Poesie di Anna Costa

Poesie di Anna Costa     ARCOBALENO   Sola come un pettirosso sotto la pioggia, tuoni e lampi si nascondevano dietro un velo di nuvole che, si allargavano come cenere riscattati dall’oblio. Accarezzavo l’erba frusciante grondante del mattino . Scheletri … Continue reading

Hapi që s’ kthehet pas ( pjesa I- II) / Proza poetike nga Majlinda Mema

Bright colourful background with textural paste and the dried flowers

Proza poetike nga Majlinda Mema

 

Hapi që s’ kthehet pas

(pjesa e parë)

 

Nuk e di përse oshëtin gjithësia, buçet si krismë e thatë dhe vret, ndrydh dhe struk ditë-netët e mia. Në pritje të një shpërthimi të madh, ndërsa pakënaqësia ka humbur durimin, një fllad i lehtë çuditërisht më përkëdhel. Ashtu sikurse muzgu, troket çiltërsia ime, me përbërjen kristal të shndritshme, që më merr me vete dhe më përhumb në këtë arrati. Përkulur  pafajësisë që sytë i hap, zbres atij qielli si engjëll i mirë e prehem fluturimit të begatë. Forma dhe përmbajtja  i parcakton, i jep kuptim pakuptimësisë, i jep dukshmëri misterit të plotë. Nëse je hareja e humbur, mos vono trokitjet e tua, eja e mos ik kurrë. Se dita që vjen asgjë nuk shmang, sërisht të kërkoj me të njëjtin ritëm, kudo që të jesh mos mu fshih larg. Ti shfaqesh e zhdukesh si feksje ylli, s’ dihet në ç’ lëndina ëndrrat të flenë, ndizesh e shuhesh në pafundësi. Ngelesh mes kufijsh e limitesh, të bardhat lutje drejton tek unë, nuk mundem të të buzëqesh. Hap pas hapi mbetem tek ti, ulur në të njëjtin drejtim. Je zjarri i ndezur në ftohtësi.

 

 

Hapi që s’kthehet pas…

(pjesa e dytë)

 

Mbetesh pas me hapa të lodhur e unë iki pakapshmërisë që klith  kufijtë mistikë të vetë ndjenjës. Shpërndahesh si stuhia papritur, me vete merr gjthçka që gjen e tretesh si regëtima e fundit e shpendëve në shtegëtim. Bashkëudhëtarë të fateve trazim,  nuk na lodh ecja, drejtimet tona si lumë i rrjedhsham, secili prej nesh është dielli dhe jeta. Nuk jam vetëm që të humbas gërmadhave, gjithmonè më flet ti, nuk ka ndalesa stacioneve të pritjes. I tillë më shfaqesh, si erë që fryn nga përjashta e më kujton, freskia jote më rikthen në  të tjera lëndina ëndrrash. Shpërndahemi si tingujt në ajër, të pakapshëm sinfonisë tonë, kapim të tjera frymë dhe shtigje. Përkundmë këtij harrimi gjer në dhimbje, që të qetësohen ujëvarat që rrjedhin shpirtit vetmi. Se dielli përsëri lind, hëna shfaqet sërish errësirës, yjet e zjarrtë ndriçojnë po njësoj. Nuk humbet bukuria kësaj shëmtie, por ngelet rrëzëllim  shprese, që zgjatet dhe prek me imazhin përjetësi.

 

 

“GIORNATE INTERNAZIONALI DELL’UNIONE MONDIALE DEI POETI (Ideate dal Presidente fondatore dell ‘U.M.P.)” / By Silvano BORTOLAZZI – President of “U.M.P.”

“GIORNATE INTERNAZIONALI DELL’UNIONE MONDIALE DEI POETI (Ideate dal Presidente fondatore dell  ‘U.M.P.)”     By Silvano BORTOLAZZI  President of  “U.M.P.”     21 GIUGNO: “Giornata internazionale dell’Unione mondiale dei poeti per la pace sulla Terra” ——— 15 AGOSTO: “Giornata internazionale dell’Unione … Continue reading

Poesie di Mimoza Ahmeti

  Poesie di Mimoza Ahmeti     Ecco, ancora un poco   Ecco, ancora un poco, le febbri canteranno in me. Si udiranno esili lamenti, tremendamenti sotili, all’altezza del cervello, dall’imboccatura del cuore… È l’ora della frattura. Allontanatevi da me! … Continue reading