Deliri që s’ shter… ( pjesa e I – II ) / Prozë poetike nga Majlinda Mema

images

Prozë poetike nga Majlinda Mema

 

 

Deliri që s’ shter…

 

( pjesa e I )

 

Kujtimet e dikurshme më vijnë buzëplasur e etja shtrin gjymtyrët e këputara e të mpira.  Èndrra e bukur klith e plagosur, ah zëri i saj,  i mjeri tingull humbet në kotësi. Iki asaj udhe që erdhe dikur, i njëjti zë fatalisht të thërret, por pas lë veç kujtimin e bukur. Nuk mund ta ndal mungesën tënde, rëndon si dheu i varrit,  zi që bie fatkeqësisë. Kortezh ngjarjesh që s’ mund të ndalen, më shtyn drejtpeshimit tënd, mbështillesh tek unë si një mallkim. Asaj qetësie ku zhytur jam, lind mëdyshja e të qenit pranë, hutimit të gjatë vetvetes vërtitem. Shtigjet bllokojnë përmbajtjen pafundësisht, asnjë shtysë në mes, fuqisë së tërbuar vijnë rrymat më të forta. Atje ku fundosesh vetmisë, je ishull ku humb shkujdesjes time, rruga e humbur nuk ka rrugëzgjidhje, por zhyt labirinthesh.

 

 

 

Deliri që s’ shter…

 

(pjesa e II)

 

Frymën më merr duke feksur, si yll i largët, shuhesh dëshirës, paudhësi që zbret  papritur. Në më kujtofsh, fshiji brengat, të kundërtat s’ mund të bëhen bashkë, përplasjet nuk mund të ndalin. Zëri meket fjalëve të trishta, natyra ndërroi nurin e vet, nuk di në humb apo fitoj. Veten e ndiej të ndarë më dysh, çdo pjesë e imja tokë e helmuar, aty çel errësira me sytë e frikshëm. Enigmatik më vërtitesh arsyes, nuk di si ta ndal burimin e turbullt, këtë shtypje nuk mund ta fsheh. Më rëndon kujtimi i zbrazët, qelia ku futem s’ ka ajër, tërhiqem zvarrë këtij fati të pa frymë. I mblodha copëzat e tua tek vetja, nuk më folën asnjë fjalë, u struka kruspull pa u ndjerë. Të mbaj si rrezatimin e kthjellët, që krejt u nxive në çastin e papritur, u ktheve në plagën që dhemb papushim. Hedhur tutje meditimit tim, mbetem këtij bregu, ku s’ ka gjallëri, po re të përhimta për të nisur shtrëngatën.

 

 

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

tyran prizren spahiu

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

 

GJURMË POETI

 

Sot…freskët shumë, gjallë më kujtohet
ditë ajo, kah fundi i vjeshtës,
më robëruan ndjenjat, fuqishëm,
kur përmendet emri yt, ai i poetit.

Hidhen sytë, në bibliotekën e dhomës,
Rregulluar bukur, thjeshtë, shijshëm me dashuri,
librat janë, dituria që deh dhe rrezaton,
dritën më magjepsëse, të fisnikërisë.

Prore ke folur, me dinjitet ke përmendur,
Lexuar kemi bashkë, poezitë e miqëve,
bisedonin për fuqinë, epshin, e shkronjës,
analizonim poetët e Nderuar.

Në vetmin e dhomës, fjalët më vërsulen,
derisa pinim kafen, e mëngjesit në qytet,
shumë pendashës, kurrë as nuk i kam parë,
i kam miq të shpirtit më pate thënë.

Po…në qenien time të gdhendur janë,
Të arta shkronja, bujarët e vargjeve,
bartur le të jenë, me mirësi nga i Madhi
Titanikët e të bukurës, gjurmët që na nderojnë.

 

 

 

UNË GABOJ !

 

Ju lutem më tregoni, ndoshta se ne moshe jam !
syte tradhtojnë, trojet e lashtësisë nuk shohe mire ,
ketu , historinë takova , fjalet vellezer miresevini ,
une serish këtu ne Shengjin them,ndoshta shume gaboj !

Mesuar nuk dua te jem , te largohem nga kopea ,
lunderoj ne anije pa vela, apo ndoshta në vend te huaj ,
mesuar nuk jam , te ushqej egon tim , fundosem ne luks te rrem ,
mos me akuzoni , përgjërohem per modestine tim .

Unë, i thjeshte njeri , i ketij populli jam ,
ne, bashkejetojme ne te miren dhe te keqen ,
buke jo shume , luks të tepruar, por besim po ,
nuk dua, nuk mund të ndahem nga njerezit e mi !

Gaboj une shume , pushime bej ne Shqipni !!
ndëgjova duke më thirrur, dashnor i modestise ,
po, po , e di , une tmerrësisht jam gabim !
Ç’të bëjë, ju më tregoni ?

Deshiroj te jem me miqte e mi ,në sofrën traditë,
vend, ku natyra është parajsë,
ne te bukuren shqipfoles atdhe ..
.
Neser , jaranët e mi , une neser do them,
ejani edhe ju , pushim te bejme në vendin tone …

E di , në heshtje do me akuzoni se jam gabim !!!

 

 

 

DËSHMORIT

(kushtuar dëshmorit Feriz Susuri)

 

Në atë pritë tek ura e pranverës
Mbylli sytë djaloshi në rini
Sheh hijen që rrëshkjet tek lapidari
Kujtojmë çdo vjet të rënin e lirisë.

Ndalur është koha e kujtimeve
Ndjenjat e ngrohta më sulmojnë
Në ajër notojnë zërat e nxënësve
Respekt i pamatur mbretëron.

Fjalët këto derdhin dritë
Në ngjarjen e besës dhe besnikërisë
Vendosur ec rrugës së gjarpëruar të malit
Ushtari shtegton drejt hienave të natës.

Krismat e vdekjes larg u ndëgjuan
Shiu u ndal gjakun për të mos shpërlarë
Pëshpëriti fjalët e fundit më vranë
Cicërimat e zogjëve u ndalën papandehur.

Rrënjët e pemës tani frute të kuqe kanë
Pa i mbushur tridhjetatë u bë martir
Mbledhur sot në atë vend u takuan
Shokët e luftës dëshmorin për të kujtuar.