Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

tyran prizren spahiu

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

 

Prizren

 

..pa kulm jemi,
me ndoshta pakëz shpresë
mysafirët mirëpresim
si zogjtë shtegtarë..

Kërkojmë pakëz dritë
strehë,të krijojmë
ndërtojmë qytetin
Lidhjen të hijeshojmë…

Nesër,
Ju, në piedestal ngritur do jeni
vargje do gdhenden
PER JU
art-dashësit e qytetit…

 

 

PASURIA !

 

Lavire e çmuar, zonjë e jetës
endet rrugëve, shkëlqen
mashtron, e përkryer art është
tërhjek zvarr, dobëtit robëron.

Verbërua ka në moshë njerëzit
bërë ka histori, luftëra të ndyrë
rënë kanë shumë në kurth
shëndruar në metres, zonjat me nder.

Mbretëreshë është, të ndjek
burrërin të përdhunon, respektin të gjynjëzon
tenton të ngritesh, jeni bashkë
papritmas rrëshkjet, të tradhton.

Tregtojnë, ruajnë këtë kështjellë
pa dritare është, kërcënon
jetuar duhet, por pleqëria shtat hedh
vlerën humb, ndihesh i lënë.

Duart e zbrazur, nisur më kanë
në këtë udhëtim të fundit
ne banesën e përjetësisë, aty janë
lagështia,vetmia.., fund-llogaria e jetës që prêt…

 

 

MALËSOR

 

Fuqitë e zeza enden trojeve
Dalur janë nga thellësit e ferrit
Shoqëruar me hije, rëndë sundojnë
Mbretëritë e pangopur të krimeve.

Plisat u zhvendosën, në bjeshkët e larta
Shoqëruar janë, me natyrën e shqiponjave
Kalitur për jetë, në kushtet e egra
Dorëzuar nuk janë, gjenden lartë në kreshta.

Malësorët, burra shtatlartë
Pajisur me durim kuvendojnë
Fjalët janë të pakët, duhet luftuar
Derdhur gjakë, për vatrën e shenjtë.

Pret prroi, të rrjedhë mundim
Gjak të pastër Malësor, Arian
Matan,në lumin e egërsuar ngjyrëkuq
Do notojnë trupat e ardhacakëve në vendin tim.

Avullohet rrjedha, toka në lindje larg
Muzgu i ditës dritëzon gjysmerrësirë
Kuqremtë është dielli, gdhin dita e re
Heshtja vrasëse, përcjell gjynjëzuarit e poshtëruar.

 

 

RROTLLA

 

Aristokrat, shpirt pasur, bujar
Emin Pasha, vllau i Mahmud Rrotllës
Mytesarif i Prizrenit, ndërtoi xhaminë
Ne shek XVIII, ngriti medresen në oborr.

Edhe ardhacakët Osman ndërtuan, xhaminë e kalasë
I vogël ishte, ky tempull fetar
Ritualet ditore, ushtarët e perandorisë
Me shumë dashuri, vizitonin shumë dijetarë.

Ishte kohë e zymtë, acar ndjenjash mbërthyen
Zbarkuan në kështjellë, ndërtuar nga Romakët
Duart e Austriakut, shembën kultin
Rrënuar gjatë nuk qëndroi, për Mahmud Rrotllën lavdi kjoftë.

Dora mëkatare Sërbe, ajo tinzake e ushtrisë
Sërish në mesnatë, me kënaqësi dhunoi tempullin
Gurëzit u hodhën drejt Bushtrës
Gjurmët e Islam fesë, humbur përgjithmonë donin.

Qëndrojnë sot themelet, vajtojnë për DORË
Kujdes pakëz kërkojnë, ringritjen e xhamisë
Ndëgjohet natën, thirrje e lehtë e ezanit
Ditur është, koha do gjejë Mahmudin.