Karuzo / Tregim nga Vaso Papaj

Vaso papaj 1

Tregim nga Vaso Papaj

 

 

Karuzo

 

M’u desh të nisesha me urgjencë atë të dielë të fundit qershori. Vapë, kohë trazirash, për më tepër ditë votimi.

Punoja atëherë menaxher në një shoqëri importi mallrash ushqimore: grurë, miell, oriz, sheqer. Flitej për mungesa në zonën verilindore. Më kish telefonuar shefi : “Nisu urgjent! Peshkopia s’ka bukë…” Duhej të kontaktoja me tre pronarë furrash buke. Do të vizitoja mullirin e blojes…Kërkohej një furnizim emergjent. Të vendosnim sasinë, çmimin, mënyrën e furnizimit. Rrugët ishin të pasigurta. Pa shoqërim, ishte gjë që s`bëhej. Por mund të përdoreshin edhe forcat e Albës. Duke parë e duke bërë.

Arritëm atje pasdite, rreth orës pesë, pas një troshitje të gjatë me benzin e shoqërisë. Unë, shoferi dhe një shoqërues. Ashtu të lodhur, sistemuam veturën në parkingun prapa Turizmit, morëm çelsat e dhomave dhe u ngjitëm në katin e tretë me të vetmin qëllim: dushin. Por, siç na tha pastruesja e katit, uji vinte një herë në ditë dhe kjo do të ndodhte të nesërmen, që pa gdhirë. Me mendje të fjetur athere, rashë në shtrat veshur, por ishte e kotë. Nuk dremisja dot. Dhoma qe mbytur në dritë. Dhe u ngrita. Një karrike në ballkon atëherë. Një cigare. Le të gëzoja aromën e blireve të paktën, dhe të tokës gjithashtu, që ngrihej përpjetë me avullin, pas ujitjes së barit nga njëri prej kamerierëve. Le të soditja, të meditoja…

Si kishin rrjedhur ngjarjet kështu?!… Para disa muajsh, krejtësisht të pabesueshme. Dhe kjo ishte dita, kur mund të ndryshonte tërë rrjedha e historisë së një kombi. Ka hapa para, hapa prapa. Sigurisht, këto të fundit do të krijonin humbje kohe. Gjithmon me humbje kohe ky vendi im, me vonesë faze. Ndodhesha për herë të pare në këtë qytet, treva e të cilit konsiderohej si palca e kombit.

Tymi i duhanit më vinte rrotull. Atje poshtë shkallareve, në shetitoren kryesore, nën blirët aromatikë, qenë rreshtuar fuoristradat e bardha të OSBE-së. I shoqëronin autoblindat e lehta turke të Albës. Më tej, rresht makinat private.

Nuk do ta kisha besuar kurrë një atmosferë të tillë të qetë. Qoftë edhe atë mëngjes të ma kishin thënë. Gazetat villnin vetëm zi. Maska, maska, kudo maska. Por gjithsesi nuk më shpëtonin edhe ecejaket e rojeve civile të Turizmit me kallashet krahëqafë, si dhe ushtarët turq të shërbimit. Serioziteti i fytyrës së tyre kishte domethënje. Ja, herë pas here edhe shkrepej nga diku një breshëri. A nuk tregonte kjo një gjendje fallco, të rreme?… Mirë kishte bërë Shpëtimi, shoqëruesi im, që kishte marrë me vete Tomsonin. Këtu çdo gjë, menjëherë mund të bëhej e paparashikueshme, e pakontrollueshme…

Nisi të shuhej dita. E gjelbëra e lulishtes po bëhej sterrë. U ndezën dritat. Ca drita të zgjatura fosforeshente ndërthureshin gjithandej duke krijuar ca figura tablloshë vangogiane, ku mbizotëronte e verdha dhe bluja. Nisën të popullohen tryezat. U ngrita. Trokita në dyert e shokëve, që nuk vonuan të më shoqërojnë. Zbritëm poshtë dhe zumë njërën nga tryezat. Në anën tjetër të rrugicës prej çimentoje, në ca tryeza rresht, qenë ulur ushtarët turq. Pinin coca-cola dhe bisedonin. Familjarët qenë shpërndarë gjithandej. Ja, dhe orkestra nisi më në fund. Elektronike. Porositëm konjak me akull.

Nuk e di sa kish kaluar, kur erdhën pranë nesh dy kamerierë. Ngjitën tri tryeza bashkë dhe afruan karriget. Pas pak ia behu aty një grup i tërë. Ndoshta dhjetë. Burra, të rinjë, vajza… U ulën tërë zhurmë. Porositën parfè, limonata, akullore.

-Janë të OSBE-së, – u hodh Shpëtimi. – I pashë te sporteli. Vrojtojnë zgjedhjet.

Ndërkaq pinin, flitnin me zë të lartë, qeshnin, derisa e humbën qendrën e vëmendjes. Njerëz që shkoni e vinin, ca kamerierë me këmisha të bardha. Muzikë e bukur. Ju lumtë, djema! Ju lumtë!

Ne me konjakët me akull dhe me temën e ditës: Votimet.

Nisi vallëzimi më në fund. Dy çifte të huajsh nisën të lëkunden te pista. I pasuan edhe ca nga tanët. Tryezat e tyre ishin rralluar. Nisa t’i shikoja me vemendje.

-Arbër! E sheh atë kaçurrelsen?! T’i ka ngulur sytë. Ja prishe mendjen, vallahi, ja prishe.- tha Shpëtimi.

-Ku ka pa ajo kësoj djemsh?! – zgjati shoferi që ishte më i vjetri mes nesh.

Me aq sa më lejonte drita, kuptohej lehtë, nuk më ndaheshin një pale sy. Nuk e di sa zgjati kjo gjendje kështu. Orkestra filloi e mbaroi disa pjesë rresht. Më në fund, me shumë mirësjellje ngrita gotën dhe belbëzova në drejtim të saj në disa gjuhë :anglisht, frëngjisht, italisht, shqip: Shëndet, shëndet miq, shëndet dhe prita ndërkohë një buzëqeshje shoqëruar me ushtrimin e buzëve: Salute!

-Shkoji, Arbër, shkoji!-nxiste Shpëtimi. – Shih si po të sheh?

Natyrisht ma kishte qejfi. Të kaloje kohën. Këtë cope kohë të mërzitëshme.

-Çuna, s’ju mbetet hatri?!

Mora gotën time të konjakut. U ngrita dhe iu afrova tryezës së tyre. Çukita gotën me rradhë, duke folur anglisht.

-Jam i huaj në këtë qytet, – u thashë – kam ardhur për biznes. Shëndet të gjithëve dhe lumturi!

-Mirë e the. – thanë disa njëherësh. – Shëndet dhe lumturi!

Duke folur dhe duke çukitur gotat shkova më në fund te “kaçurrelsja”, që më kishte tërhequr qysh në fillim vemendjen.

-Unë jam italiane, – tha ajo.

-Sa mirë! Qënkemi fqinjë,-thashë unë.-Qyteti im ndodhet përball Barit. Thonë se para lufte prindërit tanë e kalonin uikendin atje. Unë jam Arbri.

-Unë, Ana Maria. – qeshi ajo.

-Mund të ulem?

-Posi.

Pjesa më e vështirë kishte kaluar.

-Nga ç`qytet je? – e pyeta pastaj.

-Bolonja.

-Qënke nga qyteti i kuq.

-Ashtu vërtetë. Jam në strukturat e rinisë së PDS-së.

-Ashtu?… Unë mendoja, se ju do të ishit asnjanëse.

-Pse, nga qielli zbresim ne? Vetëm Zoti është ashtu.

-Jeni studente?

-Po. Shkenca politike. Viti i tretë.

-Unë kam mbaruar ekonomi biznes. Kam disa vjet.

Çukita disa herë gotat. Me të dhe me të tjerët. E vetmja që më shikonte me sy shtrembër në atë grup qe një shëmtaraqe që bënte përkthyesen. Shfaqte hapur një xhelozi vulgare. Ndoshta se kishte njerëz në këtë vend që flitnin lirshëm gjuhën e saj të preferuar: anglishten.

Ana Maria s’mi hiqte sytë. Dukej se ishte mërzitur ato orë, ose ditë, qëkur kishte zbritur në këtë vend dhe tani kishte gjetur një subjekt zbavitjeje.

-Arbi, Arbi, Arbi! – përsëriste ajo emrin tim të gabuar. E kishte të pamundur të shqiptonte tri bashktingëllore rresht-Arbi! Che bello!

Nuk kuptohej me kë e kishte: Me emrin a me mua. Tryeza e gjatë ishte përhera në lëvizje. Ngriheshin dhe uleshin bujtësit e saj. Shkonin në pistë, vallëzonin dhe pastaj mes bisedash të zhurmëshme ktheheshin pranë nesh. Shokët e mi bënin sikur nuk shikonin, por mua më qeshej. E tradhëtonin veten. Herë pas here kapja ndonjë vështrim të shqyer që dukej sikur thoshte: Hë mo, ç’prêt? Sulu!…

-Vallzojmë? – i kërkova unë papritur.

-Jam gati!Faleminderit! – tha ajo dhe u ngrit.

Priu nëpër rrugicën prej çimentoje. I shkova pas. S’kisha asnjë emocion. S’më njihte asnjë në këtë qytet. Sigurisht, do të më mirrnin për të huaj. Veç atyre, shokëve të mi, që luanin kokat njeri me tjetrin si pendyla sahati. U ndodhëm në mesin e pistës. Aroma e blirëve u shua diku, duke ia lënë vendin një arome tjetër trullosëse. Nisëm të luajmë këmbët.

-Ana Maria! – i thashë pranë veshit. – Jemi të huaj në këtë qytet. Unë dhe ti. Ti ke ardhur për monitorim, numërim, arbitrim, apo ç’farë dreqin tjetër. Ndërsa unë për biznes.

Krahu im kishte formuar një rreth në belin e saj. Dhe rrethi sa vinte e ngushtohej.

-Arbi! – Ajo s’m’i shqiste sytë. – Jo kaq fortë, Arbi! – Foli si me bezdi por s’bëri asnjë përpjekje për t’m’u shqitur.

-Ana Maria! Zoti na hodhi në këtë qytet të largët sonte. Na dhuroi muzikë , muzikë të bukur.

-Muzikë e bukur, por dhe djem. Dio mio! S’do ta besoja kurrë… – Qeshte

E shikoja në sy. Aq sa më lejonte drita e vakët. Hidhnim këmbët ngadalë.

-Karuzo, e mrekullueshme, Ana Maria!

-E drejtë.

-Sikur ta dinin djemtë e orkestrës që ti je bolonjeze, si Lucio Dalla.

-E vërtetë. – Nisi të këndojë lehtë. I shkonte pas muzikës. Ca shirita drite depërtonin nga salla e restorantit. Ishin reflektimet e mureve të veshur me dural ngjyrë ari.

-Më pëlqen Lucio Dalla, – pasova unë – më pëlqen Karuzo, më pëlqen deti, parajsa.

-Deti, parajsa?! – përsëriti ajo – sa mirë e the!

Ka çaste kur njeriu mund të jetë në gjendje të avullt. Drita e syve. Thithëse, thirrëse, e pafundme. Kaçurrelat. Lëkura e thekur. Zmalti i dhëmbëve. Qesh. Gjithmonë qesh.

-Çuna! Zgjateni, ju lutem! Çuna!- thoja unë me vete.

Diku një breshëri kallashi e zgjatur.

-Dio mio!

-Që kur jemi këtu, ky është refreni.

-Refreni?!… Mirë e the. E kemi degjuar shpesh sot. Kemi shkuar në shumë fshatra. Jemi lodhur. O Zot, ç’rrugë! Tani sigurisht janë mbyllur qendrat e votimit. Numërojnë.

-Po, numërojnë, Ana Maria, ashtu, kurse ne vallëzojmë.- thashë unë jo pa ironi. Sigurisht kuptohej domethënia, sepse ajo ma ktheu aty për aty:

-Ne kontrollojmë procedurat, lidhur me standartet…nesër do të kemi punë. Madje shumë punë. Do të hartojmë raportin.

-Edhe unë nesër do të kem shumë punë. Biznes Ana Maria. Çdo gjë tani është biznes. Kontratat. Një pjesë e popullit është e uritur. Por gjer nesër ka akoma shumë. Nuk do të fle sonte. Do të numëroj yjet, notat e Karuzos, të shtënat e kallashëve. Vetëm votat jo. Ato nuk i kam në dorë. Ose kam vetëm një. Dhe atë e kam hedhur tashmë. Të tjerat i kini ju. Prandaj dhe keni ardhur. Standartet.

Muzika kishte mbaruar.

-Faleminderit! Të faleminderit!

E përcolla gjer te shokët.

-Ana Maria! – thashë, duke i dhënë dorën. Do të shihemi përsëri. Do të dëshiroja të numëronim bashkë yjet, notat e Karuzos, të shtënat e kallashëve.

-Patjetër – qeshte – patjetër. Të sigurojë.

U ktheva te shokët dhe rrokullisa një tjetër konjak. Po afronte mesnata.

-Do të dëgjojmë diku rezultatet,-tha Shpëtimi-diku në një dhomë kishte televizor. Ka edhe boks sonte: Tajson-Olifild.

-Ju shkoni po të doni. – u thashë si me përtesë. – Unë kam Karuzon sonte. Boksi s’më pëlqen. Ndeshje, gjithmon ndeshje. Të mëdhenjë, të vegjël…S’kanë të sosur.

U ngjita lartë, por s’më flihej. Dola në ballkon pa ndezur dritën dhe u ula në karriken e vetme. Ndeza një cigare. Të qeshura, shakara, muzikë, nuk e di se deri kur…

Po dalngadalë nisi të boshatisej sheshi. Bujtësit të fundit e lanë atë. Të zhurmëshëm nëpër shkallë, nëpër korridore. Dhe siç duket dhuratat s’kishin të sosur atë natë për mua. Dy trokitje të lehta në portë. Sigurisht, çunat do të më jepnin ndonjë lajm: votimet, boksi…Shkova me vrull ta hapja, kur… O Zot, para meje Ana Maria…

-Notat e Karuzos, kallashët, yjet, Arbi…

Se ç’ndodhi pastaj, s’më vjen ta përshkruaj…

Kanë kaluar disa vjet qysh atëhere. Përsëri kemi votime. Përsëri përzgjedhje. Përsëri kemi nevojë për monitorime, arbitrime, numërime. Po ç’bëhet Ana Maria, vallë? Ndoshta vjen përsëri?! Ndoshta vjen të takojë Arbrin? Një Arbër tjetër, sigurisht. Sepse Arbëri i parë është martuar ndërkohë, është bërë edhe baba. E fundja, ç’rëndësi ka? Po, le të jetë bërë. Ky vend ka Arbër plot, kudo… Dhe po ashtu, do të vallëzojnë Karuzon, do të çukisin gotat, do të numërojnë yjet dhe në fund do të hartojnë raportin. Standartet… O Zot! Deri kur?…Deri kur?…

 

 

14102472_1304950466212258_4725770310421475421_n

 

 

Një javë para zgjedhjeve vendore në Dibër, ju sjell në vemendje këtë tregim shkruar vite me parë, me mendimin se duke prekur një temë që vazhdon të mbetet e ditës, të jap ndihmesën modeste në rregullsinë e këtij proçesi aq të rëndësishëm për të ardhmen e vendit tonë.

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s