOGU, PSIKOLOGU DHE VEPRIMTARI I SHQUAR I ARSIMIT TONË KOMBËTAR   Nga: Prof.Murat Gecaj: sekretar i Përgjithshëm i Shoqatës së Arsimtarëve të Shqipërisë     Prof. Kolë Tahiri 1.   Në përgjithësi, kur njeriu … Continue reading

Poezi nga Fejzi Murati

Fejzi murati - 1

Poezi nga Fejzi Murati

 

 

ËNDËRR E GRISUR

 

Ngeli vegimi yt
si shtatore e harruar nën shiun e trishtimit,
në shpirtin tënd të ftohtë
nuk gjeti vend
spirancë e dashurisë.
Endrra jonë,
si vesë e kapur befasisht nga dielli,
avulloi,
e si rrobe e vjetër u gris!

 

 

MALL REFUGJATI

 

Ku të kam harruar,
o malli im i largët
nuk di kur do kthehesh
të më shërosh plagët…

Të më sjellësh ninullat,
aromën e blirit,
puthjen – jetë të nënës,
ngrohtësin e gjirit!

Apo do t’më lësh
të vdes tej kufirit!?

 

 

ZHGËNJIM I TRISHTUESHËM

 

Ngarkuar e gjithë kjo kohë
me halle,
me ëndrra shterpë,
me plagë,
të vrarë dhe vrasës që s’njohin pendesë …
Ngarkuar me krime makabre,
varre,
aborte,
shpifje,
dhe horizonte të errët,
pa shpresë.

Nuk e prisnim të vinte kështu jeta,
ku e vërteta
ka frikë nga e vërteta!

 

 

EKSTREMITET

 

Dikur,
ne ishim një;
çdo hap,
çdo fjalë,
çdo mendim,
çdo hall
bashkë e qanim.
Dikur,
edhe shtratin,
edhe gjumin,
edhe jetën,
bashkë e ndanim.

Dikur ishim aq mirë …
me zemrën plotë!

Sot,
jo hapin,
jo fjalën,
jo mendimin,
a shtratin,
a gjumin,
a jetën,
po as ajrin se kemi të pëbashkët!

Sot,
jemi krejtësisht të ndarë,
në dy botë!

 

 

ZHGËNJIM

 

Gjithë mbrëmjen
prita një telefonatë nga ti,
siç pret nata agimin,
gjithë natën prita një fjalë të ëmbël nga ti
siç pret pema e vetmuar blerimin.
Prita me ëndrra të zgjuara
nga darka në mëngjes,
siç pret petalja e etur një pikë vesë.
Por dita e re s’pati zgjim!
Gjithë ajo pritje,
zhgënjim!

 

 

Poezi nga Zyba Hysa

  Poezi nga Zyba Hysa     MOTIV…   Të dashurosh të pamundurën, Të luftohet… për një mundësi! S’kam, ku të gjej më të bukurën Fjalë, të vesh ndjenjën dashuri! Gabohen kur e quajnë lule fushe, E ngatërrojnë me qejfe … Continue reading