Hapi që s’kthehet pas… ( pjesa e VII – VIII ) / Prozë poetike nga Majlinda Mema

Bright colourful background with textural paste and the dried flowers

Prozë poetike nga Majlinda Mema

 

 

Hapi që s’kthehet pas…

 

(pjesa e VII)

 

I buzëqeshet agimi natyrës së qetë, shtrihet kudo paqja e vështrimit dhe më vjen të thërras:  o mallëngjim mërrmë në krahët e tu e më ço sa më larg. Endem kësaj qetësie të shndritshme, ndërsa shpirti i dehur regëtin si pulëbardhat në fluturim. Më flet çdo gjë me zërin tënd, më shfaqesh në çdo fëshfërimë gjetheje dhe si në mirazh fshihesh si zogu i lirë hapësirës, i cili nuk di të ndalet, por rend e rend hapësirës pa kufi. Nuk dua të ndahem magjisë së rrallë, le të shndërrohem në engjëllin tënd, të të mbroj fluturimit të gjatë, si në shtegëtimet mbi dete e oqeane. Përhapesh si dëshirë e madhe, pushtetin e shtrin si muzg i perëndimeve, je i pranishëm kudo dhe gjithëkund. Afrohu burimit që gurgullon, çdo hap i yti më ngazëllen e më bën të përthyej koloritë të pafundëm ngjyrash. Ti di të shembësh çdo pengesë, depërton kudo si drithërimë, o tingull i vetëm në përgjërim! Lehtësim brenge më je, o dritë që ndriçon përmbi qiej, o rreze e shpresës dhe mallit tim të pa fshehur.

 

 

 

Hapi që s’ kthehet pas

 

(pjesa VIII)

 

E kujtoj atë ditë të fundme vjeshte, ku udhët vërshonin ujërat e  tërbuara që nuk dinë të shterin, por as të ndalinin. I ftohti mpin trupin dhe paralajmëron dimrin zemërak. Shkëputen ajsbergë të mëdhenj akullsisë pa fund, gjëmon qielli shkrepëtimash të frikshme e takohen meteorë që ndizen e shuhen diku. Përplasja e të kundërtave u bë marshi i dhimbjes, i tingujve të  humbur, i stinve që erdhën dhe  ikën pa kthim. Lëngoj e iki kësaj mjegullnaje të trishtè, nuk ka një pikë mbështetëse diku, mbetem e ajrit  pa peshë e pa formë. Çdo përkufizimi im mbetet pa përcaktim, nuk të formoj dot si tërësinë time, atje tej mbetesh i largët, gati i pa arritshëm. Diku takohemi e përqasemi mbrekullisht, më pas vjen humnera e kufizuar nga brigje të pakapërcyeshme, mbetem zëri që jehon largësitë e kësaj bote. Kështu mbetemi të ndarë në pikën e përqasjes, e përbashkëta  humb gravitetin e saj dhe kudo ndihet përjetimi i humbjes.

 

 

Poems by Ruchi Chopra

Poems by Ruchi Chopra     Nostalgia   the lone swing awaits, for its purpose its nostalgic heart filled with warmth. awash with barrenness silence prevails Was it homesickness or abandonment? or its shoots over bred hatred and intolerance? stripped … Continue reading

Poems by Lily Swarn

Poems by Lily Swarn     THIRST   Blighted frost on squiggly leaves Melting into molten silver streaks Reflecting the moon’s lonesome journey across the desolate star spangled desert of the planet ridden sky Thirsting amidst the water drenched earth … Continue reading