CIKËL ME POEZI NGA JOSIF GEGPRIFTI

 

Josif Gegprifti

CIKËL ME POEZI NGA JOSIF GEGPRIFTI

 

 

DO MARR BUZËQESHJEN TËNDE…

 

Iku koha shpejt pa kuptuar,
një brengë në shpirt më rëndoi
të erdha me zemër të gëzuar,
me dhimbje në zemër po shkoj!

Po si do të mundem vallë,
të shkëputem nga krahët e tua,
nga puthjet e gjata plot zjarr,
nga sytë me ndriçim të kaltëruar?

Do iki me zemrën zjarr,
lotët do mbeten në buzët e tua,
me vështrimin tim do marr,
buzëqeshjen tënde që aq fort e dua!

 

 

DRITËS…

 

O Dritë
sa çudi,
vetmia iku larg
kur në sytë e mi u shfaqe ti!
Shkriu
bora në male,
pranvera me lule hodhi valle.
Kur erdhe ti
u zgjova prej gjumit letargjik
dhe ndjeva që jeta filloi përsëri.
Kur erdhe ti,
shpirti u mbush me dashuri.
Kur erdhe ti
Rilinda përsëri.

 

 

EMIGRANTI…

 

Të lashë qyteti im i dashur,
në moshën time të rinisë,
me dallgët e detit jam përplasur,
për të bërë një jetë më të mirë!

Të lashë edhe ty mikja ime,
e dhimbjen e ndjeva në shpirt,
në çdo agim zgjohem me kujtime,
dhe me shpresën për t’u takuar një ditë!

 

 

HESHTJE S’ KA.

 

Asnjëherë
S’kam bërë miqësi
Me heshtjen.
Merita
Është e jotja,
Që më ke dhurruar
Një kopësht të tërë
Me ndjenja të ëmbla dashurie.
Më ke dhurruar
Një varg poezie,
Një buzëqeshje dhe
Një vështrim.
Aty kam lundruar gjatë gjithë jetës.

Ëndërrime pafund,
Heshtje s’ka.

 

 

PUTHJA…

 

Ishte pranverë,
Vështrimet e tua
Më lidhën këmbë e duar.

Putha dy buzë
Dhe ndjeva burimin e frymëzimit
Të shpirtit tim.

Puthja
Ishte vargu i parë i një poezie,
Ëmbëlsia e asaj dashurie.

 

 

BIONDINËS…

 

Kam mall të shkoj dhe një herë,
Atje në të bukurën lëndinë,
Ish ditë e bukur, ish pranverë,
Kur e njoha vogëlushen biondinë.

Kur një lule asaj ja dhurrova,
Më buzëqeshi me shpirtin e gëzuar,
Në sytë e saj të kaltër dallova,
Dashurinë e dashurisë të lulëzuar.

E kam në sy dhe sot atë lëndinë,
Atje në mes një pylli të gjelbëruar,
Atje të shoh dhe ty moj biondinë,
Se shpirtin kam njësoj të dashuruar.

 

Vlorë prill 1976
(…e ripunuar)

 

 

KUJTIMET…

 

Eci në një rrugicë të errësuar,
Dhe në sy
Kam vetëm një dritare te ndriçuar.
Kujtimet e një kohë të largët,
I ndjej që rrëmbyeshëm pushtojnë trupin tim,
Ashtu si gjethet pushtojnë degët e një peme.
Ah këto kujtime të bukura
Që ma mbushin me dritë shpirtin tim,
Se pjesa tjetër e tij është bosh,
Monotoni,pa emocione,pa jetë.

Ashtu si një verë e dashur,
Edhe kujtimet
Depërtojnë në venat e gjakut
E në degëzimet e tij
Dhe rinojnë shpirtin.

Në rrugicë
Po bie drita e trishtueshme e hënës.
Por janë kujtimet e shumta
Që ndezin shpirtin,
Ashtu si vetëtimat ndezin qiellin.

Përloten sytë
E lotët pikojnë si pikat e shiut.
Kujtimet
Vërshojnë drejt shpirtit
Ashtu si një lumë vërshon drejt detit.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s