Poezi nga Drtitan Loni Llogone

 

Dritan Loni Llogone

Poezi nga Drtitan Loni Llogone

 

 

TRIUMF MBI VETEN

 
U arratisa nga mbretëria e vetes ,
Një kohe të muzgët ,një nate plotë vetmi .
Doja të njihja më tej jetës time,
Mbretërira të tjera ,botëra njerëzish pa kufi .
U ç’rrënjosa ,jo si trungu shpërngulet me dhunë ,
As i baltosur ndonjë turpi ,as i përkulur në gjunjë .
Thjesht ika ,siç ikën dikush që triumfon ,
U çlirova nga egoizmi im, nga gjarpëri që ende helmon .

 

 

NDODH

 

Ndodhi që vetë dashuria u helmua ,
Edhe pse ajo vetë është si helmi .
Pa kuptuar tradhëtia ,në të u përshkua ,
Sa dhe pa fajë ,vetë faji ngeli !

Ndodhë që helmohet vetja,
Sa dhe shkaku ende kërkohet .
Ndoshta ti s’di akoma kush është e vërteta ,
Por mëson (që dhe dashuria nga helmi përshkohet ).

Kundërshtarët dikur rishihen ,
S’ka rëndësi cilës luginë u rritën.
Është mbreti kohë,ai që thyen rutinën ,
Ai me siguri di, ç’farë njeriu ndryshon me kohën !

 

 

PËRSHTJELLJE

 

Hëna e gjitha derdhet mbi Të ,
Me kërshëri e vështrojnë dhe yjet .
Dielli venitet ,mbetet pa zë ,
Dhe deti në vetvete mbytet .

Hijes së saj lexova veten ,
Gërmat ,humbën rendorin më tej .
Ndërsa trajtat përzgjodhën heshtjen ,
Vetmia, vetmia u bë diçka më shumë se një .

 

 

IMAZHEVE GRI

 

Qielli gri
Gri shohin dhe sytë e mi ,
Më gri frymëmarja ime
E shuar dhe buzëqeshja ,bërë hi .

Kohë që udhëtoj lumenjëve të hirta
Si unë ,ndoshta ndihesh dhe ti ,
S’di pse gjithë kjo gri ndër shpirtëra
Ndërsa rrethuar jemi me ngjyra,aq ngjyra të pambarimta !

 

 

KOHA QAN

 

Si shkallët jetën ngjitëm,
Në shpirt kurr s’u venitëm ,
Shumë herë dhe u rrëxuam ,
Po aq dhe u ngritëm.
Shpesh herë fati u ndëshkua ,
Me jetën përleshur u dërmua ,
Dhe koha qanë ,
Për vitet që pas i lamë .

 

 

NJË DITE MAJI

 

Të kisha mes ëndrrave dhe akoma të mbaj ,
Jo brënda ndjenjave të mia ,që atë dite Maji.
Bashkë të ishim s’munde ,atëhërë kur të thashë të dua ,
S’jamë emocion vajzë ,i dëshirave të tua !

 

 

HËNA NUK PRARON SI MË PARË

 

Hëna e netëve të mia
Pse nuk praron si më parë ,
Të zhubrosën përbuzjet njerëzore
Të braktisën ,të lanë mënjanë ?

Nuk je më Hëna ime
Aty ku kokën mbështetja për çdo natë,
Vendi ku thurja shumë ëndërra
Aty ku jetën ,jetova më gjatë.

Hënë e venitur tashmë ,të lutem !
Mos më lërë territ vetmitar,
Më vështro përtej përbuzjesh
Aty ku ndodhet shpirti im i vrarë .

Vështromë thellë Hëna ime ,thellë në sy
Ashtu si dhe unë kërkoj të shihem tek ty ,
Jemi pasqyr e njëri -tjetrit,mos mbajë mëri ,
Më praro sado pak,si shekuj ke bërë me çdo njeri .

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s