Poezi nga Myrteza Mara

 

Myrteza Mara - 1

Poezi nga Myrteza Mara

 

 

DUHET NJË LEVË

 

Kjo botë-mrekulli, kjo dhuratë e Zotit,
Këtu ku kemi djepet dhe varret e bukur
Këtu detet dehen nga dallgët e lotit
Këtu dhe natyra ngjan me një flutur!

Këtu çdo gjë ka lind nga frym’e shenjtë,
Por shpirtin e njeriut e mundi keq djalli
Ndaj duhet një levë se s’ka më vend
Këtu çdo ditë po vjellin lumenjë zjarri!

Ta lëvizim këtë botë në një tjetër orbitë
Këtu është akull, këtu është shumë nxehtë
Këtu ka ditënetë, por këtu nuk ka dritë!
Arkimedë ka plotë, por duhet një levë.

Arkimed u bënë në majë të kolltukut
Të eturit për natë, të etur për mjegull.
Ata që nga klithmat ngjasojnë me ujkun
Ata që si dhelpra pështyjnë çdo pjergull.

Një levë dhe rrokullima do bëhet ortek
Ata pa rrënjë do të shkojnë pas erës
Një levë dhe bota shkon n’orbitën e vet
Ndryshe, e lodhur, në gojën e humnerës!

 

 

 

LISAT JANË LISA

 

Në një pyll nuk janë të gjithë lisa,
Por edhe lisat nuk jetojnë dot vetëm
Ka shkurre, bar, ferra dhe driza
Ka edhe minj që ndjejnë tërmetet.

Ashtu siç nuk shkëlqen qiellit një yll,
Nëse pranë nuk do kishte një tjetër,
Ashtu dhe gjethet e drurëve në pyll
Nuk do vishen me vello të gjelbër.

Por lisat janë lisa, me fron e kurorë
Janë shkallë që të afrojnë me qiellin
Në degët e tyre zogjtë si në kor
Mbi dy lisa ngrihet një urë ylberi.

Nuk bjen kurrë rrufetë mbi shkurre,
Lisat dëshmorë, ata dhe heronj
Kulprat që dinë vetëm të mburren
Shpinën e lisave grricin me thonjë.

Por lavdia do themel, ajo do rrënjë,
Plagjiaturat nuk janë shembëlltyra
Për lisat thuren e këndohen këngë
Me lisat krenohet dhe vetë natyra.

Lisat në llogore, ata edhe simbol
Zemrën e lisit-zemër gjithë jetën
Ata për shtrat, ata dhe arkivol
Lisat-frymëzimi edhe për poetët.

 

***

 

Në një pyll nuk janë të gjithë lisa,
Dëgjoni ju shkurre, ju kulpra parazite!
Për erërat ciklone lisat bëhen diga,
Për nderin e pyllit të parët ata digjen.

 

 

 

EJA, PSE VONOHESH

 

Po ti përse vonohesh kaq shumë,
nuk i dëgjon zilet e orëve të mbrëmjeve?
Natën edhe urat verbohen mbi lum
yjet orkestrojnë uverturat e këngëve.

Në odën e pritjes janë shtruar pikëpyetjet,
vonesa si një dritare e thyer në dimër.
Po ti eja, eja, duhet të nisesh patjetër,
nuk dua të vish siç erdhi Doruntina.

Pemët s’po marrin frymë, zogjtë në koma
po ti përse vonohesh kaq shumë?
Eja sa mjegulla nuk ka pushtuar botën
dhe bota s’është përmbytur në gjumë.

Mos pi ujë nëpër burimet shtegëtare,
ku ujqët synxehtë padisin qengjat.
Eja, të pres nën vesën e luleve të majit
bashkë me zjarrin e violinës së bilibilave.

Po ti përse mendohesh kaq gjatë?
Eja se u lodhën akrepat e orëve.
Dhe hënën e zuri nata jashtë
me dritën xheloze të meteorëve.

Eja, siç vijnë dallgët e nxehta drejt bregut
dhe hakmerren me puthje kanibale.
Eja, se edhe të duam nuk kemi jetë tjetër,
madje, atë tjetrën, unë nuk e besoj fare!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s